ਬਾਣੀ ਗ੍ਰੰਥ ਗੁਰੂ ਹੈ ਸੱਚਾ, ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਇਸ ਨੂੰ ਕਹੀਏ।
ਆਪਾ-ਭਾਵ ਮਿਟਾ ਕੇ ਆਪਣਾ, ਸ਼ਰਨ ਏਸ ਦੀ ਹੁਣ ਢਹਿ ਪਈਏ।
ਆਤਮ ਅਨੁਭਵ ਗੁਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ, ਏਸ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟਾਏ;
ਉਪਦੇਸ਼ ਜੋ ਇਸ ਦੇ ਵਿਚ ਸਮਾਇਆ, ਧਾਰ ਰਿਦੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਲਈਏ।

ਪੰਜਵੇਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਵਾਰ ਕੇ ਆਪਾ, ਸੁੱਤੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਗਾਇਆ।
ਆਤਮ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮ ਤੱਤ ਦਾ, ਸ਼ਬਦ-ਗੁਰੂ ’ਚੋਂ ਦਰਸ ਕਰਾਇਆ।
ਬਾਣੀ ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ, ਨਾਲੇ ਭੱਟਾਂ ਦੀ ਕਰ ’ਕੱਠੀ;
ਚਹੁੰ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਨਾਲ ਰਲਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਗ੍ਰੰਥ ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਚਾਇਆ।

ਦਸਮੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਨੇ ਨੌਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦੀ, ਬਾਣੀ ਇਸ ਵਿਚ ਆਣ ਰਲਾਈ।
ਆਦਿ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ, ਬਖਸ਼ੀ ਇੰਞ ਸੰਪੂਰਨਤਾਈ।
ਪਰਮਜੋਤ ਨੇ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਜੋ ਕਰਤੱਵ, ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਸੰਪੂਰਨ ਸਾਰੇ;
ਜੋਤੀ ਜੋਤ ਸਮਾਉਣ ਸਮੇਂ ਜਦ, ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛ ਕਰਾਈ।

ਦੱਸੋ ਗੁਰੂ ਜੀ ਆਪਣੀ ਥਾਵੇਂ, ਗੁਰਗੱਦੀ ’ਤੇ ਕੀਹਨੂੰ ਸਜਾਉਣਾ?
ਬਾਂਹ ਅਸਾਡੀ ਕੌਣ ਫੜੇਗਾ, ਕਿਸ ਦੇ ਲੜ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਲਾਉਣਾ?
ਮਿਹਰਵਾਨ ਹੋ ਪਿਤਾ ਅਸਾਡੇ, ਨਿਖਸਮੇਂ ਕਰ ਨਾ ਸਾਨੂੰ ਜਾਇਓ;
ਉਪਦੇਸ਼ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਲਈਏ, ਇਹ ਤੱਥ ਸਾਨੂੰ ਹੁਣ ਸਮਝਾਉਣਾ।

ਇਹ ਸੁਣ ਗੁਰਗੱਦੀ ’ਤੇ ਸਤਿਗੁਰੂ, ਆਪਣੀ ਥਾਵੇਂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਜਾਇਆ।
ਆਪ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਆਣ ਬਿਰਾਜੇ, ਸਿੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਜ ਤਾਈਂ ਜਣਾਇਆ।
ਸ਼ਰਧਾ ਸੰਗ ਫਿਰ ਕਰ-ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ, ਟਕਾ ਇਕ ਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਫੜਿਆ;
ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ, ਮਸਤਕ ਆਪਣਾ ਆਣ ਨਿਵਾਇਆ।

ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਅਚਰਜ ਹੋ ਵੇਖਣ, ਅਜਬ ਜੋ ਕੌਤਕ ਗੁਰ ਵਰਤਾਵਨ।
ਭਾਵ ਭਾਂਪ ਕੇ ਸੰਗਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਇੰਞ ਫ਼ਰਮਾਵਨ।
ਦੇਹਧਾਰੀ ਗੁਰੂ ਹੁਣ ਨਾ ਹੋਸੀ, ਬਾਣੀ ਗ੍ਰੰਥ ਗੁਰੂ ਹੁਣ ਜਾਣੋ;
ਇਹ ਹੁਣ ਨਿਰਾ ਗ੍ਰੰਥ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਹੈ ਆਖ ਸੁਣਾਵਨ।