ਸੂਰਜ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਉੱਗਿਆ ਗੁਰੂ ਨਗਰੀ,
ਜਿਸਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕੁੱਲ ਜਹਾਨ ਵੇਖੀ।
ਉਸਦੀ ਤਪਸ਼ ਅੰਦਰ ਗੁਰੂ ਪਿਆਰ ਮੱਘਦਾ,
ਹਿਰਦੇ ਵੱਸਦੀ ਕੁਦਰਤ ਮਹਾਨ ਵੇਖੀ।
ਵਿਚ ਵਿਸਮਾਦ ਸੀ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ,
ਕਥਨੀ ਅਤੇ ਕਰਨੀ ਇਕ ਸਮਾਨ ਵੇਖੀ।
ਝਰਨੇ ਬੋਲਦੇ ਕੰਨੀਂ ਸੁਣੇ ਉਸਨੇ, ਸ਼ਹਿਦੋਂ ਬੋਲ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ੀਰੀ ਜੁਬਾਨ ਵੇਖੀ।

ਪਿਤਾਮਾ ਸਾਹਿਤ ਆਧੁਨਿਕ ਦਾ ਕਹਿਣ ਦਾਨੇ,
ਜਿਸ ਦੀ ਕਲਮ ਨੇ ਐਸੇ ਕਮਾਲ ਕੀਤੇ।
ਧੁਰੋਂ ਵਰੋਸਾਈ ਬੇਅੰਤ ਬੇਅੰਤ ਲਿਖਿਆ,
ਗੁਆਚੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਹਾਲ ਕੀਤੇ।

ਕੌਮੀ ਦਰਦੀ ਸੀ ਏਹੋ ਸੋਚ ਰਹਿੰਦੀ,
ਤੇਗਾਂ ਨਾਲ ਲਿਖਿਆ ਸਿੱਖਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਆਪਣਾ।
ਰਹੀ ਕਲਮ ਚੱਲਦੀ ਆਖਰੀ ਦਮ ਤੀਕਰ,
ਸੌਂਪਿਆ ਜਿਉਂ ਆਪਾ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਆਪਣਾ।
ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਸਨ ਪਾਰਸੀ ਛੋਹ ਰੱਖਦੇ,

ਛੋਹਿਆ ਜੋ ਵੀ ਹੈ ਸੋਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਉਹ।
ਜਿਹੜਾ ਡਿੱਗਿਆ ਭਰਮ ਖਾ ਕਾ ਠੇਡਾ,
ਅਵਾਜ਼ ਇਕ ’ਤੇ ਹੀ ਉੱਠ ਖਲੋ ਗਿਆ ਉਹ।
ਹੋਈਏ ਨਤਮਸਤਕ ਰੱਬੀ ਰੂਹ ਉਸ ਨੂੰ
ਸਮਰਪਿਤ ਕੌਮ ਨੂੰ ਇਕ ਇਕ ਸਾਹ ਜਿਸਦਾ।

ਨਾਨਕ ਨਿਰਮਲ ਪੰਥ ਦਾ ਰਿਹਾ ਪਾਂਧੀ,
ਮੱਠਾ ਹੋਇਆ ਨਾ ਕਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜਿਸਦਾ।
ਉਹ ਦਾਨਿਆਂ ਵਿਚ ਹੈ ਮਹਾਂ ਦਾਨਾ,
ਸਿਰ ’ਤੇ ਗੁਰੂ ਹੋਵੇ ਦਾਨਾ ਸ਼ਾਹ ਜਿਸਦਾ।
ਦੁਨੀਆ ਦਾਰਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਪਰਵਾਹ ਉਸ ਨੂੰ
ਅੰਗ ਸੰਗ ਹੋਵੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਜਿਸਦਾ।

ਸਿਦਕ ਸਿਰੜ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਸਿਖਰ ਸੀ ਓਹ,
ਸਮਰਪਤ ਕੌਮ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਸੀ ਓਹ।
ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਕੋਮਲ ਬਸ ਬੋਲਦਾ ਸੀ,
ਹਿਰਦੇ ਆਪਣੇ ’ਤੇ ਲੈਂਦਾ ਲਿਖ ਸੀ ਓਹ।