ਵੇਈਂ ਨਦੀ ’ਤੇ ਆ ਕੇ ਸਾਰੇ, ਬੈਠੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ।
ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਬਿਆਨਣ ਲੱਗੇ, ਰੁੜ ਗਿਆ ‘ਮੋਦੀ’ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਸ਼ੁਭ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲੋ ਨਾਨਕੀ ਆਖੇ, ਲੋੜ ਨਾ ਹੌਂਸਲਾ ਹਾਰਨ ਲਈ।
ਵੀਰ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬ ਸਕਦਾ, ਆਇਆ ਨਾਨਕ ਡੁੱਬਦੇ ਤਾਰਣ ਲਈ।

ਕੂੜ ਦੀ ਮੱਸਿਆ ਸਾਰੇ ਛਾਈ, ਬੈਠੀ ਸੱਚ ਦਾ ਚੰਦ ਛਪਾਈ।
ਦੂਰ ਕਿਤੇ ਹੈ ਗਿਆਨ ਦਾ ਡੇਰਾ, ਫੈਲਿਆ ਸਾਰੇ ਭਰਮ ਹਨ੍ਹੇਰਾ।
ਉਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਗਟਿਆ ਜਗ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਸੂਰਜ ਚਾੜਣ ਲਈ।
ਵੀਰ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬ ਸਕਦਾ, ਆਇਆ ਨਾਨਕ ਡੁੱਬਦੇ ਤਾਰਣ ਲਈ।

ਕਾਮ, ਕੋ੍ਰਧ ਦੇ ਵੱਸ ਨੇ ਸਾਰੇ, ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਦੇ ਭੱਖ ਰਹੇ ਅੰਗਿਆਰੇ।
ਤਪਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਦੀ ਹੈ ਭੱਠੀ, ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਏ ਨਾ ਮੱਠੀ।
ਨਾਮ ਦਾ ਛੱਟਾ ਉਸ ਨੇ ਦੇਣਾ, ਜਗਤ ਜਲੰਦਾ ਠਾਰਨ ਲਈ।
ਵੀਰ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬ ਸਕਦਾ, ਆਇਆ ਨਾਨਕ ਡੁੱਬਦੇ ਤਾਰਣ ਲਈ।

ਭਵਜਲ ਸਾਗਰ ਠਾਠਾਂ ਮਾਰੇ, ਡੁੱਬਦੇ ਜਾਵਣ ਲੋਕ ਵਿਚਾਰੇ।
ਜੋਗੀ, ਸਿੱਧ ਜਾ ਜੰਗਲੀਂ ਵੱਸੇ, ਕੌਣ ਤਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਹੈ ਦੱਸੇ।
ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਆਪੇ, ਸਭ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਿਵਾਰਨ ਲਈ।
ਵੀਰ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬ ਸਕਦਾ, ਆਇਆ ਨਾਨਕ ਡੁੱਬਦੇ ਤਾਰਣ ਲਈ।

ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਚਰਨ ਹੈ ਪਾਉਣੇ, ਪੂਜਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਉਹ ਹੋਣੇ।
ਧੁਰੋਂ ਆਇਆ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਾਉਣਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਮਾਰਗ ਪਾਉਣਾ।
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਜਾਣਾ ਉਸ, ‘ਬੇਲੀ’, ਵਿਗੜੇ ਲੋਕ ਸੁਧਾਰਨ ਲਈ।
ਵੀਰ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬ ਸਕਦਾ, ਆਇਆ ਨਾਨਕ ਡੁੱਬਦੇ ਤਾਰਣ ਲਈ।