ਤੱਪਦੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਖਸ਼ਦਾ ਹੈ, ਰਾਹੋਂ ਭਟਕਿਆਂ ਨੂੰ , ਰਾਹੇ ਪਾਏ ਸਤਿਗੁਰ।
ਹੈ ਨਦਰੀ ਨਦਰ ਨਿਹਾਲ ਕਰਦਾ, ਦਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬੁਲਾਏ ਸਤਿਗੁਰ।
ਲਿਖੀਆਂ ਮੇਟ ਦੇਂਦਾ ਨਵੀਆਂ ਲਿਖ ਦੇਂਦਾ, ਏਸੇ ਲਈ ਹੈ ਆਪ ਕਹਾਏ ਸਤਿਗੁਰ।
ਬਖਸ਼ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹੀ, ਸਿੱਖ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਚਰਨੀਂ ਲਾਏ ਸਤਿਗੁਰ। ਵਜ਼ੀਰਾਬਾਦ ਲਾਗੋਂ ਕੰਢੇ ਚਨਾਬ ਦੇ ਤੋਂ, ਘਨ੍ਹੱਈਆ ਹੈ ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਦਰ ਆਇਆ।
ਤਜ ਸੌਦਾਗਰੀ ਨਾਮ ਦਾ ਕਰਨ ਸੌਦਾ, ਭੁੱਲ ਘਰ ਆਪਣਾ ਗੁਰੂ ਘਰ ਆਇਆ। ਸੇਵਾ ਜਲ ਦੀ ਲਈ ਸੰਭਾਲ ਉਸ ਨੇ, ਨਜ਼ਰ ਗੁਰਾਂ ਦੀ ਕਿਧਰੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ।
ਜੋ ਕੁਝ ਸਿੱਖਿਆ ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਅੱਖਰ ਸੇਵਾ ਦਾ ਇਕ ਹੀ ਪੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ।
ਅੰਦਰੋਂ ਬ੍ਰਿਹੋਂ ਦੀ ਸੁੱਕੀ ਚਨਾਬ ਮੇਰੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਿਆਰ ’ਚ ਹੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ।
ਸਾਈਂ ਮੇਹਰਾਂ ਦਾ ਜੇ ਤੁੱਠੇ ਇੱਕ ਵੇਰਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਫੇਰ ਮੈਂ ਚਿਖ੍ਹਾ ’ਚ ਸੜ ਜਾਵਾਂ। ਗੁਰੂ ਘਰ ਦਾ ਬਣਕੇ ਮਾਸ਼ਕੀ ਓਹ, ਦਿਨੇ ਰਾਤੀਂ ਹੈ ਸੇਵ ਕਮਾਈ ਜਾਂਦਾ।
ਜਿੰਨਾ ਜਗ ਤੋਂ ਹੋਈ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ, ਓਨਾਂ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਈ ਜਾਂਦਾ, ਨੌਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸੱਦ ਵੱਜੀ, ਆਕੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ’ਚ ਢਹਿ ਗਿਆ ਏ
ਭਾਗ ਜਾਗ ਪਏ ਸੇਵਾ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ, ਘਨ੍ਹੱਈਆ ਗੁਰਾਂ ਜੋਗਾ ਈ ਬਸ ਰਹਿ ਗਿਆ ਏ।
ਬੁੱਲ੍ਹ ਫਰਕਦੇ ਨੇ, ਜਾਵੇ ਬੋਲਿਆ ਨਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਕੀ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਗਿਆ ਏ।
ਰਹੀ ਸੁਧ ਨਾ, ਵੈਰਾਗੀ ਮਨ ਉਸਦਾ, ਗੁਰੂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਿਚ ਵਹਿ ਗਿਆ ਏ। “ਗੁਰਾਂ ਆਖਿਆ ਪਰਤ ਜਾ ਵਤਨ ਆਪਣੇ, ਜੋ ਕਮਾਇਆ ਈ ਓਥੇ ਵਰਤਾਈਂ ਜਾ ਕੇ।
‘ਭਰੋਸਾ ਗੁਰੂ ਦਾ’ ਪਇਆ ਜੋ ਝੋਲ ਤੇਰੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੰਡਣ ਦੀ ਸੇਵ ਕਮਾਅ ਜਾ ਕੇ।“ ਲੈ ਆਗਿਆ ਗੁਰਾਂ ਦੀ ਅਨੰਦਪੁਰ ਤੋਂ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਵਤਨ ਦੀ ਰਾਹ ਤੁਰਿਆ।
ਆਇਆ ਤੜਪ ਲੈ ਕੇ ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸੀ, ਲਈ ਭਰ ਝੋਲੀ, ਜਾਂਦਾ ਸ਼ਾਹ ਤੁਰਿਆ।
ਹੈ ਗੁਰੂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਚੱਸਕ ਪੈਂਦੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਨਾਲ ਉਮਾਹ ਤੁਰਿਆ।
ਗੁਰੂ ਤੁੱਠਿਆ ਰਹਿਮਤਾਂ ਵੱਸੀਆਂ ਨੇ, ਫਿਰਦਾ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਸਾਂ ਗੁਮਰਾਹ ਤੁਰਿਆ। ਸੇਵਾ ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ, ਨਾਮ ਬਾਣੀ ਦੇ ਚਲਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਰਹਿੰਦੇ।
ਘਰ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਧਰਮਸ਼ਾਲ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਹ ਰਹਿੰਦੇ। ਨੌਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਸੁਣੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ , ਡੇਰੇ ਅਨੰਦਪੁਰ ਹੀ ਆਕੇ ਲਾ ਲਏ ਨੇ ।
ਮਸ਼ਕ ਮੋਢੇ ’ਤੇ ਸਾਂਭ ਲਈ ਜਲ ਸੇਵਾ, ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਹੈ ਓਸ ਭੁਲਾਅ ਲਏ ਨੇ
ਬੇਗਾਨਾ ਦਿਸੇ ਨਾ, ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਓਹਦਾ, ਅਸੂਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਐਸੇ ਬਣਾਅ ਲਏ ਨੇ।
ਮਾੜੇ ਬੋਲ ਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਅਸਰ ਹੁੰਦਾ, ਬੱਸ ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਕਮਾਅ ਲਏ ਨੇ। ਤੇਗਾਂ ਤੀਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੌਤ ਵੰਡਦੇ, ਮਸ਼ਕ ਓਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੰਡਦੀ ਏ।
ਡੋਰ ਜੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ, ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ‘ਨਾ ਟੁੱਟੀ ਗੰਢਦੀ ਏ’। ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਕੋਲੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਪੁੱਜੀ, ਭਾਈ ਘਨ੍ਹੱਈਆ ਕੀ ਕਹਿਰ ਕਮਾਈ ਜਾਂਦਾ।
ਖੋਂਹਦੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੇ ਤੀਰ ਤਲਵਾਰ ਨੇਜ਼ੇ, ਹੈ ਉਹ ਮੋਇਆਂ ਦੇ ਤਾਈਂ ਜੀਵਾਈ ਜਾਂਦਾ।
ਇੱਕ ਹੱਥ ਝੰਡਾ, ਮੋਢੇ ਮਸ਼ਕ ਉਸਦੇ, ਪਾਣੀ ਵੈਰੀ ਤਾਂਈ ਪਿਆਈ ਜਾਂਦਾ।
ਜਿੱਤ ਹਾਰ ਨਾ,ਓਸਦੇ ਚਿਤ ਚੇਤੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਵੱਜਦ ਵਿਚ, ਬਾਣੀ ਹੀ ਗਾਈ ਜਾਂਦਾ। ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸੀ, ਸਿੱਖ ਸੱਦ ਲਿਆ ਭਰੇ ਦਰਬਾਰ ਅੰਦਰ,
“ਉੱਥੇ ਗਲਤੀ ਦੀ ਨਹੀਂ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ’, ਹੋਵੇ ਵੱਸਦਾ ਜੀਹਦੇ ਕਰਤਾਰ ਅੰਦਰ।”
“ਪਾਣੀ ਮਸ਼ਕ ਦਾ ਜੇ ਸਭ ਪਿਆਸਿਆਂ ਲਈ, ਆਹ ਲੈ ਮਲ੍ਹਮ ਵੀ, ਜ਼ਖਮਾਂ ’ਤੇ ਲਾਈ ਜਾਵੀਂ।
ਸੇਵਾ ਮਾਨਵਤਾ ਦੀ ਤੇਰੇ ਆਈ ਹਿੱਸੇ, ਹੁਣ ਰੱਜ ਕੇ ਸੇਵ ਕਮਾਈ ਜਾਵੀਂ। ‘ਸੇਵਾ ਪੰਥੀ’ ਤੂੰ ਰਹੇਂਗਾ ਜੁਗਾਂ ਤੀਕਰ , ਬਸ ਸੇਵਾ ਦੀ ਅਲਖ ਜਗਾਈ ਜਾਵੀਂ।
ਸੇਵਾ ਸਿਮਰਨ ਹਨ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਪਰ ਕੋਮਲ, ਬਚਨ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਿੱਖਾ ਸਿਖਾਈ ਜਾਵੀਂ।” |
