ਸਿੱਖੀ ਸਿੱਖ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਹੁੰਦੀ ਏ।
ਸਿਰ ਕੌਮ ਤੋਂ ਹੱਸ ਕੇ ਵਾਰੇ ਉਹ ਸਰਦਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਏ।
ਗੁਰਦਾਸ ਨੰਗਲ ਦੀ ਗੜ੍ਹੀ ‘ਚ ਘਿਰ ਗਈ ਫੌਜ ਖਾਲਸੇ ਦੀ।
ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਬੁੱਕਣਾ ਰਹੀ ਨਾ ਮੌਜ ਖਾਲਸੇ ਦੀ।
ਲੱਖਾਂ ਸੀ ਮੁਗ਼ਲਾਣੇ ਖਾਲਸਾ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ।
ਭੁੱਖਣ ਭਾਣੇ ਲੜਦੇ ਜੂਝਣ ਪੁੱਤ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ।
ਜਿਸ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਜਰਵਾਣੇ ਸੀ।
ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਘੇਰੇ ਆਏ ਸਭ ਸਿੰਘ ਭੁੱਖਣ ਭਾਣੇ ਸੀ।
ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਗੁਜ਼ਰੇ ਜਦ ਮੁਗ਼ਲਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ।
ਆਇਆ ਫਰਕ ਨਾ ਭੋਰਾ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਜੇਰੇ ਵਿਚ।
ਸੁੱਟ ਬੈਠੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਗਈਆਂ ਭੁੱਖਾਂ ਜਰੀਆਂ ਨਾ।
ਮਰ ਗਏ ਭਾਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਪਰ ਇਹ ਅਣਖਾਂ ਮਰੀਆਂ ਨਾ।
ਦਿੱਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਤੁਰੇ ਬੰਨ ਅਤੇ ਤਸੀਹੇ ਦੇਂਦੇ ਨੇ।
ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ‘ਚ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਇਹ ਜੋਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਨੇ।
ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਦਿੱਲੀ ਫਰੁਖਸੀਅਰ, ਕਤਲਗਾਹ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਹਰ ਇਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਓਥੇ ਸ਼ਹੀਦੀ ਪਾਈ ਹੈ।
ਸਤ ਸੌ ਸਿੰਘਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਵੀ ਸਿੰਘ ਘਬਰਾਇਆ ਨਾ।
ਕੋਈ ਨਾ ਐਸਾ ਜਿਸ ਨੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲ ਆਣ ਲਾਇਆ ਨਾ।
ਪਰ ਗੱਭਰੂ ਪੁੱਤ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਜਾਗੀ ਹੈ।
ਮਮਤਾ ਖਾਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਦਾਗੀ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਬੇਦੋਸ਼ਾ ਇਸ ’ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਗੁਜ਼ਾਰੋ ਨਾ।
ਜੀਣ ਦਾ ਮੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਅੱਖੀਆਂ ਸਾਹਵੇਂ ਮਾਰੋ ਨਾ।
ਇਹ ਸਿੱਖ ਨਹੀ ਗੁਰੂ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰਾ ਹੈ।
ਮੇਰਾ ਸਭ ਕੁਝ ਏਹੋ ਏਸ ਬਿਨ ਜਗ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਹੈ।
ਕੰਨੀ ‘ਵਾਜ ਪਈ ਇਹ ਜਦ ਉਸ ਸਿੰਘ ਸੂਰੇ ਦੇ।
ਅੰਦਰੋਂ ਬੋਲੀ ਅਣਖ ਸਿੰਘ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਦੇ।
ਸਿੱਖੀ ਤੋਂ ਜੋ ਡੁਲਾਏ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
‘ਮੈਂ ਸਿੰਘ’ ਗ਼ੱਦਾਰੀ ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਐਧਰ ਆ ਜੱਲਾਦਾ ਖੁੰਝਾਅ ਨਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਨੂੰ।
ਪਿਆਰੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵਾਰਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ।
ਵੇਖ ਲਿਆ ਮੈ ਰੱਜ ਕੇ ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਮੇਲਾ ਹੈ।
ਇਹ ਪੁੱਤ ਕਿਸੇ ਦੇ ਨਹੀਂਓ ਇਹ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹੈ।
ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਿੱਖ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜੁੱਗਾਂ ਤੀਕਰ ਰਹਿਣੇ ਨੇ।
ਪਰ ਦੁਨਿਆਵੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਭ ਹੀ ਦੇਣੇ ਲਹਿਣੇ ਨੇ।
ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਰੋਂਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹੁਣ ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਮਮਤਾ ਮੋਂਹਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਵਹੀਰ ‘ਚ ਜਾ ਇਹ ਗੱਭਰੂ ਰਲਿਆ ਏ।
ਆਪਾ ਵਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦਰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਮੱਲਿਆ ਏ।
ਗੁਰੂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬੌਣੇ ਨੇ।
ਮਮਤਾ ਮੋਹ ਦੁਨਿਆਵੀ ਇਹ ਤਾਂ ਸਭ ਖਿਡਾਉਣੇ ਨੇ।
ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਹਿੱਕ ਉੱਤੇ ਲਿਖਤੀ ਨਵੀਂ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।
ਸਿੱਖ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਨਹੀਓਂ ਬਸ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਹਾਣੀ ਹੈ।
ਲੱਖ ਡੁਲਾਵੇ ਦੁਨੀਆ, ਸਿੱਖ ਸਿਦਕ ਨਹੀਂ ਹਰ ਸਕਦਾ।
ਰਹਿੰਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤੀਕਰ ਐਸਾ ਸਿੱਖ ਨਹੀਂ ਮਰ ਸਕਦਾ।
ਹੁੰਦੇ ਜੋ ਸ਼ਹੀਦ ਉਹ ਹੁੰਦੇ ਮਾਣ ਨੇ ਕੌਮਾਂ ਦੇ।
ਕੋਮਲ ਲਿਖ ਦੇ ਉਹ ਤਾਂ ਨੈਣ ਪਰਾਣ ਨੇ ਕੌਮਾਂ ਦੇ।