ਦਾਸ ਬੋਲਦਾਂ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਦਸਮੇਸ਼ ਦਾ,
ਸੁਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਉਸਤਤ ਮਹਾਨ !
ਵਾਰ ਅਰੰਭਤਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਵੇਸ਼ ਦੀ,
ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਫਤਿਹ ਪ੍ਰਵਾਨ !! ਕਰਿਓ,
ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਵੇ ਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਕੁੱਜੇ,
ਸਿਫਤ ਕਰਨੇ ਨੂੰ ਨਾ ਸ਼ਬਦ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਝੇ।
ਜਿਹੜਾ ਵਾਰ ਕੇ ਚਾਰ ਕਹੇ ਜੀਵਤ ਹਜ਼ਾਰ,
ਨਾ ਭੇਦ ਉਸ ਪਰਮ ਪਿਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਬੁੱਝੇ।
ਜਦ ਰੱਬ ਨੂੰ ਧਰਤ ਪਈ ਦੁਖ 'ਚ ਪੁਕਾਰਦੀ,
ਇਹ ਕਹਿਰ ਜ਼ੁਲਮ ਦਾ ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਾ ਸਹਾਰਦੀ।
ਕਰ ਕਿਰਪਾ ਦਇਆਲਾ, ਅਰਦਾਸ ਹਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ,
ਭੇਜ ਜੋਤ ਕੋਈ ਇਲਾਹੀ ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਜੋ ਉਤਾਰਦੀ।
ਦਾਤੇ ਸੁਣਕੇ ਪੁਕਾਰ, ਇਕ ਖੇਡ ਰਚਾਈ,
ਫਿਰ ਕੀਤਾ ਹੁਕਮ ਅਕਾਲ ਨੇ ਹੋਵੇ ਜਗ ਸਹਾਈ।
ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਜਗ ’ਤੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟਾਈ,
ਇਕ ਜੋਤ ਇਲਾਹੀ ਰੱਬ ਨੇ ਜਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟਾਈ।
ਦੁਖਾਂ ਵਿਚ ਸੀ ਲੋਕਾਈ ਪਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ,
ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਹਕੂਮਤ ਸੀ ਜੰਞ ਨੂੰ ਉਤਾਰਦੀ।
ਜਦ ਹੋ ਗਈ ਇੰਤਹਾ ਵੱਡੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾਉਣ ਦੀ।
ਕਿਰਪਾਨ ਕਲਗੀਧਰ ਦੀ ਪਈ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦੀ।
ਸ਼ਸਤਰ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਚੂਹੇ ਜ਼ਮੀਂ ਅਸਮਾਨ ’ਤੇ
ਜੋ ਫੱਟ ਦਸਮੇਸ਼ ਜੀ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰ'ਜੇ।
ਜਿਹਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਮੁਗ਼ਲ ਚੌਦਾਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਮਾਰਨਾ,
ਟੰਕੀ ਨੌ* ਦੀ ਕਮਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਭਏ ਭਾਲਦੇ।
ਕਹਿੰਦੇ ਦੋ ਮੁਜੱਸਮੇ ਇੱਕ 'ਚ ਸਮਾਅ ਨੀਂ ਸਕਦੇ,
ਯੋਧੇ ਜੁਝਾਰੂ ਕਦੀ ਕਲਮ ਚਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਵਾਂਗ ਬਿਜਲੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਚਾਹੇ ਕਲਮ ਤਲਵਾਰ ਦੀ,
ਗ੍ਰੰਥ ਦਸਮ ਤੇ ਭੰਗਾਣੀ ਹੁੰਗਾਰਾ ਪਈ ਮਾਰਦੀ।
ਵਾਰ ਰਤਨ ਅਮੋਲ ਸਰਹੰਦ ਚਮਕੌਰ,
॥ਆਖੇ ਬੁੱਝੀਆਂ ਚੰਗਾੜੀਆਂ ਨੇ ਚਾਰ।
ਲੈਣ ਲਈ ਟਾਕਰਾ ਜੁਲਮ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ,
ਦਿੱਤਾ ਖਾਲਸੇ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਭਾਂਬੜ ਸੀ ਬਾਲ਼।
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਕੋਈ ਪਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ,
ਪਿਤਾ ਦਸਮੇਸ਼ ਦਾ ਕਰਜ ਕੋਈ ਲਾਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਖਵਾਏ ਸੰਤ ਸਿਪਾਹੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦਰਵੇਸ਼,
ਐਸੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਤਰਜ਼ਾਂ 'ਚ ਸਮਾਅ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕੀ ਕਰੇ ਸੂਰਤ ਸੁਖਦੀਪ ਸਿੰਘ ਦੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਬਿਆਨ?
ਕਰਿਓ, ਖਾਲਸਾ ਜੀ ! ਦਾਸ ਦੀ ਫਤਿਹ ਪ੍ਰਵਾਨ ! !

*ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਕਮਾਨ ਦਾ ਨਾਮ ਨੌਟਾਂਕੀ ਕਮਾਨ