ਰਾਜੇ ਸ਼ੀਂਹ ਮੁਕੱਦਮ ਬਣੇ ਕੁੱਤੇ, ਗਰੀਬੀ ਦਾ ਕਰਨ ਸ਼ਕਾਰ ਜ਼ਾਲਮ।
ਨਿਰਬਲ ਨਿਤਾਣੇ ’ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਕਰਦਾ ਜ਼ੁਲਮ ਸਿਪ੍ਹਾ ਸਲਾਰ ਜ਼ਾਲਮ।
ਪੁਕਾਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕੋਈ ਸੁਣਦਾ ਨਾ, ਛੋਟੇ ਵੱਡੇ ਬਣੇ ਅਹਿਲਕਾਰ ਜ਼ਾਲਮ।
ਹੁਸਨ ਇੱਜ਼ਤ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ ਉਦੋਂ ਸਰਕਾਰ ਜ਼ਾਲਮ। ਵਾਂਗ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਜਾਲਮਾਂ ਦੇ, ਕੋਮਲ ਕਲੀਆਂ ਦਾ ਕਰਨ ਅਹਾਰ ਜ਼ਾਲਮ।
ਇਨਸਾਫ ਦੀ ਜੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਦੇਂਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀ ਜਾਨੋ ਮਾਰ ਜ਼ਾਲਮ।
ਦੁਖੀ ਜਨਤਾ ਨੇ ਰਲ ਪੁਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਨਿਰੰਕਾਰ ਹੋ ਆਪ ਸਹਾਈ ਦਾਤਾ।
ਏਥੇ ਇੱਜ਼ਤ ਆਬਰੂ ਜਾਏ ਲੁੱਟੀ, ਨਿਰਬਲਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸਮਾਈ ਦਾਤਾ। ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਕੰਮ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਸੀ, ਬਣ ਗਈ ਉਹ ਹੁਣ ਕਸਾਈ ਦਾਤਾ।
ਸੱਚ ਛੱਡ ਪੁੱਠੇ ਰਾਹ ਪੈ ਗਈ, ਫਸੀ ਵਹਿਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਲੋਕਾਈ ਦਾਤਾ।
ਭੂਤ ਪਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਟ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਨਾਮ ਰੱਬ ਦਾ ਜਾਣ ਭੁਲਾਈ ਦਾਤਾ।
ਪੈਜ ਰੱਖਦੇ ਜੁਗਾਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਏ, ਹੁਣ ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਦੀ ਕਰੋ ਸੁਣਵਾਈ ਦਾਤਾ। ਨਿਰੰਕਾਰ ਨਾਨਕ ਦੇ ਰੂਪ ਅੰਦਰ, ਨਨਕਾਣੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਆਣ ਹੋਏ।
ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹੋ ਪ੍ਰਗਟ ਪੂਰੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ’ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਏ।
ਰਾਜਾ ਰੰਕ ਬਰਾਬਰ ਕਹਿਣ ਮੁਖੋਂ, ਉੱਚਾ ਨੀਵਾਂ ਨਾ ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ ਹੋਏ।
ਹਰ ਇਕ ਦਾ ਕਰੋ ਸਤਿਕਾਰ ਸਾਰੇ, ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਵਿਚ ਭਗਵਾਨ ਹੋਏ। ਮਿਲੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਮਲਾਂ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਿੰਦੂ ਇਸਾਈ ਭਾਵੇਂ ਮੁਸਲਮਾਨ ਹੋਏ।
ਰੱਬ ਇੱਕੋ ਜੁਗਾਂ ਤੋਂ ਸਭ ਦਾ ਹੈ ਸਾਂਝਾ, ਭਰਮਾਂ ਵਿਚ ਏ ਜੀਵਨ ਵਿਰਾਨ ਹੋਏ।
ਇੱਕ ਨਿਰੰਕਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਸਾਰੇ, ਉਪਦੇਸ਼ ਹਰ ਘੜੀ ਹਰ ਪਲ ਕੀਤਾ।
ਇਕ ਅਕਾਲ ਦੀ ਲੈ ਕੇ ਓਟ ਸਤਿਗੁਰੂ, ਆਇਆ ਜੋ ਸਵਾਲ ਉਹ ਹੱਲ ਕੀਤਾ। ਸਤਿਨਾਮੁ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ, ਵਾਲੀ ਕੰਧਾਰੀ ਦਾ ਦੁਰ ਵਲ਼ ਕੀਤਾ।
ਕੌਡੇ ਰਾਕਸ਼ ਜਿਹੇ ਆਦਮ ਖੋਰ ਦਾ, ਬੇੜਾ ਪਾਰ ਤੁਸਾਂ ਉੱਥੇ ਚੱਲ ਕੀਤਾ।
ਸਿਧਾਂ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਸੀ ਮੇਲ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੀ ਬੜਾ ਵਲ ਛਲ ਕੀਤਾ।
ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਛੱਡ ਜੋਗੀ ਜੋ ਬਣ ਬੈਠੇ, ਤੁਸਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਵੱਲ ਕੀਤਾ। ਈਰਖਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜੋ ਸੜਦੇ ਸੀ, ਉੱਚੀਆਂ ਜਾਤਾਂ ਦਾ ਤੋੜ ਅਭਿਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸੰਗਤ ਪੰਗਤ ਦੇ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਸਭ ਨੂੰ, ਇੱਕੋ ਆਤਮਾ ਏ ਸਾਂਝਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਰਤ ਕਰੋ ਧਰਮ ਦੀ ਤੇ ਵੰਡ ਖਾਏ, ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋੜ ਵੰਦ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਜੋ ਦੇਵੇ ਵਸਤੂ, ਹੁੰਦਾ ਉਸਦਾ ਸਫਲ ਈ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸੰਤਾਂ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਅੰਨ ਛਕਾਕੇ ਤੇ ਕਰੋ ਦਾਨ ਏਦਾਂ ਤੁਸਾਂ ਫੁਰਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜਪੋ ਜੋ ਉਸਦੀ ਮੁਕਤ ਹੋਏ, ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘਾ! ਨਾਨਕ ਨੇ ਨਾਮ ਮਹਾਨ ਦਿੱਤਾ। |
