ਆ ਮਰਦਾਨਿਆਂ ਭਲੇ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੀਏ, ਭੁੱਲੇ ਭਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਰਾਹ ਦੱਸੀਏ।
ਹੋਏ ਰਬਾਬ ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਹੋਵਣ, ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੁਨਾਹ ਦੱਸੀਏ।
ਛਿੜਨ ਰਾਗ ਰੱਬੀ, ਸੁਣੇ ਧਰਤ ਅੰਬਰ, ਰੱਬ ਸੱਚੇ ਦੀ ਸਿਫਤੋ-ਸਲਾਹ ਦੱਸੀਏ।
ਲੋਕੀਂ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਨ ਹਨੇਰਿਆਂ ਵਿਚ, ਇੱਕੋ ਸਭ ਦਾ ਉਹ ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ ਦੱਸੀਏ। ਤੂੰ ਗਵਾਹ ਹੈਂ ਸੱਚੇ ਸੌਦਿਆਂ ਦਾ, ਸਾਰਾ ਜਗ ਹੈ ਏਹਨੂੰ ਲੁਟਾਉਣ ਕਹਿੰਦਾ।
ਰਸਮਾਂ ਬੋਦੀਆਂ, ਕਰਮ ਕਾਂਡ ਕਪਟੀ, ਹੈ ਇਹ ਏਸੇ ਨੂੰ ਧਰਮ ਕਮਾਉਣ ਕਹਿੰਦਾ। ਰੱਬ ਮੰਦਰੀਂ ਹੈ, ਵੱਸੇ ਖ਼ੁਦਾ ਮਸਜਿਦ, ਨਰਕ ਸੁਰਗ ਦੱਸ ਸਭੇ ਡਰਾਈ ਜਾਂਦੇ।
ਵਿਚ ਦਰਗਾਹ ਦੇ ਪੰਡਤ ਗਵਾਹ ਬਣਨਾ, ਡਰਦੇ ਇਹਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੇ।
ਮਸਜਿਦ ਵਿਚ ਨਮਾਜ਼ ਅਦਾ ਕਰਨੀ, ਕਾਜ਼ੀ ਬਹਿਸ਼ਤ ਦੇ ਲਾਰੇ ਲਾਈ ਜਾਂਦੇ।
ਜੋਗੀ ਆਖਦੇ ਦਸਮ ਦੁਆਰ ਖੋਲੋ੍ਹ, ਓਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਿੰਗੀ ਵਜਾਈ ਜਾਂਦੇ। ਧਰਮ ਕਰਮ ਦੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੋਝੀ, ਮੋਦੀਖਾਨਾ ਹੈ ਨਾਨਕ ਲੁਟਾਈ ਜਾਂਦਾ।
ਝੋਲੀ ਕਿਸੇ ਦੀ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਪੇਟ ਭਰਨਾ, ਨਾਨਕ ਧੰਦੇ ’ਚੋਂ ਧਰਮ ਕਮਾਈ ਜਾਂਦਾ। ਸੋਚ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਡੇ ਮੇਚ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸੋਚ ਆਪਣੀ ਦੇ ਹਾਣੀ ਬਣਾਉਣ ਜਾਣੈ।
ਕਰਮ ਕਾਂਡੀਆਂ ਜੋਗੀ ਕਾਜ਼ੀਆਂ ਦੀ, ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਰ ਜਗਾਉਣ ਜਾਣੈ।
ਠੱਗਾਂ-ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਮਾਣਸ ਖਾਣਿਆਂ ਨੂੰ, ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ? ਏਹੋ ਸਮਝਾਉਣ ਜਾਣੈ।
ਸੱਚੇ ਰੱਬ ਦੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਭਗਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗ਼ਲ ਨਾਲ ਲਾਉਣ ਜਾਣੈ। ਭੁੱਖਣ ਭਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਔਖੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ’ਤੇ ਬਿਖੜੇ ਪੈਡਿਆਂ ’ਚ ਤੁਰਨ ਮੁਹਾਲ ਹੋਣਾ।
ਅੰਗ ਸੰਗ ਓਹੋ, ਓਸੇ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨਾਲ ਮੇਰੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਣਾ। ਇਕ ਅਕਾਲ ਦੇ ਦੋ ਸੁਲੱਗ ਪੁੱਤਰ, ਸੁੱਤੀ ਖਲਕ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਜਗਾਉਣ ਤੁਰ ਪਏ।
ਘਰਬਾਰ ਛੱਡ ਭੌਂਦੇ ਜੰਗਲੀਂ ਜੋ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਰੁੱਸੇ ਹੋਏ ਮਨਾਉਣ ਤੁਰ ਪਏ।
ਨਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ’ਤੇ ਪਏ ਮਚਾਉਣ ਲੁੱਟਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੁੱਟਾਂ ਤੋਂ ਦੋਵੇਂ ਬਚਾਉਣ ਤੁਰ ਪਏ।
ਹੋਕਾ ਹੱਕ ਦਾ, ਸੱਚ ਦਾ ਦੇਣ ਖਾਤਰ, ਬੋਲ ਖਸਮ ਦੇ ਹਨ, ਸੁਣਾਉਣ ਤੁਰ ਪਏ। ਤੂੰ ਡੂੰਮ ਰੱਬ ਦਾ, ਮੈਂ ਡੂੰਮ ਤੇਰਾ, ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਹਿਰਦੇ, ਮੋਢੇ ਰਬਾਬ ਮੇਰੇ।
ਛੱਟਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦੇਣਾ ਹੈ ਖਲਕ ਤਾਈਂ, ਦੁੱਖ ਭੁੱਖ ਨਾ ਵਿਚ ਹੈ ਖਾਬ ਮੇਰੇ। ਗਾਹੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਸਾਗਰ ਦਰਿਆ ਪਰਬਤ, ਭੁੱਖਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੀ।
ਬਹਿ ਕੇ ਮੰਦਰਾਂ ਮਸਜਿਦਾਂ ਦੇਹੁਰਿਆਂ ਵਿਚ, ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਹੀ ਸਿਫਤੋ ਸਾਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਾ ਅਰਚਨਾ ਨਿੰਦੀਆਂ ਫਜ਼ੂਲ ਰਸਮਾਂ, ਸੌਖੀ ਰੱਬ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਰਾਹ ਕੀਤੀ।
ਰਹਿ ਕੇ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਵਿਚ ਓਸਦੇ ਘਰ ਪੁੱਜਣਾ, ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਸਾਡੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਕੀਤੀ।
ਚਾਰਾਂ ਦਿਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਚਾਰ ਉਦਾਸੀਆਂ ਨੇ, ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ? ਏਹੋ ਸਮਝਾਏ ਸਤਿਗੁਰ।
ਤਾਕਤ ਦੌਲਤਾਂ ਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਰੋਕੇ, ਸੱਚ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਖਰੇ ਸੁਣਾਏ ਸਤਿਗੁ ਧੁਰੋਂ ਵਰੋਸਾਏ, ਜਾਗਤ ਜੋਤ ਨਾਨਕ, ਵੰਡਦੇ ਰਹਿਮਤਾਂ ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਦੀਆਂ।
ਰਹੇ ਬਖਸ਼ਦੇ ਨਾਮ ਖੁਮਾਰੀਆਂ ਨੇ, ਲਹੇ ਨਾ ਦਿਨੇ ਰਾਤੀਂ ਐਸੇ ਸਰੂਰ ਦੀਆਂ।
ਕਦਰ ਕਿਰਤ ਦੀ, ਕਿਰਤੀ ਦੇ ਹੱਥ ਚੁੰਮ ਲਏ, ਉਡਾਈਆਂ ਧੱਜੀਆਂ ਸ਼ਾਹੀ ਗਰੂਰ ਦੀਆਂ।
ਝੋਈਆਂ ਚੱਕੀਆਂ ਬਾਬਰ ਦੀ ਜੇਲ੍ਹ ਅੰਦਰ, ਈਨ ਮੰਨਣੀ ਤਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੂਰ ਦੀਆਂ। ਸਿਰੜ, ਸਬਰ ਤੇ ਸਿਦਕ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਛੇੜੇ, ਮੇਰੀ ਕਲਮ ਵਿਚ ਏਨਾ ਜ਼ੋਰ ਹੈ ਨਹੀਂ।
ਕੋਮਲ ਲੱਖ ਪੈਗ਼ੰਬਰੀ ਕਰੇ ਦਾਅਵੇ, ਨਾਨਕ ਗੁਰੂ ਜਿਹਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ ਨਹੀਂ। |
