ਧੰਨ ਨਾਨਕ ਨੂਰੀ ਨਿਰੰਕਾਰੀ!
ਦਿੱਤੀ ਸਾਡੀ ਆਸ ਪੁਗਾਅ।
ਤੇਰੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਲਾਂਘਾ ਖੁੱਲ੍ਹਣਾ
ਗੋਡੇ ਗੋਡੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਚਾਅ!!

ਮੁਰਸ਼ਦ-ਮਹਿਰਮ, ਗੁਰੂ ਸਾਡਾ ਤੂੰ
ਜਗ ਦਾ ਤਾਰਨਹਾਰ ਮਲਾਹ ਤੂੰ।
ਬਲ ਬਲ ਕਾਦਰ-ਕੁਦਰਤ ਉੱਤੋਂ
ਪਾਤਸ਼ਾਹਾਂ ਦਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਤੂੰ।

ਤੂੰ ਸੈਂ ਵੱਡਾ ਮੁਸਾਫਰ ਬਾਬਾ
ਗਾਹੀਆਂ ਸਨ ਤੈਂ ਕੁਟਾਂ ਚਾਰੇ।
ਫ਼ਿਰਕੇ ਕੌਮਾਂ ਖੰਡ ਉਲੰਘੇ
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੀਤੇ ਨਿਸਤਾਰੇ।

ਨਾਮ ਜਪਣ ਤੇ ਵੰਡ ਛਕਣ ਦੀ
ਲੋਕਾਈ ਨੂੰ ਗੱਲ ਸਮਝਾਈ।
ਲਾਲੋ ਨੂੰ ਗਲ਼ ਲਾ ਕੇ ਦਿੱਤੀ
ਸੁੱਚੀ ਕਿਰਤ ਤਾਈਂ ਵਡਿਆਈ।

ਕੌਡਾ, ਵਲੀ ਕੰਧਾਰੀ ਪਿਘਲੇ
ਨਿੱਵਿਆਂ ਤੈਨੂੰ ਭਾਗੋ ਬਾਬਾ।
ਬਗਦਾਦ ਮੱਕੇ ਤੇ ਹਰਦੁਆਰ ਨੇ
ਮੰਨਿਆ ਤੇਰੀ ਦਲੀਲ ਦਾ ਦਾਬਾ।

ਤੁੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾਨਕ
ਬਾਣੀ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਰ੍ਹਾਈ।
ਇਸਦੇ ਅੰਬਰੀਂ ਸੱਤ ਰੰਗਾਂ ਦੀ
ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਪੀਂਘਾ ਪਾਈ।

ਫਿਰ ਚੰਦਰੀ ਰੁੱਤ ਆਈ ਕਿ ਜੇਹੀ?
ਹਸਦਾ ਬਾਬਾ ਰੋਇਆ ਪੰਜਾਬ।
ਹਿੱਕੜੀ ਇੱਕ, ਦੋ ਟੋਟੇ ਹੋ ਗਏ
ਹੋਇਆ ਖ਼ਰਾਬਾ ਬੇਹਿਸਾਬ।

ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਛੰਨਾ ਟੁੱਟਿਆ
ਡੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ ਕੀਕੂੰ ਪਿਆਰ-ਅਦਾਬ।
ਜ਼ਾਰੋ-ਜ਼ਾਰ ਪੰਜਾਬੀ ਰੋਈ
ਮਰਦਾਨੇ ਦੀ ਰੋਈ ਰਬਾਬ।

ਭਲਾ ਹੋਇਆ! ਹੁਣ ਲਾਂਘਾ ਖੁਲ੍ਹਣੈਂ
ਕੇਹੀ ਇਹ ਖੁਸ਼ਖ਼ਬਰੀ ਆਈ।
ਚਾਓ ਨਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਏ ਅਸਾਥੋਂ
ਭੱਜ ਭੱਜ ਮਨ ਵੰਡਦਾ ਮਿਠਿਆਈ।
ਖੁਸ਼ਖ਼ਬਰੀ ਇਹ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ

ਲੱਗਣ ਨਾ ਇਸਨੂੰ ਹਜ਼ਰਾਂ ਬਾਬਾ!
ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਪੈਸਣ ਜੱਫੀਆਂ
ਹੋਣ ਸੋਹਣੀਆਂ ਫ਼ਜ਼ਰਾਂ ਬਾਬਾ!!