ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਲਾਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ,

ਬਾਲੇ ਚਾਲਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਅੰਗਿਆਰ।
ਜਦ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਲਸ਼ਕਰਾਂ,
ਸਭ ਗੁੱਲ ਗਈ ਹਿਣਕਾਰ।

ਫਿਰ ਚਾਲ ਚੱਲੀ ਗਿਣਮਿਥ ਕੇ,
ਵੱਡੇ ਕੂੜ ਦੇ ਲਾ ਅੰਬਾਰ।
ਇਕਨਾ ਕਸਮ ਕੁਰਾਨ ਦੀ,
ਇਕਨਾ ਗਊ ਦੀ ਕਸਮ ਝੂਠਾਰ।
ਕਿਲ੍ਹਾ ਤੇ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਓ,
ਦਿੱਤਾ ਗੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚਿੱਠਾ ਤਾਰ।
ਥਾਲੀ ਵਿਚ ਆਟੇ ਦੀ ਗਊ ਲੈ,
ਆਇਆ ਪਰੋਹਤ ਗੁਰੂ ਦੁਆਰ।
ਕਾਜੀ ਵੀ ਨਾਲੇ ਆ ਗਿਆ,

ਲੈ ਚੁੱਕ ਕੁਰਾਨ ਦਾ ਭਾਰ।
ਪਹਾੜੀਆਂ ਕਸਮ ਗੀਤਾ ਗਊ ਦੀ,
ਪੰਡਤ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਰ ਪੁਕਾਰ।
ਸ਼ਾਹੀ ਜਰਨੈਲ ਕੁਰਾਨ ਚੁੱਕਦੇ,
ਕਾਜ਼ੀ ਲਾਈ ਸੀ ਇਹ ਗੁਹਾਰ।
ਅਨੰਦਪੁਰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਓ,

ਹੋਏ ਸਾਹਿਬਾਂ ਅੱਗੇ ਅਰਜ਼ਦਾਰ।
ਸਾਡੀ ਵੀ ਪੱਤ ਰਹਿ ਜਾਏ,
ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੜੇ ਹੋ ਸਮਝਦਾਰ।

ਖ਼ਤਰਾ ਭੋਰਾ ਵੀ ਨਾ ਤੁਸਾਂ ਨੂੰ,
ਇਹਦੇ ਸਭ ਨੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ।
ਸਾਹਿਬਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸਭ ਸੀ,
ਐਪਰ ਆਪਣੇ ਪੱਕੇ ਮਨੋਵਿਚਾਰ।
ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਇਤਬਾਰ।
ਇਹ ਕਸਮਾਂ ਕੂੜ ਵਿਹਾਰ ਨੇ,

ਇਹ ਤਾਂ ਖੇਖਣ ਕਰ ਲਾਚਾਰ।