ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਤਾਂ ਹੀ ਕਾਇਮ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਧਨ-ਸੰਪੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਦੱਬੇ-ਕੁਚਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਾਨੂੰਨ ਪ੍ਰਤੀ ਭਰੋਸਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਅਫਸੋਸ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਇਹ ਦੋਨੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਦੂਸਰਾ, ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਪੈਮਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਦੱਬੇ-ਕੁਚਲੇ ਅਤੇ ਘੱਟ-ਗਿਣਤੀ ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਾਇਮ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਦੂਰ ਤਕ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਦੇਸ਼ ਦੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤਕ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਇਕ ਵੀ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸਗੋਂ ਸਿੱਖਾਂ ਲਈ ਨਵੇਂ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਹੋਰ ਮਸਲੇ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਏਵੀਏਸ਼ਨ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਿਊਰੋ ਦੁਆਰਾ ਇਕ ਫੁਰਮਾਨ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਏਅਰਪੋਰਟ ਉੱਪਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖ ਕਿਰਪਾਨ ਪਹਿਨ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ। ਕਿਰਪਾਨ ਉੱਪਰ ਪਾਬੰਦੀ ਵਾਲਾ ਉਕਤ ਫੈਸਲਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਵਾਜਿਬ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਤਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਵੀ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਕਿਰਪਾਨ ਤੋਂ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਹਾਂ, 15 ਜੂਨ, 2020 ਈ. ਨੂੰ ਭਾਰਤਚੀਨ ਸਰਹੱਦ ’ਤੇ ਲੱਦਾਖ ਦੀ ਗਲਵਾਨ ਘਾਟੀ ਵਿਚ ਜਿੱਥੇ ਨਿਹੱਥੇ ਗ਼ੈਰ-ਸਿੱਖ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜੀਆਂ ਦਾ ਚੀਨੀ ਫੌਜੀਆਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਨੁਕਸਾਨ ਕੀਤਾ, ਓਥੇ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜ ਦੇ ਇਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਸਿੱਖ ਸਿਪਾਹੀ ਸ. ਗੁਰਤੇਜ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਿਰੀ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਚੀਨੀ ਫੌਜੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸੱਤ ਹੋਰ ਹਮਲਾਵਰ ਚੀਨੀ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਮਕਾਇਆ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਦੇਸ਼ ਹਿੱਤ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਤਾਂ ਸਿੱਖ ਦੀ ਕਿਰਪਾਨ ਚੱਲ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਸ਼, ਸਮਾਜ ਜਾਂ ਕਾਨੂੰਨ ਲਈ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅੱਜ ਤਕ ਇਹ ਖ਼ਤਰਾ ਬਣੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਏਅਰਪੋਰਟ ਉੱਪਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਕਿਰਪਾਨ ਪਹਿਨਣ ਉੱਪਰ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਸਰਕਾਰ ਕੋਲ ਕੀ ਆਧਾਰ ਹੈ?

18ਵੀਂ ਸਦੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਗਵਾਹ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲਸੇ ਨੇ ਕਿਰਪਾਨ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨਾਲ ਜੂਝਦਿਆਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਆਨ, ਬਾਨ, ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਸੰਵਿਧਾਨ ਵੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾਨ ਬਣਾਉਣ, ਵੇਚਣ ਅਤੇ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੈਨੇਡਾ ਦੀਆਂ ਘਰੇਲੂ ਉਡਾਣਾਂ ਵਿਚ ਕਿਰਪਾਨ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸਫਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਏਅਰਪੋਰਟ ਉੱਪਰ ਵਿਚਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਰ ਆਪਣੇ ਮੁਲਕ ਵਿਚ ਸੰਵਿਧਾਨ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਆਗਿਆ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾ ਕੇ ਅਥਾਰਟੀ ਵੱਲੋਂ ਏਅਰਪੋਰਟ ਉੱਪਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਕਿਰਪਾਨ ਪਹਿਨਣ ਉੱਪਰ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਉਣਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਬੇਗਾਨਗੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਾਰਵਾਈ ਜੋ ਕਦਾ-ਚਿੱਤ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਏਕਤਾ ਤੇ ਅਖੰਡਤਾ ਦੇ ਹਿੱਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।

ਦੇਸ਼ ਅੰਦਰ ਪਨਪ ਰਹੀ ਨਫ਼ਰਤ ਅਤੇ ਅੱਤਵਾਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵੀ ਘੱਟ-ਗਿਣਤੀਆਂ ਲਈ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ ਖ਼ਤਰਾ

ਭਾਰਤ ਅੰਦਰ ਪਸਰ ਰਹੀ ਨਫਰਤ ਅਤੇ ਅੱਤਵਾਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਏਕਤਾ, ਅਖੰਡਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਵੱਡਾ ਖ਼ਤਰਾ ਬਣਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਖ਼ਤਰਾ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ। ਦੂਜਿਆਂ, ਖਾਸ ਕਰ ਘੱਟ-ਗਿਣਤੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਫਰਤ ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹੱਦ-ਬੰਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਨਫਰਤ ਅਪਰਾਧੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੀ ਇਸੇ ਅਪਰਾਧੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦਾ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੂਨ 1984 ਅਤੇ ਨਵੰਬਰ 1984 ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ। 2021 ਈ. ਵਿਚ ਕਿਸਾਨੀ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ-ਤੰਤਰ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਦੀ ਨਮੋਸ਼ੀ ਸਮਝ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਤੇਜ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਯੋਜਨਾ-ਬੱਧ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭਾਰਤੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨੂੰ ਗ਼ੱਦਾਰ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਵਿਚ ਫਿਲਮਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਇਕ ਮੰਦਿਰ ਵਿਚ ਭਾਰਤੀ ਡਿਪਲੋਮੈਟਸ ਕੋਈ ਮੀਟਿੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਿੱਖ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਭਾਰਤੀ ਡਿਪਲੋਮੈਟਸ ਤਕ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਮੰਦਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਧਰਨਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਨਸਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਵਿਚ ਖਲਲ ਪਾਇਆ ਗਿਆ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਕੁਝ ਫਿਰਕੂ ਸੋਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਮੀਡੀਆ ਚੈਨਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਧਰਨੇ ਮੰਦਿਰ ਉੱਪਰ ਹਮਲਾ ਕਰਾਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਅਹੁਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠੇ ਸ਼ਖ਼ਸ ਨੇ ਤੱਥਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਸਿੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਉੱਪਰ ਹਮਲੇ ਦਾ ਬਿਆਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਹ ਸਭ ਗਿਣੀ-ਮਿੱਥੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਭ ਕਾਸੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕੋ ਇਕ ਮਨੋਰਥ ਸੀ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਕਤਲਾਂ ਪਿੱਛੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਲੀਡਰਾਂ ਦੇ ਆਏ ਨਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾ ਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨਾ। ਸਿੱਖ-ਵਿਰੋਧੀ ਮੀਡੀਆ ਨੇ ਮੰਦਿਰ ਉੱਪਰ ਹਮਲੇ ਵਾਲੀ ਝੂਠੀ ਖ਼ਬਰ ਨੂੰ ਫਿਰਕੂ ਰੰਗਤ ਦੇ ਕੇ ਹਿੰਦੂ-ਸਿੱਖ ਏਕਤਾ ਵਿਚ ਦਰਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚ ਅੱਤਵਾਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਕੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਉੱਪਰ ਹਮਲੇ ਕਰਵਾਏ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਨਸਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗੱਡੀਆਂ ਦੀ ਭੰਨਤੋੜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗਾਂ ਲਗਾ ਕੇ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਪਰਾਧਿਕ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਉਦੋਂ ਜਗ-ਜਾਹਰ ਹੋ ਗਈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੁੱਟਾਂਖੋਹਾਂ, ਕਤਲ, ਕਿਡਨੈਪਿੰਗ ਅਤੇ ਫਿਰੌਤੀ ਮੰਗਣ ਆਦਿ ਵਰਗੇ ਘਿਣਾਉਣੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਬਦਲੇ ਜੇਲਾਂ ਕੱਟ ਰਹੇ ਬਦਮਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜ਼ਿੰਦਾਬਾਦ ਦੇ ਨਾਹਰੇ ਲਗਾਉਂਦੇ, ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ 84 ਯਾਦ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਸੁਣੇ ਗਏ। ਜੂਨ 1984 ਵਿਚ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ, ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ 36 ਦੇ ਕਰੀਬ ਹੋਰ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬਾਨ ਉੱਪਰ ਤਤਕਾਲੀ ਕਾਂਗਰਸ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਭਾਰਤੀ ਫ਼ੌਜ ਪਾਸੋਂ ਹਮਲੇ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਇਸ ਨਫ਼ਰਤ ਭਰੀ ਅੱਤਵਾਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ। ਇਹ ਲੋਕ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚੋਂ ਫ਼ੌਜ ਮੰਗਾ ਕੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚਲੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਢਾਹੁਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸੁਣੇ ਗਏ। ਸਰਬ-ਸਾਂਝੀਵਾਲਤਾ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬਾਨ ਨਾਲ ਆਖਰ ਇੰਨੀ ਨਫਰਤ ਕਿਉਂ? ਭਾਰਤੀ ਪੱਖਪਾਤੀ ਮੀਡੀਆ ਵੱਲੋਂ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚ ਹਿੰਦੂ-ਸਿੱਖ ਏਕਤਾ ਲਈ ਖ਼ਤਰਾ ਬਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਨਸਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘਿਣਾਉਣੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਵਿਖਾਉਣ ਤੋਂ ਗੁਰੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਭਾਰਤੀ ਮੀਡੀਆ ਚੈਨਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਅੱਗ ਫੈਲਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸੂਝਵਾਨ ' ਹਿੰਦੂ ਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਸੀ ਭਾਈਚਾਰਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰਕੂ ਮੀਡੀਆ ਦੁਆਰਾ ਹਿੰਦੂ-ਸਿੱਖ ਪਾੜਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਾਕਾਮ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਤਾਰਾ ਬੜੇ ਵੱਡੇ ਸਵਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਰੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਚਿੰਤਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਹੁਕਮਰਾਨਾਂ ਦੀ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਵਸਦੀਆਂ ਘੱਟ-ਗਿਣਤੀਆਂ ਖਾਸ ਕਰ ਸਿੱਖਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਇੰਨੀ ਨਫਰਤ ਭਰੀ ਸੋਚ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਧਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗੀ? ਕੀ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਘੱਟਗਿਣਤੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਦਮਨਕਾਰੀ ਨੀਤੀ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਏਕਤਾ ਅਖੰਡਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾ ਪਾਵੇਗੀ? ਕੀ ਨਵੰਬਰ 1984, ਗੋਧਰਾ ਕਾਂਡ, ਮਣੀਪੁਰ ਕਾਂਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਾਰਤੀ ਦੰਗਈ ਸੋਚ ਹੁਣ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ? ਕੀ ਮਹਾਨ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਇਸ ਰਸਾਤਲ ਤਕ ਜਾ ਪੁੱਜੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅੱਤਵਾਦੀ, ਵੱਖਵਾਦੀ ਆਖ ਕੇ ਬਦਨਾਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਲਈ ਕਲੰਕ, ਬਦਮਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦਾ ਸਮਰੱਥਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਤਵਾਦੀ ਅਤੇ ਦੇਸ਼-ਭਗਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇਗਾ? ਕੀ ਇਸ ਸਭ ਵਰਤਾਰੇ ਨੂੰ ਠੱਲ੍ਹ ਪਾਉਣ ਲਈ ਭਾਰਤ ਅੰਦਰ ਸੂਝਵਾਨ ਲੀਡਰ ਕੋਈ ਠੋਸ ਫੈਸਲੇ ਲੈਣਗੇ?