ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦਾ ਸੂਰਜ, ਵੱਡਾ ਸੀ ਕਰਮਯੋਗੀ।
ਜਿਸਦੀ ਉਮਰ ਦੀ ਪੂੰਜੀ, ਪਾਗਲ, ਬੀਮਾਰ, ਰੋਗੀ।
ਸਭ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ, ਨਿੱਤ ਦਾ ਸੀ ਕਰਮ ਸੇਵਾ,
ਅੱਜ ਦਾ ਭਾਈ ਘਨੱਈਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੀ ਧਰਮ ਸੇਵਾ।
ਜੋ ਵੀ ਖਾਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜੇ, ਉਗਰਾਹ ਕੇ ਲਿਆਉਣਾ।
ਜੋ ਚੋਗ ਦਿਨੇ ਚੁਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ’ਚ ਪਾਉਣਾ।
ਮਿਲਿਆ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦਰ ਤੋਂ, ਲੂਲ੍ਹਾ ਸੀ ਇਕ ‘ਪਿਆਰਾ"।
ਦੇ ਦੀ ਦਾਤ ਸਮਝੀ, ਬਣਾ ਲਿਆ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਤਾਰਾ।
ਲੈ ਆਇਆ ਚੁੱਕ ਮੋਢੇ, ਪਿਆ ਵੰਡ ਦਾ ਉਜਾੜਾ,
ਗੁਰੂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਬੋਹੜ ਛਾਵੇਂ, ਅੱਜ ਦਾ ਪਿੰਗਲਵਾੜਾ।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਦਰਦ ਸਾਰੇ, ਉਸ ਨਾਮ ਆਪਣੇ ਕਰ ਲਏ।
ਇਸ ਦਰਦ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸੁਬਹਾ ਸ਼ਾਮ ਆਪਣੇ ਕਰ ਲਏ।
ਰੋਟੀ ਦਵਾਈ ਕੱਪੜਾ, ਸੀ ਫਿਕਰ ਸਭ ਦਾ ਹੁੰਦਾ।
ਬੁੱਲੀਂ ਦੁਆ ਸੀ ਹੁੰਦੀ, ਜਾਂ ਜ਼ਿਕਰ ਰੱਬ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ,
ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਹਿੰਦਾ, ਚਿੰਤਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਰ।
ਹਰ ਵੇਲੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਰ
ਰਹਿਣਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਰੁੱਝਿਆ, ਪਲ ਭਰ ਦੀ ਵਿਹਲ ਹੈ ਨਈਂ।
ਵਿਖਾਵੇ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤਾਂ ਸੰਗ, ਸੁਪਨੇ 'ਚ ਮੇਲ ਹੈ ਨਈਂ।
ਦੁਨਿਆਵੀ ਸ਼ੋਹਰਤਾਂ ਸਭ, ਅੱਗਾਂ `ਚ ਬਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਸਾਦਾ, ਸਹਿਜ ਸੰਤੋਖੀ, ਨਾ ਜੀਵਨ `ਚ ਕਾਹਲੀਆਂ ਸਨ।
ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰ ਸੋਚਾਂ, ਹਮੇਸ਼ ਉਸ ਦਾ ਖਾਸਾ।
ਤੇ ਸਾਦਗੀ ਸੁਭਾਅ ਦੀ, ਬਸ ਓਸ ਦਾ ਖੁਲਾਸਾ।
ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਧੁਰੋਂ ਵਜੋਂ ਸਾਏ ਹੁੰਦੇ।
ਦਿਸਦੇ ਸਭ ਹੀ ਆਪਣੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਰਾਏ ਹੁੰਦੇ।
ਰਿਹਾ ਉਸ ਹੱਥ ਵਿਚ ਬਾਟਾ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮਾਰਿਆਂ ਲਈ।
ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ ਸਹਾਰਾ ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਲਈ।
ਜੀਹਨਾਂ ਸਹਾਰੇ ਉੱਡਿਆ, ਉਹ ਪਰ ਸਨ, ਸੇਵਾ, ਸਿਮਰਨ।
ਕੀਤਾ ਸੀ ਰੋਗੀਆਂ ਲਈ, ਤਨ ਮਨ ਧਨ ਅਰਪਨ।
ਜੀਊਂਦੇ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ, ਜੀਊਂਦੇ ਨੇ ਅਸਲ ਓਹੀ।
ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਪੀਂਦੇ ਨੇ ਅਸਲ ਓਹੀ।
ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਰਕਿਆਂ 'ਤੇ, ਹੱਥੀਂ ਇਤਿਹਾਸ ਲਿਖਦੇ।
ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ, ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਿਖਦੇ।
ਜੋ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਪੂਰਾ, ਕਰ ਕੇ ਵਿਖਾਲਿਆ ਹੈ।
ਸੁਪਨੇ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨੇ ਜੱਗ ਨੂੰ ਸਿਖਾਲਿਆ ਹੈ।
ਸੇਵਾ ਦਾ ਬੀਜ ਬੋ ਕੇ, ਬੋਹੜ ਬਣਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਲਗਨ ਸਿਰੜ ਤੇ ਸਿਦਕਾਂ, ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਅਜਮਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਦਮ ਸ੍ਰੀ ਜਹੇ ਤਗਮੇ ਉਸ ਨੇ ਵਗਾਹ ਕੇ ਮਾਰੇ।
ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾ ਲੋੜ ਮੇਰੀ, ਜੀਊਂਦਾ ਗੁਰੂ ਸਹਾਰੇ।
ਲੋਕਾਂ ’ਚੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਜੱਗ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਨਾ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣਾ।
ਦਿਨ ਸਾਰਾ ਗੁਰੂ ਚਰਨੀਂ, ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਨਿੱਠ ਕੇ ਬਹਿਣਾ।
ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਏਹੋ, ਰਹੇ ਕਾਰਵਾਂ ਇਹ ਚਲਦਾ।
ਮਜ਼ਬੂਰ, ਬੇਬਸ, ਜੀਵਨ, ਰਹੇ ਇਸ ਛਾਵੇਂ ਪਲਦਾ।
ਆਪਣੀ ਕਿਰਤ ’ਚੋਂ ਬੰਦਾ, ਰਹੇ ਥੋੜਾ ਬਹੁਤ ਘੱਲਦਾ।
ਲਿਖਦਾ ਰਹੇ ਸਦਾ ਹੀ, ਇਤਿਹਾਸ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ
ਇਸ ਯੁੱਗ ਦੇ ਕਰਮਯੋਗੀ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾਉਂਦਾ।
ਇਹ ਲੈ ਕੇ ਹਰਫ਼ ਬੌਣੇ, ਉਹਦੇ ਹਾਣੀ ਪਿਆ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਦਕ ਤੋਂ ਸਦਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੜੋਂ ਵਾਰੀ।
ਜੀਅ ਕਰੇ ਉਸ ਤੋਂ ‘ਕੋਮਲ’, ਦਿਆਂ ਵਾਰ ਉਮਰ ਸਾਰੀ।