ਲਾਹੌਰ ਦੀ ਕਰੇ ਗਵਰਨਰੀ, ਇਕ ਮੁਗ਼ਲ ਜ਼ਕਰੀਆ ਖਾਨ।
ਮਾਰ ਕੇ ਸਿੱਖ ਪੰਜਾਬ ਦੇ, ਫਿਰੇ ਬਣਿਆ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਸ਼ਾਨ।
ਸਿੱਖ ਅੱਖੀਂ ਉਸ ਦੇ ਰੜਕਦੇ, ਉਹਦੀ ਮੁੱਠੀ ਆਉਂਦੀ ਜਾਨ।
ਉਹ ਮੁੱਲ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਬਣਿਆ ਆਕੜਖਾਨ।
ਸਿੰਘ ਓਹਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲੁੱਟਦੇ, ਤੇ ਜੰਗਲੀਂ ਛੁਪ ਜਾਣ।
ਹੱਥ ਮਲਦਾ ਰਹਿ ਜਾਏ ਉਹ, ਤੇ ਅਹਿਲਕਾਰ ਪਛਤਾਣ।
ਪਰ ਲੰਗਰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਿੰਘ, ਕਈ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਪਕਾਣ।
ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ, ਪਏ ਲੰਗਰ ਸਿੱਖ ਛਕਾਣ।
ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਪੂਹਲੇ ਪਿੰਡ ਦਾ, ਗੁਰੂ ਘਰ ਦਾ ਸੇਵਾਦਾਰ।
ਸੇਵਾ ਆਏ-ਗਏ ਦੀ, ਤੇ ਖੇਤੀ ਸੀ ਰੁਜ਼ਗਾਰ।
ਸਾਰੀ ਆਪਣੀ ਫਸਲ ਦਾ, ਲੈਂਦਾ ਕਰ ਭੰਡਾਰ।
ਦਿਨ ਰਾਤੀਂ ਲੰਗਰ ਚੱਲਦਾ, ਇਹੋ ਸੀ ਉਸ ਦੀ ਕਾਰ।
ਕੀਤੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੁਖਬਰੀ, ਜਾ ਲਾਹੌਰ ਦਰਬਾਰ।
ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਬਾਗ਼ੀ ਸਿੰਘਾਂ ਲਈ, ਲੰਗਰ ਕਰੇ ਤਿਆਰ।
ਉਸ ਤੋਂ ਲੰਗਰ ਛਕ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਲੁੱਟਦੇ ਸਰਕਾਰ।
ਹਾਜ਼ਰ ਕਰੋ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ, ਇਹ ‘ਵੱਡਾ ਸੇਵਾਦਾਰ’।
ਜਦ ਸੱਦ ਕਚਹਿਰੀ ਸਿੰਘ ’ਤੇ, ਗਏ ਕੀਤੇ ਕਈ ਸਵਾਲ।
ਮੇਰਾ ਲੰਗਰ ਸਭ ਦੇ ਵਾਸਤੇ, ਕੋਈ ਕੌਣ? ਨਾ ਕਰਾਂ ਖ਼ਿਆਲ।
ਸੇਵਾ ਮੇਰਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਾਂ ਮੈਂ ਹਾੜ ਸਿਆਲ।
ਜੋ ਜੋ ਛਕ ਗਿਆ ਲੰਗਰੋਂ, ਇਹ ਸਭ ਨੇ ਭਾਈਵਾਲ।
ਇੱਕੋ ਜਾਤ ਮਨੁੱਖ ਦੀ, ਨਾ ਹਿੰਦੂ ਮੁਸਲਮਾਨ।
ਦਿੱਤੀ ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰੂ, ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਇਕ ਮਹਾਨ।
ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਬਾਗ਼ੀ ਹੋਣ ਦਾ, ਇਹ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਇਲਜ਼ਾਮ।
ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੌਤ ਕਬੂਲ ਲੈ ਜਾਂ ਆਜਾ ਵਿਚ ਇਸਲਾਮ।
ਸਿੱਖੀ ਪਿਆਰੀ ਜਾਨ ਤੋਂ, ਮੇਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਦਾ ਪੈਗਾਮ।
ਮੇਰੀ ਸਿੱਖੀ ਸਲਾਮਤ ਰਹੇਗੀ, ਚਾਹੇ ਦੇ ਦੇ ਮੌਤ ਇਨਾਮ।
ਕਤਲ ਕਰੋ ਕੇਸ ਸਿੱਖ ਦੇ, ਉਸ ਬੁਲਾਇਆ ਇਕ ਹਜ਼ਾਮ।
ਕੇਸ ਮੋਹਰ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦੀ, ਇਸ ਬਿਨ ਜੀਣ ਹਰਾਮ।
ਖਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ, ਭਰਿਆ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ।
ਬੁਲਾਓ ਕਿਸੇ ਜਲਾਦ ਨੂੰ, ਇਹਦੀ ਖੋਪਰੀ ਦਿਓ ਉਤਾਰ।
ਲੈ ਜਾਓ ਚੌਂਕ ਨਖਾਸ ਵਿਚ, ਇਹਨੂੰ ਦੇਖੇ ਸਭ ਬਾਜ਼ਾਰ।
ਇਹਨੂੰ ਸਿੱਖੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ, ਤੇ ਮਾੜਾ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ।
ਸਿਰੋਂ ਲੁਹਾ ਕੇ ਖੋਪਰੀ, ਉਸ ਸਹਿ ਲਏ ਅਤਿਆਚਾਰ।
ਕੇਸਾਂ ਸੰਗ ਸਿੱਖੀ ਨਿਭ ਗਈ, ਹੋਵੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜਾਰ।
ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ, ਸਿਰ ਹੱਥ ਤੇਰਾ ਕਰਤਾਰ।
ਖੁਦ ਹੀ ਵੱਸ ਕੇ ਦਿਲ ਵਿਚ, ਮੈਨੂੰ ਕੀਤਾ ਈ ਖੁਦਦਾਰ।
ਜਾ ਬੈਠਾ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਉਹ ਪੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਜਾਮ।
ਉੱਡ ਗਿਆ ਭੌਰ ਵਜੂਦ ’ਚੋਂ, ਰਹੂ ਜੁੱਗਾਂ ਤੀਕਰ ਨਾਮ।
ਯਾਦ ਸਿੰਘ ਕਰਿਆ ਕਰਨਗੇ, ਜੁੱਗਾਂ ਤੀਕ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਾਮ।
ਜੀਹਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸਨ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਅੱਲਾ ਰਾਮ।
ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਵਾਰਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਾ ਲਉ ਪਛਾਣ!
ਕਰੋ ਨਾ ਸਿੱਖੀ ਹਾਣ ਦੀ, ਸਗੋਂ ਹੋਵਹੁ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਹਾਣ।
ਰਹੋ ਬਣ ਕੇ ਸਦਾ ਗੁਰੂ ਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਚੱਲਦੇ ਨੈਣ ਪਰਾਣ।
‘ਕੋਮਲ’ ਮੇਰਾ ਸਤਿਗੁਰੂ, ਕਰੇ ਬਹੁਤ ਸਿੰਘਾਂ ’ਤੇ ਮਾਣ।