ਜਕਰੀਆ ਖਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਆਖਦਾ,
ਰੀਤ ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਚੱਲੀ।
ਜਾਨ ਤੋਂ ਕੇਸ ਪਿਆਰੇ ਰੱਖੇ,
ਲੱਖ ਮੁਸੀਬਤ ਝੱਲੀ।
ਵੇਖ ਪਰਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ,
ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਿਦਕ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕੇਸ ਕਟਾਉਣੇ,
ਧੜ ਤੋਂ ਸੀਸ ਕਟਾਵਾਂਗਾ।

ਕੀ ਆਖਦੈਂ ਧਰਮ ਬਦਲ ਦੇ,
ਜੇਕਰ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣੀ।
ਪੁੱਛਾਂ ਤੈਨੂੰ ਈਨ ਹੈ ਮੰਨ ਕੇ,
ਕੀ ਫਿਰ ਮੌਤ ਨਾ ਆਉਣੀ?
ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ,
ਲਾੜੀ ਮੌਤ ਵਿਆਹਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕੇਸ ਕਟਾਉਣੇ . . .

ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਦਾ ਧਨ ਹੈ ਸੱਚਾ,
ਇਸ ਨੇ ਸਾਥ ਨਿਭਾਣਾ।
ਜਿਸ ਧਨ ਦਾ ਲਾਲਚ ਦੇਵੇਂ,
ਇਸ ਨੇ ਨਾਲ ਨਾ ਜਾਣਾ।

ਕੱਚੇ ਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ,
ਮੈਂ ਨਾ ਚਿੱਤ ਡੁਲਾਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕੇਸ ਕਟਾਉਣੇ . . .

ਕੀ ਤੂੰ ਆਖੇ ਸਣੇ ਕੇਸਾਂ ਦੇ,
ਖੋਪਰ ਮੇਰਾ ਲਾਹੁਣਾ।
ਕੈਂਚੀ ਕੱਟੇ ਕੇਸ ਨਾ ਮੇਰੇ
ਮੈਂ ਵੀ ਇਹੋਂ ਚਾਹੁਣਾ।
ਸੁਣ ਕੇ ਫਤਵਾ ਤੇਰਾ,
ਮੈਂ ਨਾ ਕਦੇ ਘਬਰਾਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕੇਸ ਕਟਾਉਣੇ . . .

ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਹਿੰਦੇ ਮੈਨੂੰ,
ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਚਮਕਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਵੀ ਬਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ,
ਦੁਲਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਚਮਕਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਵੀ ਬਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ
ਦੁਲਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਚਮਕਾਂਗਾ।
ਖ਼ੂਨੀ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ‘ਬੇਲੀ’
ਨਾਮ ਆਪਣਾ ਲਿਖਾਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕੇਸ ਕਟਾਉਣੇ . . .