ਦਿਲ ਵਿਚ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਬਿਨਾਂ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਯਾਰੋ।
ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆਸ ਵੀ ਅਤਿ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਖਾਲੀ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਨਾ ਹਾਰੋ।

ਜਦੋਂ ਸੋਝੀ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾ ਜਾਵੇ।
ਫਿਰ ਪਾ ਲਉ ਵਿਚ ਪਟਾਰੀ ਫਨੀਅਰ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ।
ਕਈ ਮਾਰਦੇ ਮਰ ਰਹੇ ਫਨਕਾਰੇ ਹੈਂਕੜ ਦੇ।
ਕੀ ਜਾਨਣ ਲੱਗਾ ਫਲ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬਾਗ਼ਾਂ ਨੂੰ।

ਸਨਮਾਨ ਕਰੀਏ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੱਚੇ ਬੰਦਿਆਂ ਦਾ।
ਫਿਰ ਇੱਜ਼ਤ ਸਨਮਾਨ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਫਿਰਦੇ ਨੇ।
ਉਦੋਂ ਨਾਢੂ ਖਾਂ ਕਈ ਆਣ ਡਿੱਗਦੇ ਚਰਨਾਂ ’ਤੇ।
ਜਦੋਂ ਦੋ ਸੱਚੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਆਪ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਨੇ।

ਸੌਖੀ ਨਹੀਂ ਜਰਨੀ ਪੀੜਾ ਮੋਏ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ
ਦਿਨ ਰਾਤ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਅੱਥਰੂ ਕਿਰਦੇ ਨੇ।
ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਕਰੇ ਪਹਿਚਾਣ ਐਸੇ ਬੁੱਤਾਂ ਦੀ।
ਜੋ ਦਿਖਦੇ ਹੱਸਦੇ ਖਿੱਲਦੇ ਚਿਹਰੇ ਫਿਰਦੇ ਨੇ।

ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਦਸ਼ਮੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚੋਜ ਨਿਆਰੇ ਨੇ।
ਜਿਸ ਨੇ ਪੁੱਤ ਭਾਈ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਸਭ ਵਾਰੇ ਸੀ।
ਓ ਦੇਖੋ ਦਸ਼ਮੇਸ਼ ਗੁਰੂ ਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ।
ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘਾ! ਚਿੜੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਜ਼ ਸਭ ਹਾਰੇ ਸੀ।