ਦਾਤੇ ਆਖਿਆ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਦਾਤ ਲੈ ਕੇ,
ਸਿੰਘ ਸੱਜ ਜਾ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾ।
ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੈ, ਮੌਤ ਕਬੂਲ ਕਰਨੀ,
ਬਾਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ, ਜੀਂਦਿਆਂ ਹਰਨ ਆਜਾ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਭ ਨੂੰ, ਨਿਰਭਉ, ਨਿਰਵੈਰ ਕਰਦਾ,
ਸਾਗਰ ਭਉ ਦਾ, ਡਰ ਨਾ, ਤਰਨ ਆਜਾ।
ਪੈਣੇ ਜਰਨੇ ਨੇ, ਸਿਤਮ ਵੀ ਜਾਬਰਾਂ ਦੇ,
ਸਿਰ ਰੱਖ ਤਲੀਏ, ਹੱਸ ਹੱਸ ਮਰਨ ਆ ਜਾ। “ਤੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆਂ, ਭਰਮ ਜੰਜਾਲ ਟੁੱਟੇ,
ਸਭ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਜੰਗੀ ਮੁਹਾਰਤਾਂ ਨੇ।
ਮੁੱਕੀ ਭਟਕਣਾ, ਗਿਆ ਹੈ ਹੋ ਚਾਨਣ,
ਰਿਧੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਹੁਣ, ਲੱਗਣ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ ਨੇ।” “ਪੰਜ ਤੀਰ ਬਖ਼ਸ਼ੇ, ਪੰਜ ਸਿੰਘ, ਸਤਿਗੁਰ,
ਅਣਖੀ ਸਿੱਖੀ ਦੀ, ਸੌਂਪੀ ਕਮਾਨ ਤੈਨੂੰ।
ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਮੈਂ, ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲਿਖਤੇ,
ਸਿੱਖ ਦੇਣਗੇ, ਪੂਰਾ ਸਨਮਾਨ ਤੈਨੂੰ।
ਸਿੱਖੀ-ਸੋਚ ’ਤੇ, ਦਈਂ ਹਮੇਸ਼ ਪਹਿਰਾ,
ਰੱਬੀ ਰਹਿਮਤਾਂ ਦਾ, ਦਿੱਤਾ ਏ ਦਾਨ ਤੈਨੂੰ।
ਤੂੰ ਏਂ ਬੰਦਾ ਬਹਾਦਰ, ਹੈ ਗੁਰੂ ਅੰਗ ਸੰਗ,
ਸਿੱਖ ਸਮਝਣਗੇ, ਆਨ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਤੈਨੂੰ।” ਸਿਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦਰ ਝੁਕਾ ਤੁਰਿਆ,
ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਵੱਲ ਪੰਜਾਬ ਆਇਆ।
ਦਿੱਲੀ ਟੱਪ ਕੇ, ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਕਾਫ਼ਲੇ ਨੇ,
ਢਾਹਿਆ ਰਾਹ ਵਿਚ, ਜੋ ਨਵਾਬ ਆਇਆ। ਸੋਨੀਪਤ ਸਢੌਰਾ, ਕਰਨਾਲ, ਕੈਥਲ,
ਬਨੂੜ, ਛੱਤ, ਸਮਾਣਾ ਨਿਵਾ ਦਿੱਤੇ।
ਸਹਾਰਨਪੁਰ, ਨਨੌਤਾ, ਨਾਹਨ, ਜਿੱਤ ਕੇ,
ਮੁਖਲਿਸ ਗੜ੍ਹ ’ਤੇ, ਝੰਡੇ ਝੁਲਾ ਦਿੱਤੇ।
ਸਿੰਘ ਹੋਏ ਕੱਠੇ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ,
ਜੀਹਨਾਂ ਥਰ ਥਰ, ਵੈਰੀ ਕੰਬਾਅ ਦਿੱਤੇ।
ਫ਼ਿਕਰ ਪੈ ਗਿਆ, ਸੂਬੇ ਸਰਹੰਦ ਨੂੰ ਵੀ,
ਚਾਲੇ ਉਸ ਵੱਲ, ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ। ਕਦਮ ਚੁੰਮਦੀਆਂ, ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਆਪ ਆਕੇ,
ਸਿੱਜਦੇ ਕਰਦੀ, ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤ ਉਸ ਨੂੰ।
ਨਾਸ਼ ਜਾਬਰਾਂ ਦਾ, ਮਜਲੂਮ ਦੀ ਢਾਲ ਬਣਨਾ,
ਯਾਦ ਗੁਰੂ ਦੀ, ਇੱਕੋ ਹੀ ਸ਼ਰਤ ਉਸ ਨੂੰ। ਚੱਪੜ ਚਿੜੀ ਦਾ, ਆਣ ਮੈਦਾਨ ਮੱਲਿਆ,
ਸਿੰਘਾਂ ਸੱਦ ਲਿਆ, ਵਜੀਦਾ ਖਾਨ ਏਥੇ।
ਆ ਜਾ ਕਰ ਲਈਏ, ਬਣਦਾ ਹਿਸਾਬ ਆਪਾਂ,
ਬਣਦਾ ਕਰੀਏ, ਤੇਰਾ ਸਨਮਾਨ ਏਥੇ। ਧਰਤ ਵਜੀਦੇ ਦੀ, ਖਾਲਸਾ ਤੇਗ ਵਾਹੇ,
ਵੈਰੀ ਵੱਢਦੇ, ਯੋਧੇ ਬਲਵਾਨ ਏਥੇ।
ਸੂਬਾ ਲਾਹ ਲਿਆ, ਹਾਥੀਓਂ ਸੂਰਿਆਂ ਨੇ,
ਲਿਆ ਮਾਰ ਏ, ਸਿੰਘਾਂ ਮੈਦਾਨ ਏਥੇ। ਵੜੇ ਸੂਰਮੇ ਆਣ ਸਰਹਿੰਦ ਵਿਚ ਨੇ,
ਦਿੱਤੀ ਰਹਿਣ ਨਾ ਇੱਟ ਨਾਲ ਇੱਟ ਸਿੰਘਾਂ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਹੇ ਸੀ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਲਾਲ ਏਥੇ,
ਲਏ ਗੋਡਿਆਂ ਥੱਲੇ, ਨੇ ਸਿੱਟ ਸਿੰਘਾਂ। ਨੀਹਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ, ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਚਿਣਕੇ,
ਨੀਹਾਂ ਅਪਣੀਆਂ ਹੀ, ਲਈਆਂ ਹਿਲਾਅ ਸੂਬੇ।
ਰਿਹਾ ਅੱਤ ਖੁਦਾਈ, ਦਾ ਵੈਰ ਮੁੱਢ ਤੋਂ, ਭਾਣਾ ਖੁਦਾਅ ਹੀ, ਰਿਹਾ ਵਰਤਾਅ ਸੂਬੇ।
ਸੂਬੇਦਾਰੀ ਸਰਹਿੰਦ, ਦੀ ਕੀ ਕਰਨੀ,
ਤੂੰ ਤੇ ਆਪਾ ਹੀ, ਲਿਆ ਮਿਟਾਅ ਸੂਬੇ। ਮਹਿਲ ਅਟਾਰੀਆਂ, ਇੱਟਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣੀਆਂ,
ਦਿੱਤੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ, ਮਿੱਟੀ ਮਿਲਾਅ ਸੂਬੇ।
ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ, ਜਰਨੈਲ ਗੁਰ ਦਾ,
ਮੋਢੀ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ, ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਉਹ।
ਮੱਥੇ ਲਗਾ ਕਲੰਕ, ਸਰਹਿੰਦ ਦੇ ਜੋ, ਖ਼ੂਨ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ, ਨਾਲ ਧੋ ਗਿਆ ਉਹ।
ਰਹਿਮਤ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ, ਜੋਸ਼ ਖਾਲਸੇ ਦਾ,
ਸਿਰਜ ਗਿਆ ਏ, ਨਵਾਂ ਇਤਿਹਾਸ ਬੰਦਾ।
ਬਦਲਾ ਲੈਣਾ ਮਾਸੂਮਾਂ, ਦਾ ਜਾਬਰਾਂ ਤੋਂ,
ਰੱਖਦਾ ਏਹੋ ਸੀ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬੰਦਾ।
ਗੁਰੂ ਪਾਰਸ ਨਾਲ, ਛੋਹ ਕੇ ਸਿੱਖ ਲੋਹਾ, ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਮ ਤੋਂ ਖਾਸ ਬੰਦਾ।
ਰਹੀ ਸਰਹਿੰਦ ਨਹੀਂ, ਫਤਿਹਗੜ੍ਹ ਸਾਹਿਬ ਬਣਿਆ,
‘ਕੋਮਲ’ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ, ਕਰ ਗਿਆ ਨਾਸ ਬੰਦਾ। |
