ਕਾਜ਼ੀ ਪੰਡਤ ਅੱਗੇ ਗਏ ਫਿਰ,
ਗੁਰਮਾਤ ਦੇ ਦਰ ਦਰਬਾਰ।
ਸ਼ਾਹੀ ਜਰਨੈਲਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਜੋਦੜੀ,
ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਸੁ ਖੋਲ੍ਹ ਖਿਲਾਰ।
ਕੋਈ ਵਾਲ ਨਾ ਵਿੰਗਾ ਕਰ ਸਕੇ,
ਜਦ ਚਾਹੇ ਤੁਰ ਪਵੇ ਸਰਕਾਰ।
ਸਿੰਘਾਂ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿਚ,
ਕੀਤੀ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ।
ਹੁਣ ਰਹਿਣਾ ਏਥੇ ਕਠਨ ਹੈ, ਬੜੀ ਕਰੜੀ ਭੁੱਖ ਦੀ ਮਾਰ।
ਰਹਿ ਗਏ ਨੇ ਕੁਝ ਕੁ ਸੌ,
ਜਿਹੜੇ ਕੱਲ ਸੀ ਕਈ ਹਜ਼ਾਰ।
ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਕਈ ਮੁਹਾਸਰਾ,
ਸਿੰਘ ਹੋ ਗਏ ਸੋਚਣੀ ਸਾਰ।
ਕੀਤੀ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ, ਅੰਨ ਪਾਣੀ ਰਹੇ ਨਾ ਰਸਦ ਭੰਡਾਰ।
ਭੁੱਖੇ ਮਰਨੋਂ ਲੜ ਕੇ ਮਰਾਂਗੇ,
ਗੁਰ ਯੋਧਿਆਂ ਇਹ ਵਿਚਾਰੀ ਸਾਰ।
ਗੁਰਦੇਵ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਭਨਾਂ ਕਿਹਾ,
ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਉਚਾਰੋ।
ਗੁਰਦੇਵ ਜੀਓ ਅੱਗੋਂ ਦੱਸਦੇ, ਨਾਲ ਸਭਨਾ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ।
ਕੁਝ ਕੁ ਵਕਤ ਹੋਰ ਵੇਖ ਲਓ, ਤੁਸਾਂ ਚੁੰਮੇਗੀ ਜਿੱਤ ਦੁਆਰ।
ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਖਿੰਡ ਪੁੰਡ ਜਾਵਣਾ,
ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਹੋ ਹੋਣ ਕਿਰਦਾਰ।
ਸਭੋ ਸੌਹਾਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨੇ ਝੂਠੀਆਂ,
ਨਾ ਹੀ ਲੋੜ ਕੋਈ ਇਤਬਾਰ।
ਕੋਲਾ ਭੋਰਾ ਭੋਰਾ ਕਰ ਵੇਖੀਏ,
ਉੱਥੋਂ ਕਾਲਖ ਹੀ ਦਰਕਾਰ।
ਫਿਰ ਗਈ ਡੂੰਘਾਈ ਸੋਚਣੀ,
ਬਹੁ ਧਰਤ ਹੋਈ ਡੂੰਘਿਆਰ।
ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਰਜ਼ ਗੁਜਾਰ।
ਹੁਣ ਪੁਰ ਅਨੰਦ ਨੂੰ ਛੱਡੀਏ, ਹੁਣ ਇਹੋ ਹੀ ਕਰੋ ਕਰਾਰ।
ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਇਰਾਦੇ ਸਮਝ ਕੇ,
ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਭਾਰ।
ਗੱਲ ਗੁਰੂ ਖਾਲਸੇ ਦੀ ਮੰਨ ਕੇ,
ਦੇ ਉਸੇ ਨੂੰ ਮਾਣ ਸਤਿਕਾਰ।
ਹੋਏ ਫੈਸਲੇ ਉਥੋਂ ਤੁਰਨ ਦੇ,
ਹੋਏ ਰਾਤ ਜਾਂ ਅੱਧ ਵਿਚਕਾਰ। ਗੁਰੂ ਵਹੀਰਾਂ ਤਿਆਰੇ ਕੱਸ ਲਏ,
ਪੂਰੇ ਤਨੋਂ ਮਨੋਂ ਹੋ ਹੋਸ਼ਿਆਰ। ਲਾਮ ਲਸ਼ਕਰ ਵੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ,
ਕਰ ਕੇ ਸਭ ਵਿਚਾਰ। | 
