ਗੋਨਾ ਬਾਈ ਦੀ ਕੀਤੀ ਕੁੱਖ ਸਫ਼ਲੀ, ਦਾਮ ਸ਼ੇਟੀ ਦਾ ਰੋਸ਼ਨ ਜਹਾਨ ਕੀਤਾ।
ਨਰਸੀ ਬਾਮਨੀ ਪਿੰਡ ਦੇ ਭਾਗ ਜਾਗੇ, ਵੱਡਾ ਕਰਮ ਉਸ ’ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਕੀਤਾ।
ਕੁਲਾਂ ਤਾਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਦਾਮ ਸ਼ੇਟੀ ਦੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰੱਜ ਉਸ ਦਾਨ ਕੀਤਾ।
ਚਰਚੇ ਹੋਣ ਸਾਰੇ ਨੂਰੀ ਮੁਖੜੇ ਦੇ, ਭਗਵਾਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਪੈਦਾ ਇਨਸਾਨ ਕੀਤਾ। ਬਾਲ ਰੂਪ ਨਾਮਾ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਬਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਉਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਚਿਹਰੇ ਮਸਤੀਆਂ ਨੈਣੀ ਖੁਮਾਰੀਆਂ ਸੀ, ਧੋਤਾ ਦੁੱਧ ਦਾ ਕੋਈ ਵੱਲ ਛੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਛੀਂਬਾ ਪੁੱਤ ਸੀ, ਕਿੱਤਾ ਵੀ ਪਿਤਾ ਪੁਰਖੀ, ਸੀਣਾ, ਕੱਟਣਾ, ਰੰਗਣਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਜੁੜਦਾ ਬੰਦਗੀ ’ਚ ਆਪਾ ਭੁਲਾ ਬਹਿੰਦਾ, ਦਰੋਂ ਓਸਦੇ ਮੰਗਣਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਅੰਨ੍ਹਾਂ ਹਿੰਦੂ ਹੈ, ਤੁਰਕ ਨੂੰ ਕਹੇ ਕਾਣਾ, ਕਹਿੰਦਾ ਸੱਚ, ਨਾ ਸੰਗਣਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਆੜੀ ਕਬੀਰ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ ਦਾ ਉਹ ਪੱਕਾ, ਪਾਰ ਭਵਜਲੋਂ ਲੰਘਣਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਮੰਦਰ ਮਸਜਦ ਵਿਚ ਓਹਦਾ ਨਾ ਰੱਬ ਵੱਸਦਾ, ਬੀਠਲ ਓਸਦਾ ਸਭਨਾਂ ’ਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕੀੜੀ, ਸਾਜੇ ਓਸਦੇ ਨੇ, ਨਾਮਾ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕੋ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋਲਦਾ ਹੈ। ਗਜ ਮਨ ਦਾ ਕੈਂਚੀ ਜੀਭ ਉਸਦੀ, ਕੱਟਦਾ ਨਾਪ ਨਾਪ ਜਮ ਦੀਆਂ ਫਾਂਸੀਆਂ ਨੂੰ।
ਓਹਦੀ ਜਾਤ ਭਗਤੀ, ਓਹਦੀ ਪੱਤ ਭਗਤੀ, ਹੋਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦਏ ਹਿੰਦ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ।
ਜਪਣਾ ਓਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਰ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ, ਢੰਗ ਦੱਸਿਆ ਰੂਹਾਂ ਪਿਆਸੀਆਂ ਨੂੰ।
ਰੰਗ ਰੱਤੜੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਮੱਤ ਲੈ ਕੇ, ਜੁੜੇ ਰੱਬ ਨਾਲ, ਕੱਟੇ ਚੁਰਾਸੀਆਂ ਨੂੰ। ਰੱਤਾ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਵਿਚ ਸਦਾ ਨਾਮਾ, ਦੁਬਿਧਾ ਸਹਿਜ ਹੋਈ, ਏਹੋ ਵਿਚਾਰਦਾ ਏ।
ਜੋ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਏ ਓਸੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅੰਦਰ, ਬੰਦਾ ਭਰਮ ਪਾਲੇ ਜਿੱਤ ਹਾਰ ਦਾ ਏ। ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਪੂਜਦਾ, ਦੂਜੇ ’ਤੇ ਪੈਰ ਧਰਦਾ, ਸਮਝੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਸਮਾਨ ਕਿਉਂ ਨਾ?
ਪੱਥਰ ਪੂਜਿਆਂ ਨਹੀਂ ਭਗਵਾਨ ਮਿਲਦਾ, ਹਿਰਦੇ ਉਪਜਦਾ ਤੇਰੇ ਗਿਆਨ ਕਿਉਂ ਨਾ?
ਜੂਠਾ ਜੀਆਂ ਦਾ ਜਲ, ਭੌਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਜੂਠੇ, ਏਨਾ ਸੋਚਦਾ ਏਹ ਇਨਸਾਨ ਕਿਉਂ ਨਾ?
ਜੂਠਾ ਦੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਵੱਛੇ ਨੇ ਥਣਾਂ ਵਿਚ ਹੀ, ਤੇਰੀ ਅਕਲ ’ਤੇ ਹੋਈਏ ਹੈਰਾਨ ਕਿਉਂ ਨਾ? ਉਹ ਮੁਹਤਾਜ ਨਹੀਂ ਪੂਜਾ ਅਰਚਨਾ ਦਾ, ਜ਼ਰੇ-ਜ਼ਰੇ ਵਿਚ ਹੈ ਨਿਵਾਸ ਉਸਦਾ।
ਮਾਂ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਕਰੇ ਪਰੀਤ ਜਿੱਦਾਂ, ਉਹ ਪਰਿਤਪਾਲਦਾ ਕਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਸਦਾ। ਬੰਦਾ ਕਿਰਤ ਉਸਦੀ, ਕਰਤਾ ਕਰਤਾਰ ਉਸਦਾ, ਬਿਨਾਂ ਓਸਦੇ ਝੂਠ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੇ।
ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਜਹਾਨ ਅੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਹਿਮਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਣੀਆਂ ਨੇ।
ਮਾਲਕ ਦਮੜੀਆਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਰਮਜ਼ਾਂ ਗੋਬਿੰਦ ਦੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣੀਆਂ ਨੇ।
ਹੋਣ ਸੁਰਖਰੂ ਦਰਗਾਹ ਅੰਦਰ, ਸੁਲਝ ਜਾਂਦੀਆਂ ਉਲਝੀਆਂ ਤਾਣੀਆਂ ਨੇ। ਅਠਾਰ੍ਹਾਂ ਰਾਗਾਂ ਵਿਚ ਇਕਾਹਠ ਸ਼ਬਦ ਰਚ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਜੀ ਦਾ ਭਗਤ ਜੀ ਅੰਗ ਬਣ ਗਏ।
ਹਰ ਇਕ ਸਿੱਖ ਲਈ ਪਾਤਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਨੇ, ਰੱਬੀ ਬੋਲ ਕੋਮਲ ਸਦਾ ਸੰਗ ਬਣ ਗਏ। |
