ਪੰਜ ਕੁ ਸਾਲ ਦਾ ਛੋਟਾ ਬਾਲ,
ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਇਕ ਸਵਾਲ।
ਮੰਮੀ ਜੀ ਇਕ ਗੱਲ ਤਾਂ ਦੱਸੋ
ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਹੱਸੋ।
ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਮ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਦੇ ਬਹਿੰਦੇ,
ਮੈਨੂੰ ਬੇਟਾ-ਬੇਟਾ ਕਹਿੰਦੇ।
ਇੱਕ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ,
ਦਾਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ
ਕਿਉਂ ਲੜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ? . . .

ਉਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵਿਚਾਰੇ,
ਤੁਰਦੇ ਖੂੰਡੀ ਨਾਲ ਸਹਾਰੇ।
ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਬੜੇ ਚੰਗੇ ਲਗਦੇ,
ਘਰ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਕਿੰਨਾ ਫੱਬਦੇ।
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜਪਦੇ ਹੋਏ,
ਉਹ ਮਿੰਨਾ ਮਿੰਨਾ ਹੱਸਦੇ ਰਹਿੰਦੇ,
ਇਕ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ
ਦਾਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ
ਕਿਉਂ ਲੜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ? . . .

ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ?
ਲਗਦੈ ਅੱਜ ਚਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੀਤੀ?
ਚੁੱਪਚਾਪ ਜਿਹੇ ਪਏ ਨੇ ਕੱਲੇ,
ਮੈਥੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਇੰਝ ਝੱਲੇ।
ਔਹ ਵੇਖੋ, ਔਹ ਵੇਖੋ ਮੰਮੀ,
ਕਿੰਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਿੰਦੇ,
ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ
ਦਾਦੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ
ਕਿਉਂ ਲੜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ? . . .

ਮੰਮੀ, ਮੰਮੀ!
ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣਾ,
ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦਿਨ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋਣਾ।
ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਉਣਾ
ਮੇਰੀ ਵਹੁਟੀ ਨੇ ਵੀ, ਥੋਨੂੰ ਇੰਝ ਰਵਾਉਣਾ
ਦੇਖੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿੰਝ ਖਿੱਝ-ਖਿੱਝ ਪੈਂਦੇ!
ਇੱਕ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਵੇ
ਦਾਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ
ਕਿਉਂ ਲੜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ? . . .

ਸੁਣ ਕੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਇਹ ਸਵਾਲ,
ਮਾਂ ਨੇ ਲਾਇਆ ਗ਼ਲ ਦੇ ਨਾਲ।
ਕਹਿੰਦੀ, ‘ਪੁੱਤਰਾ ਹੋਰ ਨਾਲ ਬੋਲ’
ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ।
ਆ ਚੱਲ ਆ ਬੀਜੀ ਨੂੰ ਮਨਾਈਏ,
ਆ ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਬਖਸ਼ਾਈਏ . . .

ਬੀਜੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ ਮਾਫੀ
ਪਹਿਲਾਂ ਈ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਕਾਫੀ
ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋ,
ਬੋਹੜ ਦੀ ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋ।
ਨਹੀਂ ਵਿਚਾਰੀ ਸੀ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ,
ਮੈ ਵੀ ਬਿਰਧ ਹੋਵਣਾ ਕੱਲ੍ਹ।
ਨੂੰਹ, ਪੋਤਰੇ ਨੂੰ ਬੀਜੀ ਨੇ ਹੱਸ ਬੁਲਾਇਆ,
ਸਾਰਾ ਗੁੱਸਾ ਗਿਲਾ ਮਿਟਾਇਆ।
ਜਿਸ ਘਰ ਹੁੰਦਾ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ,
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਉੱਥੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਅਪਾਰ।