ਅਜਬ ਗੜ੍ਹੀ ਚਮਕੌਰ ਦੀ
ਤੇ ਅਜਬ ਉਹਦਾ ਇਤਿਹਾਸ।
ਬਿਖੜੇ ਡਾਢੇ ਵਕਤ ਵਿਚ
ਜਿਹੜੀ ਉਭਰੀ ਬਣ ਧਰਵਾਦ।
ਛੋਹ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਾ ਕੇ
ਜਿਹੜੀ ਹੋਈ ਫਰਜ਼ ਸ਼ਨਾਸ।
ਇਕ ਰੀਝ ਬੜੀ ਬਲਵੰਤੜੀ
ਜੀਹਦੇ ਕਣ-ਕਣ ਕਰੇ ਨਿਵਾਸ।
ਅੱਜ ਵੀ ਸੁੱਚੜੀ ਮਹਿਕ ਤੇ
ਜਿਸ ਬੜੀ ਅਦੁੱਤੀ ਬਾਸ।
ਨਿਉਂ ਨਿਉਂ ਬੰਦਨਾ ਕਰਦਿਆਂ
ਮੇਰੇ ਅੱਖਰ ਪਾਉਣ ਪ੍ਰਗਾਸ।
ਕੱਚੀ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਉਹ
ਪਰ ਪੱਕਾ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ।
ਬਣੀ ਢਾਲ ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ
ਵਿਚ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਸ।
ਬਣੀ ਗਵਾਹ ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ
ਰਣ ਯੁੱਧ ਦੀ ਪਿੰਡੇ ਘਾਸ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤਦਾਤੇ ਦੇ ਚਰਨ ਪਰਸ ਕੇ
ਬਹੁਤ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਹਸਾਸ।
ਗਾਥਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੂਰਿਆਂ
ਪਿਆ ਗਾਵੇ ਸਾਸੋਂ ਗਰਾਸ।
ਆਏ ਹਾਰ ਨਾ ਹੱਕ ਸੱਚ ਨੂੰ
ਉਹਦੇ ਹਿਰਦੇ ਸੋਹਜ ਪਿਆਸ।
ਦੱਸਣ ਵਡੇਰਾ ਫਰਜ਼ ਸਾਂਭਿਆ
ਸਾਕਾ ਸਦੀਆਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਮਾਸ।
ਕੱਚੀ ਗੜ੍ਹੀ ਚਮਕੌਰ ਦੀ
ਪਰ ਕੱਚੀਂ ਨਾ ਉਸ ਆਸ।
ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਰਹੀ
ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਰਾਸ।
ਅੱਖੀਂ ਵੇਖ ਸਹੀ ਪਾਂਵਦੀ
ਉਹਦਾ ਥਿੜਕੇ ਨਾ ਅਭਿਆਸ।
ਦਰਸ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਜੀਓ ਪਾ ਕੇ
ਉਸ ਪਾਇਆ ਗੁਰ ਹੁਲਾਸ।
ਪਾਣ ਬਾਜਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਾ ਕੇ
ਉਸ ਪਾਇਆ ਸਗਲ ਵਿਕਾਸ।
ਲਟਲਟ ਲਾਟਾਂ ਬਲਦੀਆਂ
ਉਹਦੇ ਚੇਤੇ ਲਹੂ ਵਿਨਾਸ।
ਰਣਖੇਤਰ ਯੋਧੇ ਪੁੱਗਦੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੇ ਸੱਚ ਸ਼ਾਬਾਸ।
ਇੱਕ ਬੰਨੇ ਧਾੜਵੀ ਕਈ ਲੱਖ
ਦੂਜੇ ਚਾਲ੍ਹੀ ਨੂਰ ਸਵਾਸ।
ਰੋਮ ਰੋਮ ਅਰਪਤ ਗੁਰੂ ਨੂੰ
ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ ਚੱਲਦੈਂ ਸਾਸ।
ਕਣ ਕਣ ਅਰਪਤ ਖਾਲਸੇ
ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਦੇ ਚਾਅ ਸਮਾਸ।
ਇਤਨੀ ਅਸਾਵੀਂ ਜੰਗ ਤੇ
ਕੋਈ ਵਕਤ ਨਾ ਸਕੇ ਕਿਆਸ।
ਤਵਾਰੀਖ ਤਰੇਲੀਆਂ ਖਾਂਵਦੀ
ਜੰਗ ਸੋਚ ਜਾਂ ਆਉਂਦੀ ਪਾਸ।
ਚੇਤੇ ਆਵੇ ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਨਾਲ
ਉਸ ਰੁਕ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਸਾਸ।
ਅੱਜ ਤੋੜੀ ਵੀ ਮਿਟੀ ਨਾ
ਉਸ ਪਿੰਡਿਓਂ ਲਹੂ ਦੀ ਲਾਸ।
ਧਰਮ ਕਰਮ ਦਿਆਂ ਕਾਤਲਾਂ
ਚੌਂਹ ਕੁਟੀਂ ਲਹੂ ਲਿਬਾਸ।
ਅੱਜ ਤੋੜੀਂ ਵੀਂ ਉੱਘੜੇ
ਉਸ ਚਿਹਰਿਓਂ ਲਹੂ ਨੱਕ ਸਾਸ।
ਡੰਡਆਓਤ ਮੇਰੀ ਮਨ ਮੱਥ ਕੇ
ਗੁਰਦੇਵ ਪਿਤਾ ਜੀਓ ਪਾਸ।
ਡੰਡਆਓਤ ਮੇਰੀ ਕਰ ਜੋੜ ਕੇ
ਮੇਰਾ ਕਬੂਲ ਪਵੇ ਲਿਖਿਆਸ।
ਡੰਡਆਓਤ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਰੱਤੜੀ
ਅੱਜਕਲ ਸੰਗ ਜੁਗਿਆਸ।
ਡੰਡਆਓਤ ਮੇਰੀ ਨਿਮਾਨੜੀ
ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਬਖ਼ਸ਼ੋ ਗੁਣ ਤਾਸ।