ਗੁਰੂ ਦਸਮੇਸ਼ ਦੀ ਸਿਫਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਸੋਚਣ ਲਈ ਲਵਾਂ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਦਾਤ ਕਿੱਥੋਂ?
ਲਿਖਣ ਲੱਗਿਆਂ ਨਾ ਉਹ ਲਿਖੀ ਜਾਏ। ਸੁਰਜੀਤ, ਲਵਾਂ ਸਿਆਹੀ ਕਲਮ ਦਵਾਤ ਕਿੱਥੋਂ?

ਨੀਵੇਂ ਕਹਿ ਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਭੰਡਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦਾਤੇ।
ਨੀਵੀਆਂ ਜਾਤਾਂ ਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਸੀ, ਬਣਾਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰਦਾਰ ਦਾਤੇ।
ਕਰਮ, ਧਰਮ, ਪਖੰਡ ’ਚ ਫਸਿਆਂ ਨੂੰ, ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਭਵ ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਦਾਤੇ।
ਝੂਠੇ ਰਸਮਾਂ ਵਹਿਮਾਂ ਵਿਚ ਡੱੁਬਿਆਂ ਨੂੰ ਚੱਪੂ ਨਾਮ ਦਾ ਲਾ, ਦਿੱਤੇ ਤਾਰ ਦਾਤੇ।
ਡੁੱਬਦੀ ਬੇੜੀ ਹਿੰਦ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ, ਦੇ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਕੀਤੀ ਪਾਰ ਦਾਤੇ।
ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਜ਼ੁਲਮ ਮਿਟਾਉਣ ਖਾਤਰ, ਕੀਤਾ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਤਿਆਰ ਦਾਤੇ।

ਨੀਚਾਂ ਤੋਂ ਊਚ ਤੂੰ ਏਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੋਈ ਮਨੁੱਖਤਾ ’ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਮਹਾਨ ਤੇਰੀ।
ਖਾਲੀ ਦਰੋਂ ਸਵਾਲੀ ਨਾ ਮੋੜਦਾ ਤੂੰ, ਉਸਤਤ ਕਰੇ ਏ ਕੁੱਲ ਜਹਾਨ ਤੇਰੀ।
ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਤੋਂ ਮੁਰਾਦ ਨਾ ਹੋਏ ਪੂਰੀ, ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਉਹ ਦਾਤਾ ਆਣ ਤੇਰੀ।
ਕੀਤੀ ਦਯਾ ਤੂੰ ਸਦਾ ਮਜ਼ਲੂਮ ਉੱਤੇ, ਸਿਫਤ ਕੀ ਕਰਾਂ ਮੈਂ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨ ਤੇਰੀ।
ਹਰ ਇਕ ਦੀ ਤੂੰ ਏਂ ਫਰਿਆਦ ਸੁਣੀ, ਜੁਲਮ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਕਿਰਪਾਨ ਤੇਰੀ।
ਆਜ਼ਜ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗੇ ਜੋ ਵਿਚ ਚਰਨਾਂ, ਨਿਗ੍ਹਾ ਹੋਈ ਫਿਰ ਮਿਹਰਬਾਨ ਤੇਰੀ।

ਤੂੰ ਚਿੜ੍ਹੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਜ਼ ਤੁੜਾਏ ਦਾਤਾ, ਸਵਾ ਲੱਖ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਜਵਾਨ ਤੇਰਾ।
ਫੜ੍ਹਾਂ ਜੋ ਬਹੁਤੀਆਂ ਮਾਰਦੇ ਸਨ, ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਨਾ ਹੋਣ ਖੌਫ਼ ਖਾਣ ਤੇਰਾ।
ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਉਠਾਉਣੀ ਤੇਗ ਸੂਰੇ, ਲੋਹਾ ਮੰਨਦਾ ਏ ਕੁੱਲ ਜਹਾਨ ਤੇਰਾ।
ਵਾਂਗਰ ਕਾਇਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ, ਫ਼ਤ੍ਹੇ ਹੁੰਦਾ ਏ ਕੁੱਲ ਮੈਦਾਨ ਤੇਰਾ।
ਗੁੱਡੀ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ, ਭਰਦੇ ਪਾਣੀ ਸ਼ਾਹ ਸੁਲਤਾਨ ਤੇਰਾ।
ਕਰੇਂ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਹਾਲ ਜਿਸ ਨੂੰ, ਉਹ ਹਰ ਦਮ ਦਾਤਾ ਗੀਤ ਗਾਣ ਤੇਰਾ।

ਭੁਲਾਏ ਜਾਣ ਨਾ ਦਸਮੇਸ਼ ਤੇਰੇ ਕੌਤਕ, ਕੀਤੇ ਜੋ ਉਪਕਾਰ ਦੇ ਵਿਚ।
ਜ਼ੁਲਮ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਝੁੱਕਣਾ ਜਾਣਦੇ ਨਹੀਂ, ਐਸਾ ਖ਼ੂਨ ਤੇਰੇ ਪਰਵਾਰ ਦੇ ਵਿਚ।
ਮਾਣ ਤੋੜ ਕੇ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕੀਤੇ, ਆਏ ਜੋ ਵੀ ਲੋਭ-ਹੰਕਾਰ ਦੇ ਵਿਚ।
ਆਜ਼ਜ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗੇ ਜੋ ਵਿਚ ਚਰਨਾਂ, ਪਾਇਆ ਮਾਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਦਰਬਾਰ ਦੇ ਵਿਚ।
ਜਿਵੇਂ ਵਿਚ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੰਨ ਚਮਕੇ ਸੋਭਾ ਦਸਮੇਸ਼ ਦੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਚ।
ਪਾਰ ਕੀਤੇ ‘ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘਾ’ ਸੋ ਘੜੀ ਅੰਦਰ, ਨਾਮ ਜਪਣ ਜੋ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵਿਚ।