ਮਾਲਕ ਦੁਨੀ ਦਾ ਏ, ਰਹਿਬਰ ਦੀਨ ਦਾ ਏ,
ਬੈਠਾ ਤਖ਼ਤ ’ਤੇ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਡਾ।
ਝੁਕਣ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀਆਂ, ਏਸ ਦੇ ਦਰ ਉੱਤੇ,
ਹਾਜ਼ਰ ਨਾਜ਼ਰ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਬੇਅੰਤ ਸਾਡਾ। ਝੋਲੀ ਅੱਡ ਲੈ, ਜੇ ਕੁਝ ਖੱਟਣਾ ਈ,
ਸਭ ਸਿਆਣਪਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਆ ਜਾ।
ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਹਿਜ, ਰਹੱਸ ਜੇ ਲੋੜਦਾ ਏਂ,
ਬੇਝਿਜਕ ਹੋ, ਏਸ ਦਰਬਾਰ ਆ ਜਾ। ਲੋੜਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਕੀ? ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਨਈਂ,
ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਏ।
ਤੈਨੂੰ ਹੋਵੇ ਬੇਸ਼ਕ, ਪਛਾਣ ਭੁੱਲੀ,
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ, ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਏ। ਤੂੰ ਸੁਣਨ ਤੇ ਮੰਨਣ ਦੀ ਪਾ ਆਦਤ,
ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਓਸਦੇ ਤਾਣ ਦਾ ਏ।
ਜਗਤ ਖੇਡ ਵਿਚ, ਸਭ ਦਾ ਬਣੇ ਹਾਣੀ,
ਬੰਦਾ ਉਮਰ ਭਰ, ਬਣੇ ਨਾ ਹਾਣ ਦਾ ਏ।
ਤਿਲ ਭਰ ਵੀ, ਤਮ੍ਹਾਂ ਨਾ ਓਸ ਅੰਦਰ,
ਅੰਗ ਸੰਗ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਅਨੰਤ ਸਾਡਾ। ਜਾਗਤ ਜੋਤ ਹੈ, ਜੁਗਾਂ ਤਕ ਰਹੂ ਰੋਸ਼ਨ,
ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਬੇਅੰਤ ਸਾਡਾ।
ਤੂੰ ਜੋਤ ਉਸਦੀ, ਤੂੰ ਅੰਸ਼ ਉਸਦੀ,
ਉਸਦੀ ਰਜ਼ਾ ਵਿਚ, ਰਹਿਣ ਦੀ ਜਾਚ ਸਿੱਖ ਲੈ। ਘਰੇ ਛੱਡ ਜਾਵੀਂ, ਹਉਮੈਂ, ਆਪਣੀ ਨੂੰ,
ਏਸ ਦਰ ’ਤੇ ਢਹਿਣ ਦੀ, ਜਾਚ ਸਿੱਖ ਲੈ।
ਝੂਲਦੇ ਛਤਰ ਤੱਕ ਲੈ, ਹੁੰਦੇ ਚੌਰ ਤੱਕ ਲੈ,
ਸਾਧ ਸੰਗਤ ’ਚ, ਬਹਿਣ ਦੀ ਜਾਚ ਸਿੱਖ ਲੈ। ਜਪੁ ਜਾਪ ਬਣ ਜੇ, ਜਾਪ ਵੈਰਾਗ ਬਣ ਜੇ,
ਫਿਰ ਅਰਦਾਸ, ਕਹਿਣ ਦੀ ਜਾਚ ਸਿੱਖ ਲੈ।
ਬਣੇ ਅਨੰਦ ਜੋ, ਕਿਹਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ,
ਗੁਰੂ ਪੰਥ ਹੋ ਜਾਊ, ਫੇਰ ਪੰਥ ਸਾਡਾ।
ਮੇਟ ਭੇਦ ਦੇਂਦਾ, ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਿੱਖ ਵਿਚਲਾ,
ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਬੇਅੰਤ ਸਾਡਾ। ਪੰਜ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵੀ ਬੋਲ ਇਸ ਵਿਚ,
ਗੁਰੂਆਂ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਕਮਾਈ ਇਸ ਵਿਚ।
ਉਸ ਕਾਦਰ ਦੀ ਸਿਫਤ ਸਾਲਾਹ ਇਸ ਵਿਚ,
ਵੱਸੀ ਹਿਰਦਿਆਂ ’ਚ ਜੋ, ਖੁਦਾਈ ਇਸ ਵਿਚ। ਊਚ ਨੀਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਜਾਤ ਪਾਤ ਕੋਈ ਨਹੀਂ,
ਮੰਗੀ ਸਭ ਦੀ ਹੈ, ਭਲਾਈ ਇਸ ਵਿਚ।
ਸੇਵਾ ਸਿਮਰਨ ਦੀਆਂ, ਦੱਸੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਨੇ,
ਪੂਰਨ ਸੱਚ ਦੀ ਹੈ, ਸਚਾਈ ਇਸ ਵਿਚ। ਸੱਚ ਸੀ ਉਹ, ਅੱਜ ਵੀ, ਸੱਚ ਹੈ ਉਹ,
ਰਹੂ ਜੁਗਾਂ ਤੀਕਰ, ਬਣ ਕੇ ਕੰਤ ਸਾਡਾ।
ਘਰ ਗੁਰੂ ਦਾ, ਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ,
ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਬੇਅੰਤ ਸਾਡਾ। ਧਰਮਾਂ ਜਾਤਾਂ, ਤੰਗਦਿਲੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਉੱਚੇ,
ਇੱਕੋ ਸਿਫਤ ਅਕਾਲ ਦੀ ਗਾਈ ਸਭ ਨੇ।
ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਤੋਂ, ਸੀ ਨੂਰੋ ਨੂਰ ਹੋਏ,
ਵੰਡੀ ਜਗ ਨੂੰ, ਤਾਂਹੀ ਰੁਸ਼ਨਾਈ ਸਭ ਨੇ। ਬੋਲ ਖਸਮ ਦੇ, ਕਾਬਲ ਸਿੱਜਦਿਆਂ ਦੇ,
ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਰ, ਵਿਚਲਾ ਭਗਤ ਸਾਡਾ।
ਭੱਟਾਂ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਦੇ, ਬੋਲੀਂ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਏ,
ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਬੇਅੰਤ ਸਾਡਾ। ਵਿਚ ਨੰਦੇੜ ਦੇ, ਆਖਰੀ ਵਕਤ ਵੇਲੇ,
ਸਾਨੂੰ ਸਤਿਗੁਰਾਂ, ਹੁਕਮ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਚਾ ਸ਼ਬਦ ਦਾ, ਪੂਜਾ ਅਕਾਲ ਦੀ ਹੈ,
ਕਰਨੀ ਦਿਲੋਂ ਇਹ, ਸਭ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਨਾ ਸਦਾ, ਦੀਦਾਰ ਹੈ, ਖਾਲਸੇ ਦਾ,
ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ, ਤਖ਼ਤ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। |
