ਈਸ਼ਰ ਸਿੰਘ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ ਦਾ, ਜੀਹਨੂੰ ਸਿੱਖੀ ਉੱਤੇ ਮਾਣ।
ਓਹਦੇ ਖ਼ੂਨ ’ਚ ਰਚੀ ਸੀ ਬੀਰਤਾ, ਤੇ ਸਿੱਖੀ ਵਿਚ ਪਰਾਣ।
ਗੁਰੂ ਕੀਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ਸ਼ ਪੁੱਤ ਦੀ, ਉਹ ਹੋਇਆ ਜਗਤ ਦੇ ਹਾਣ।
ਕਿਸੇ ਨਾਮੁਰਾਦ ਰੋਗ ਨੇ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਆਣ।
ਹੁਣ ਬਹੁਤੇ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਉਹਨੂੰ ਹੋ ਗਈ ਪਛਾਣ।
ਲੱਗਾ ਹੱਥ ਉਹ ਪੁੱਤ ਦਾ, ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਤਾਈਂ ਫੜਾਣ।
ਇਹ ਪੁੱਤ ਅਮਾਨਤ ਕੌਮ ਦੀ, ਜਾਣੇ ਸਤਿਗੁਰ ਜਾਣੀ ਜਾਣ।
“ਬਾਬਾ ਨੈਣਾਂ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਦਿਓ ਪੁੱਤ ਬਣਨ ਦਾ ਮਾਣ।
ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ ਕੌਮ ਦੀ, ਤੇ ਹੋਊ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਹਾਣ।”
“ਰਿਹਾ ਹੁਣ ਅਨਾਥ ਨਾ, ਉਹਨੂੰ ਬਾਬਾ ਜੀ ਸਮਝਾਣ।
ਰਾਖਾ ਇਸ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਇਹ ਕੌਮ ਦੀ ਬਣੂ ਪਛਾਣ।
ਥੰਮ੍ਹ ਹੋਊ ਇਹ ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਦਾ, ਤੇ ਲੜੂਗਾ ਸੀਨਾ ਤਾਣ।”

ਮਿਸਲ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਸਭ ਸੀ, ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ਤਾਬਿਆਦਾਰ।
ਉਸ ਰੀਝਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤ ਪਾਲਿਆ, ਤੇ ਰੱਜਵਾਂ ਦਿੱਤਾ ਪਿਆਰ।
ਸੇਵਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਰਤ ਗੁਰੂ ਦਾ, ਤੇ ਜੀਊਣ ਦਾ ਚੱਜ ਅਚਾਰ।
ਉਸ ਅੰਦਰ ਭਰ ’ਤੀ ਬੀਰਤਾ, ਚਲਾਉਣ ਸਿਖਾਏ ਹਥਿਆਰ।
ਖ਼ੌਫ਼ ਨਾ ਰਤਾ ਵੀ ਮੌਤ ਦਾ, ਉਹ ਲੋਹੜੇ ਦਾ ਅਸਵਾਰ।
ਉਹਦੀ ਝੋਲੀ ਗੁਰੂ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸ਼ਾਹ ਸਵਾਰ।
ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹ, ਬਣਿਆ ਮਿਸਲ ਦਾ ਜਥੇਦਾਰ।
ਉਹ ਮਾਲਕ ਤੀਖਣ ਬੁੱਧ ਦਾ, ਸੱਚਾ ਕੌਮ ਦਾ ਸੇਵਾਦਾਰ।
ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਤੇ ਭੰਗੀ ਮਿਸਲ ਦੇ ਸਰਦਾਰ।
ਆਪੋ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਲਈ, ਸੀ ਲੜਨ ਲਈ ਹੋਏ ਤਿਆਰ।
ਉਸ ਡੁਲ੍ਹਣ ਦਿੱਤਾ ਖ਼ੂਨ ਨਾ, ਖੜ੍ਹ ਦੋਹਾਂ ਦਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ।
ਮਹਾਰਾਜੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ, ਵਧ ਗਿਆ ਉਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ।
ਉਹ ਥੰਮ੍ਹ ਸੀ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਦਾ, ਗੁਰੂ ਘਰ ਨਾਲ ਅਥਾਹ ਪਿਆਰ।
ਮਹਾਰਾਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ, ਉਸ ਦਿੱਤਾ ਏ ਵਿਸਥਾਰ।
ਜੰਗਾਂ ਲੜੀਆਂ ਹਿੱਕ ਡਾਹ ਕੇ, ਉਹਦਾ ਸਤਿਗੁਰ ਮਦਦਗਾਰ।
ਕਸ਼ਮੀਰ ਮੁਲਤਾਨ ਕਸੂਰ ਵਿਚ, ਰਿਹਾ ਕਰਦਾ ਮਾਰੋ ਮਾਰ।
‘ਕੇਸਰੀ’ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਦਾ ਝੁਲਾਇਆ ਅਟਕੋਂ ਪਾਰ।
ਆਪ ਚਲਦਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਦਾ, ‘ਸਿੱਖੀ’ ਤੁਰਨਾ ਤੇਗ਼ ਦੀ ਧਾਰ।
ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਣਾ ਜਾਣਦਾ, ਕੀਤਾ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਇਕਰਾਰ।
ਸੀ ਜੀਵਨ ਅਸਲੀ ਸਿੱਖ ਦਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਕਿਰਦਾਰ।
ਗੁਰੂ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿਚ ਰੰਗਿਆ, ਮਨ ਦਾ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸੰਸਾਰ।
ਤਮਾ ਨਾ ਭੋਰਾ ਦਿਲ ਵਿਚ, ਤੇ ਰਿਦੇ ਵੱਸਦਾ ਕਰਤਾਰ।

ਨੌਸ਼ਹਿਰੇ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਸੀ ਸਿੱਖ ਰਾਜ ਲਈ ਖ਼ਾਸ।
ਅਫ਼ਗਾਨੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ, ਜਾਗਿਆ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ।
ਸਿੱਖ ਵਧਦੇ ਆਉਂਦੇ ਪਏ ਨੇ, ਮੇਰੀ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਪਾਸ।
ਮੇਰੀ ਫ਼ੌਜ ਸੂਰਬੀਰਾਂ ਦੀ, ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਕਰੂ ਵਿਨਾਸ਼।
ਏਧਰ ਵੀ ਸਿੰਘਾਂ ਸੂਰਿਆਂ, ਕਰ’ਤੀ ਗੁਰੂ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ।
ਗੁਰੂ ਅਸਾਡੇ ਅੰਗ ਸੰਗ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।

ਪਰ ਮਹਾਰਾਜੇ ਰਣਜੀਤ ਨੂੰ, ਕਿਸੇ ਸੂਹੀਏ ਦੱਸਿਆ ਜਾ।
ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਤੋਪਾਂ ਬਾਹਲੀਆਂ, ਹੱਲੇ ਲਈ ਸੋਚੋ ਜ਼ਰਾ।
ਹੋਰ ਆ ਜਾਣ ਤੋਪਾਂ ਸਾਡੀਆਂ, ਕੁਝ ਲਵੋ ਸਮਾਂ ਟਪਾ।
ਅਕਾਲੀ ਫੂਲਾ ਸਿੰਘ, ਨੂੰ ਜਦ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੁਝਾਅ।
ਜਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਰਦਾਸ ਹੀ, ਹੋਰ ਬਾਕੀ ਕੀ ਰਿਹਾ।
ਜਿੱਤ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੱਥ ਹੈ, ਹੁਣ ਦੇਵੋ ਬਿਗਲ ਵਜਾ।
ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦੇ, ਵੈਰੀ ਵੀ ਲਏ ਅਜ਼ਮਾਅ।
ਸਿੰਘ ਜੈਕਾਰੇ ਛੱਡਦੇ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਗਲ਼ ਪੈ ਗਏ ਜਾਅ।
ਪੱਬ ਚੁੱਕ-ਚੁੱਕ ਤੇਗਾਂ ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਚਾਅ।
ਜੋ ਅੜੇ ਉਹ ਝਾੜ ’ਤੇ, ਰਹਿੰਦੇ ਦਿੱਤੇ ਭਜਾਅ।
ਸਿੰਘਾਂ ਮੈਦਾਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਸੀ ਦਿੱਤਾ ਭੜਥੂ ਪਾ।
ਅਫ਼ਗਾਨੀ ਨੇ ਹਾਰ ਗਏ, ਤੇ ਖ਼ਾਲਸਾ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਪਰ ਅਕਾਲੀ ਫੂਲਾ ਸਿੰਘ ਸੀ, ਸਾਥੋਂ ਮੌਤ ਨੇ ਖੋਹ ਲਿਆ।
ਮਹਿੰਗੀ ਪੈ ਗਈ ਜਿੱਤ ਇਹ, ਮਹਾਰਾਜਾ ਰੋ ਪਿਆ।

ਖ਼ਾਲਸਾ ਫ਼ੌਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਾ, ਨਾ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਚਾਅ।
ਜੋ ਥੰਮ੍ਹ ਸੀ ਖ਼ਾਲਸਾ ਰਾਜ ਦਾ, ਮੈਦਾਨੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਰਦਾਸ ਦੀਆਂ ਕੀ ਬਰਕਤਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਗਿਆ ਜਣਾਅ।
ਮੌਤ ਤੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹਾਰ ਕੇ, ਤੇ ਖ਼ਾਲਸਾ ਗਿਆ ਜਿਤਾਅ।
ਏਹੋ ਜਹੇ ਪੈਦਾ ਸੂਰਮੇ, ਹੁੰਦੇ ਸਦੀਆਂ ਬਾਅਦ ਸਦਾ।
ਤੇ ਰਾਖੇ ਐਸੇ ਹੁੰਦਿਆਂ, ਕੋਈ ਸਕੇ ਨਾ ਰਾਜ ਹਥਿਆ।
ਉਹ ਦਿਲਾਂ ’ਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਨਾ ਸਕੂਗੀ ਕੌਮ ਭੁਲਾਅ।
ਛੱਡ ਰੋਣੇ ਜੱਗ ਦੇ ‘ਕੋਮਲ’, ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਰਾਂ ਗਾ।