ਲਾਹੌਰੋਂ ਲੈ ਆਈ ਨਾਨੀ ਬਾਲਕ ਜੇਠਾ, ਵੇਚ ਘੁੰਗਣੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਗੁਜਰਾਨ ਕਰਦੇ।
ਰਾਜ਼ਕ ਰਿਜ਼ਕ ਦੇਵੇ ਅਨਾਥਾਂ ਨਿਤਾਣਿਆਂ ਨੂੰ, ਹਾਲਾਤ ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ ਹਨ ਪਰਵਾਨ ਕਰਦੇ। ਸੁਪਨਾ ਬਣੀ ਰਹੀ ਰੋਟੀ ਦੋ ਵੇਲਿਆਂ ਦੀ, ਨਾਨੀ ਦੋਹਤੇ ਦੀ ਆਈ ਚਲਾਈ ਚਲਦੀ।
ਸਬਰ ਸ਼ੁਕਰ ਵਿਚ ਗੁਜਰ ਬਸਰ ਕਰਦੇ, ਜੀਕੂੰ ਹੋਵੇ ਹੈ ਰੱਬੀ ਅਗਵਾਈ ਚਲਦੀ। ਨਾਨੀ ਦੋਹਤੇ ਦੇ ਉੱਠੀ ਤਾਂਘ ਦਿਲ ਵਿਚ, ਗੁਰੂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਗੋਇੰਦਵਾਲ ਚੱਲੀਏ।
ਪੁੱਜਤ ਨਹੀਂ ਸਾਡੀ ਹੋਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ, ਲੈ ਘੁੰਗਣੀਆਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚੱਲੀਏ।
ਦੀਨ ਦੁਨੀ ਦਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਸੁਣੀਂਦਾ ਹੈ, ਦਰ ਓਸ ਲੈ ਆਪਣਾ ਸਵਾਲ ਚੱਲੀਏ।
ਜਾਣੀ ਜਾਣ ਹੈ, ਆਪੇ ਉਸ ਜਾਣ ਲੈਣਾ, ਲੈ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹੋ ਖਿਆਲ ਚੱਲੀਏ। ਦਰ ਗੁਰੂ ' ਦੇ ਜੋ ਬਣ ਕੇ ਸਿੱਖ ਝੁਕਿਆ, ਪਾਤਸ਼ਾਹੀਆਂ ਉਸ ਅੱਗੇ ਝੁਕਦੀਆਂ ਨੇ।
ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਜਹਾਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ, ਸਦਾ ਲਈ ਗਰੀਬੀਆਂ ਮੁੱਕਦੀਆਂ ਨੇ। ਦਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਢੱਠਾ ਹੈ ਕੀ ਜੇਠਾ, ਬਸ ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੀ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਏ।
ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈ ਆਪਣਾ ਆਪ ਕੀ ਸੀ, ਦਰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਿੱਠਕੇ ਬਹਿ ਗਿਆ ਏ।
ਸੇਵਾ ਪਹਿਰ ਅੱਠ, ਲੰਗਰ ਬਰਤਨਾਂ ਦੀ, ਸਾਗਰ ਮਸਤੀ ਦੇ ਡੂੰਘਾ ਲਹਿ ਗਿਆ ਏ।
ਕਰਮ, ਧਰਮ ਸੇਵਾ ਲਕਸ਼ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ, ਜੀਕੂੰ ਸੱਚ ਕੋਈ ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਕਹਿ ਗਿਆ ਏ। ਹਰ ਹੁਕਮ ਗੁਰ ਦਾ ਉਹਨੂੰ ਪਰਵਾਨ ਹੁੰਦਾ, ਗੁਰੂ ਮੁੱਖ ’ਚੋਂ ਜੋ ਵੀ ਬੋਲ ਸੁਣਦਾ।
ਖੁਸ਼ੀ ਗੁਰਾਂ ਦੀ ਪਾਉਣੀ ਹੈ ਹਰ ਹੀਲੇ, ‘ਸਤਿ ਬਚਨ” ਕਹਿੰਦਾ, ਹੋ ਅਡੋਲ ਸੁਣਦਾ। ਮਾਤਾ ਰਾਮ ਕੌਰ ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਹੋਏ ਸਨਮੁੱਖ, ਆਪਾਂ ਭਾਨੀ ਲਈ ਕੋਈ ਹੁਣ ਵਰ ਲੱਭੀਏ।
ਸੋਹਣਾ ਜੇਠੇ ਵਾਂਗ ਆਗਿਆਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਧੀ ਸੁੱਖ ਮਾਣੇ ਐਸਾ ਘਰ ਲੱਭੀਏ।
ਸੇਵਾ ਭਾਵਨਾ `ਚ ਗੁਰੂ ਦਾ ਰਹੇ ਬਣ ਕੇ, ਨਿਰਵੈਰ ਅਣਥੱਕ ਨਿਡਰ ਲੱਭੀਏ।
ਲਿਖੇ ਹੋਣੇ ਨੇ ਧੁਰੋਂ ਸੰਜੋਗ ਭਾਵੇਂ, ਓਸ ਵਰ ਨੂੰ ਕਰ ਫਿਕਰ ਲੱਭੀਏ। | ਗੁਰਾਂ ਕਿਹਾ ‘ਜੇਠੇ’ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ, ਹੋਇਆ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਪੈਦਾ।
ਅਕਲ ਸ਼ਕਲ ਸੂਰਤ, ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ, ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਰਤਾਰ ਪੈਦਾ। ਹਿੱਸਾ ਗੁਰੂ ਪਰਵਾਰ ਦਾ ਬਣ ਜੇਠਾ, ਸੇਵਾਦਾਰ ਬਣ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਅ ਰਿਹਾ ਏ।
ਖੁਸ਼ੀ ਗੁਰਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਝੋਲੀ ਆ ਪੈਂਦੀ, ਵੰਡਦਾ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਨਾਲ ਚਾਅ ਰਿਹਾ ਏ।
ਝੱਟ ਪਹੁੰਚਦਾ ਲੋੜਵੰਦ ਕੋਲੇ, ਜੋ ਵੀ ਕਿਧਰੋਂ, ਕਦੋਂ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਏ।
ਗੁਰੂ ਘਰ ਵਿਚ ਵਸਦੀਆਂ ਰਹਿਮਤਾਂ ਨੇ, ਹਰ ਸਿੱਖ ਤਾਈਂ ਏਹੋ ਸਮਝਾ ਰਿਹਾ ਏ। ਤੀਜੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਜੋਤ ਮਿਲ ਗਈ, ਜੇਠਾ ਜੀ ਗੁਰੂ ਰਾਮਦਾਸ ਬਣ ਗਏ।
ਵਾਰਿਸ ਤਖ਼ਤ ਦਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਰ ਬਣਿਆ, ਸੇਵਾ, ਸਿਮਰਨ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਣ ਗਏ। ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਜੋ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦਾ, ਰਾਮਦਾਸ ਗੁਰੂ ਜੀ ਓਹ ਸਾਕਾਰ ਕੀਤਾ।
‘ਚੱਕ ਗੁਰੂ ਕਾ’ ਸਿਰਜਿਆ ਏਸ ਧਰਤੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਹੈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਕੇਂਦਰ ਵਿਉਪਾਰ ਦਾ ਇਹਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਖ਼ਾਤਿਰ, ਲਾਹੇਵੰਦਾ ਹੈ ਏਥੇ ਵਿਉਪਾਰ ਕੀਤਾ।
ਧਰਤ ਏਸ ਦੀ ਹੱਥੀਂ ਲਿਖ ਕਿਸਮਤ, ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਗੁਰ ਰਹਿਮਤਾਂ ਵੰਡੀਆਂ ਨੇ ਨਾ ਲਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਅਹਿਸਾਨ ਕਰ ਗਏ।
ਤਰਕੇ ਆਪ ‘ਕੋਮਲ’ ਤਾਰਨਗੇ ਕੁੱਲ ਆਪਣੀ, ‘ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ’ ਵਿਚ ਜੋ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਗਏ। |
