ਦੇਸ਼ ਦੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤਕ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਕਰਦੀ ਆਈ ਹੈ। ਕਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਧੱਕਾ, ਕਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਵੰਡ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਧੱਕਾ, ਕਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੀ ਵੰਡ ਦਾ ਧੱਕਾ ਆਦਿ। ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਕੁਝ ਪੰਜ-ਛੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦੇਸ਼ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਚੀ ਸਮਝੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਤਹਿਤ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੂਬਿਆਂ ਅੰਦਰ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜਨ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲੋਨੀਆਂ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਉੱਪਰ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਜ਼ੋਰ ਫੜਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਜਰਾਤ ਫਿਰ ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਉੱਪਰ ਬੁਲਡੋਜ਼ਰ ਚਲਾ ਕੇ ਫ਼ਸਲਾਂ ਵਾਹ ਕੇ ਉਜਾੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਰਾਖੰਡ ਦੇ ਪਿੰਡ ਗੁਲਾਣੀ ਤਹਿਸੀਲ ਖਟੀਮਾ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਊਧਮ ਸਿੰਘ ਨਗਰ ਵਿਚ 40-45 ਪਰਵਾਰਾਂ ਦੀ ਸਵਾ ਸੌ ਏਕੜ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਕਣਕ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਵੱਢ ਲਈ। ਹੁਣ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਉੱਪਰ ਇੱਕੋ ਦਿਨ ਦੋ ਖ਼ਬਰਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਖ਼ਬਰ ਸੀ ਵਿਦੇਸ਼ ਦੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਕੋਰੋਨਾ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਤਾਲਾਬੰਦੀ ਸਮੇਂ ਸਿੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਬਦਲੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਜਦਕਿ ਦੂਸਰੀ ਵੀਡੀਓ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਉਜਾੜੇ ਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਦੂਸਰੀ ਵੀਡਿਓ ਵਿਚ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਤਰਾਖੰਡ ਸਿੱਖ ਸੰਗਠਨ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸ. ਜਸਵੀਰ ਸਿੰਘ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੀ ਯੋਗੀ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਉਜਾੜੇ ਦੀ ਵਿੱਥਿਆ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸੂਬੇ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ 2 ਪਿੰਡਾਂ ਚੰਪਤਪੁਰ, ਤਹਿਸੀਲ ਨਗੀਨਾ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਬਿਜਨੌਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਰਨ ਨਗਰ, ਤਹਿਸੀਲ ਨਿਗਾਸਨ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਲਖੀਮਪੁਰ ਖੀਰੀ ਵਿਚ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀਅ ਰਹੇ ਤਕਰੀਬਨ 500-600 ਪਰਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜਨ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਆਦਿਤਿਯ ਨਾਥ ਯੋਗੀ ਦੀ ਭਾਜਪਾ ਸਰਕਾਰ ਨੇ 50 ਦੇ ਕਰੀਬ ਟਰੈਕਟਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜੇ. ਸੀ. ਬੀ. ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਏਕੜ ਵਿਚ ਖੜੀ ਫ਼ਸਲ ਵਾਹ ਕੇ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਅੱਗੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਰੋਧ ਕਾਰਨ ’ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਅੰਦਰ ਵੜ ਕੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕੀਤੀ। ਦੇਸ਼ ਦੇ ਬਟਵਾਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ 1950-55 ਈ. ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਖਰੀਦੀਆਂ ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀਆਂ ਕੁਝ ਬੰਜਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵਾਹੁਣ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਉਕਤ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸਿੱਖ ਇਹ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵਾਹੁੰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਹ ਜ਼ਮੀਨ ਜੰਗਲਾਤ ਮਹਿਕਮੇ ਦੀ ਦੱਸ ਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਖੜੀ ਫ਼ਸਲ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਵਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੇ ਦਿਓ ਅਸੀਂ ਅਦਾਲਤੀ ਕਾਰਵਾਈ ਰਾਹੀਂ ਕਾਗਜ਼-ਪੱਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਪਰ ਹਕੂਮਤ ਨੇ ਇੱਕ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੰਜ਼ਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਾਪਰਿਆ ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਮੁਲਕ ਕੋਰੋਨਾ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਆਪਣੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਲਈ ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਮਦਦ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲੰਗਰ ਲਗਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਇਸ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਅੰਦਰ ਫਿਰਕੂ ਸੋਚ ਦੀ ਧਾਰਨੀ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਕੇ ਖਾਨਾਬਦੋਸ਼ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਵਰਤਾਰਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। 1947 ਈ. ਦੇ ਬਟਵਾਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਬੇ-ਆਬਾਦ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਬੰਜਰ ਪਈਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਅਲਾਟ ਹੋਈਆਂ ਜਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਖਰੀਦੀਆਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਖੇਤੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਕੁੱਕੜ ਦੀ ਬਾਂਗ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ ਹਲ਼- ਪੰਜਾਲੀਆਂ ਜੋ ਲੈਣੀਆਂ। ਘੁਸਮੁਸੇ ਵਿਚ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਰੀਆਂ ਮਿਧਦਿਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵਾਹੁਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਣੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਢੱਗਿਆਂ ਨੇ ਥੱਕ ਜਾਣਾ ਤਾਂ ਜੋਗ ਬਦਲ ਲੈਣੀ, ਪਰ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਨਾ ਥੱਕਣਾ ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਤੋਂ ਉੱਜੜ ਕੇ ਸਿਰਫ ਤਨ ਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਾਲੀ ਹੱਥੀਂ ਆਇਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪੈਰ ਜਮਾਉਣ ਲਈ ਭਾਰੀ ਔਕੜਾਂ ਸਨ। ਉੱਚੀਆਂ-ਨੀਵੀਆਂ ਪੈਲੀਆਂ ਢੱਗਿਆਂ ਦੇ ਕਰਾਹੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਲਿਫਟ ਦਾ ਕੰਮ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਰਾਹੀਂ ਗੜਵਿਆਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਮੁੜਕਾ ਵਹਾ ਕੇ ਇਹ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਪੱਧਰੀਆਂ (ਸਮਤਲ) ਕੀਤੀਆਂ। ਜੰਗਲੀ ਇਲਾਕਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਹਰ ਘੜੀ ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂਆਂ/ਜਾਨਵਰਾਂ ਆਦਿ ਦਾ ਡਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਹਰੇਕ ਹਲ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਬਰਛਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਿਰਪਾਨ ਹੁੰਦੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਸ਼ੇਰ, ਬਘਿਆੜ ਆਦਿ ਅੱਗੋਂ ਢੱਗਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਛੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕੇ ਤੇ ਜੇਕਰ ਅਚਾਨਕ ਪਿੱਛੋਂ ਹਮਲਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕਿਰਪਾਨ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਸੰਨ 47 ਦੇ ਉਜਾੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਾਂਦੇ ਸਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਕਾਨਿਆਂ ਦੇ ਘਰ (ਛੱਪਰ) ਬਣਾਏ। ਗੰਨੇ ਦੀ ਖੋਰੀ (ਛੋਈ) ਸਾੜਨ ਸਮੇਂ ਕਈ ਵਾਰ ਉੱਠੀ ਅੱਗ ਦੀ ਚੰਗਿਆੜੀ ਜਾਂ ਦੀਵੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਛੱਪਰ ਸੜੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਛੱਪਰ ਪਾਏ। ਕਈ ਵਾਰ ਹਨ੍ਹੇਰੀਆਂ ਨਾਲ ਛੱਪਰ ਉੱਡੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਵੇਂ ਬਣਾਏ। ਦਿਹਾੜੀ ਦੇ ਦਰਜਨ- ਦਰਜਨ ਸੱਪ ਰੋਜ਼ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਾਰੇ। 1985-86 ਤਕ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਅਜਗਰ ਸੱਪ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਆਣ ਵੜਦੇ ਸਨ, 1950-55 ਵਿਚ ਕੀ ਹਾਲਾਤ ਹੋਣਗੇ, ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਉਣਾ ਕੋਈ ਔਖਾ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਜੱਦੀ ਪਿੰਡ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਉਤਰਾਖੰਡ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਉਦੋਂ 4-5 ਸਾਲ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਬਣੇ ਛੱਪਰ ਵਿਚ ਅਜਗਰ ਸੱਪ ਆਣ ਵੜਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਛੱਪਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਾਂ। ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਕੇ ਛੱਪਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ 10-15 ਜਣਿਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਮੁਰਾਦ ਬੜੇ ਬਿਖਮ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਬੰਜਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਸਿੰਜ ਕੇ ਜ਼ਰਖੇਜ਼ ਕੀਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਘਾਹ ਦਾ ਤੀਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉੱਗਦਾ, ਉੱਥੇ ਅੱਜ ਲੱਛ-ਲੱਛ ਕਰਦੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਖੇਤ ਹਨ। ਕਿਸਾਨਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਕਹਾਵਤ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਘਾਹ ਨਹੀਂ ਉੱਗਦਾ ਉੱਥੇ ਫ਼ਸਲ ਵੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਸਿੱਖ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੇ ਸਿਰਤੋੜ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਕੇ ਇਸ ਕਹਾਵਤ ਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਸਾਬਤ ਕਰ ਵਿਖਾਇਆ। ਬੰਜਰ ਕਹੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿਚ ਅੱਜ ਹਾੜੀ-ਸਾਉਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਫ਼ਸਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੱਚੇ ਘਰਾਂ ਤੇ ਪਾਟੇ ਲੀੜਿਆਂ (ਕੱਪੜਿਆਂ) ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ-ਦਰਸਾਏ ਮਾਰਗ ਦਸਾਂ ਨਹੁੰਆਂ ਦੀ ਕਿਰਤ ਕਰ ਕੇ ਅੱਜ ਕਾਰਾਂ-ਕੋਠੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀਅ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਅੱਜ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸੱਤਾਧਾਰੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿਰਤੋੜ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਕੇ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਇਹ ਕਾਮਯਾਬੀ ਕਿਉਂ ਹਜ਼ਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਆਈਆਂ ਤੇ ਗਈਆਂ ਪਰ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜੀਵਨ ਜੀਅ ਰਹੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਹੀਂ ਛੇੜਿਆ ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੀ ਫਿਰਕੂ ਸਰਕਾਰ ਆਈ ਹੈ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਫਿਰਕੂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ। ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਕੇ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਜ਼ਰਖੇਜ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖ ਕੀ ਜਾਣਨ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੱਪਣੀ ਦੀ ਨਿਆਈਂ ਸਾਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਸਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀ ਜਾਨ-ਮਾਲ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਸੋਹਣ ਸਿੰਘ ਸੀਤਲ ਜੀ ਦੀਆਂ ਸਤਰਾਂ ਇਸ ਬਾਬਤ ਠੀਕ ਢੁਕਦੀਆਂ ਹਨ :- ਹਾਕਮ ਥਾਪੇ ਗਏ ਸੀ ਪਰਜਾ ਪਾਲਣ ਵਾਸਤੇ ਪਰਜਾ ਖਾਣ ਦੀ ਨੀਤੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ ਸਰਕਾਰ ਦੀ।
ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੇਸ਼ ਅੰਦਰ ਬਟਵਾਰੇ ਦੇ ਉਜਾੜੇ ਤੋਂ 73 ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਜਾੜੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਹੜੱਪਣ ਵਾਲਾ ਕਾਰਾ ਕੋਈ ਅਚਨਚੇਤ ਵਾਪਰਿਆ ਕਾਰਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਸਿੱਖ- ਮਾਰੂ ਨੀਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਅੱਜ ਤਾਂ ਸਰਕਾਰ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰ ਜੇਕਰ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਚੁੱਪ ਬੈਠੇ ਰਹੇ ਤਾਂ ਇਹ ਸਰਕਾਰਾਂ ਕੱਲ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰ, ਵਪਾਰਕ ਅਦਾਰਿਆਂ, ਟਰਾਂਸਪੋਰਟਾਂ, ਫ਼ੈਕਟਰੀਆਂ, ਕਾਰਖਾਨਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਥ ਪਾਉਣਗੀਆਂ। ਅੱਜ ਲੋੜ ਹੈ ਸਮੁੱਚੀਆਂ ਸਿੱਖ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ, ਸਿੱਖ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਤੇ ਸਿੱਖ ਮੀਡੀਆ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਜਾਨ-ਮਾਲ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਵੇ। ਸਿੱਖ ਵਕੀਲ ਕਨੂੰਨੀ ਕਾਰਵਾਈ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਉਣ। ਸਿੱਖ ਪੰਥ ਦੀ ਸਿਰਮੌਰ ਜਥੇਬੰਦੀ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਇਸ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਮੁੱਦੇ ’ਤੇ ਫੌਰੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਜੂਨੀਅਰ ਮੀਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਭਾਈ ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਖਾਲਸਾ, ਅੰਤ੍ਰਿੰਗ ਕਮੇਟੀ ਮੈਂਬਰ ਭਾਈ ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅਸੰਧ, ਮੈਂਬਰ ਗੁਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਗਰੇਵਾਲ ਤੇ ਕੋ-ਆਰਡੀਨੇਟਰ ਸ. ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਭੂਰਾ ਕੋਹਨਾ, ਵਧੀਕ ਸਕੱਤਰ ਆਧਾਰਿਤ ਸਬ-ਕਮੇਟੀ ਗਠਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਸਲੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੇਗੀ। ਉੱਧਰ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰੇ ਮਸਲੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਉੱਚ ਪੱਧਰੀ ਕਮੇਟੀ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੇ ਧੱਕੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਕੇ ਇਨਸਾਫ਼ ਦਿਵਾਏਗੀ। ਪੱਖਪਾਤੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਸਿੱਖਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀ ਵਾਲਾ ਰਵੱਈਆ ਵੇਖ ਕੇ ਸਰ ਮੁਹੰਮਦ ਇਕਬਾਲ ਦਾ ਸ਼ੇਅਰ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ : “ਮੁੱਦਤੇਂ ਬੀਤ ਗਈਂ ਹੈਂ ਇਸ ਰੰਜ਼-ਓ-ਗ਼ਮ ਕੋ ਸਹਤੇ ਹੁਏ, ਸ਼ਰਮ ਸੀ ਆਤੀ ਹੈ ਇਸ ਵਤਨ ਕੋ ਵਤਨ ਕਹਤੇ ਹੁਏ।” ਇਸੇ ਬੇਗਾਨਗੀ ਦੇ ਆਲਮ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿੱਖਾਂ ਲਈ ਅਜ਼ਾਦ ਖਿੱਤੇ ਦੀ ਮੰਗ ਉੱਠਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਵੱਧਦਾ ਜਾਵੇਗਾ ਤਿਉਂ- ਤਿਉਂ ਇਹ ਮੰਗ ਹੋਰ ਪ੍ਰਚੰਡ ਹੁੰਦੀ ਰਹੇਗੀ। | 
