ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੁਝ ਸੂਝਵਾਨ ਸੱਜਣਾਂ ਤੇ ਕੁਝ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਰਖ਼ਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੁਰਚ ਖੁਰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਿਊਟਰ ਦੇ ਸਕਰੀਨ ਉਪਰ ਪਰਗਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਇਕ ਦਿਨ, ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਦੇ ਜੋੜੇਖਾਨੇ ਦੇ ਬਾਹਰਵਾਰ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਪੱਤਰਕਾਰ ਮਿਲ਼ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬੈਂਚ ਉਪਰ ਬੈਠਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਕੁਝ ਨੌਜਵਾਨ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਇਕ ਜਥੇਬੰਦੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮੋਹਰੀ ਬਣਾ ਕੇ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਧੰਨਭਾਗ! ਜੇ ਕਰ ਮੈਂ ਇਸ ਬੁਢੇ ਵਾਰੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਜ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਾਸੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੋਈ ਸੇਵਾ ਲੈ ਸਕਣ! ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੁਝ ਸੱਜਣਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਗਿਆਨੀ ਜੀ ਇਸ ਕਾਰਜ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਸੰਮਤੀ ਨਾ ਦੇਣ! ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਪੈਂਤੀ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਪਰ ਸਫ਼ਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਅਹੋਭਾਗ ਕਿ ਉਮਰ ਦੇ ਅਖੀਰਲੇ ਦਿਨੀਂ ਮੈਂ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਫ਼ਲ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖ ਸਕਾਂ!

ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਨ ਵੀ ਆ ਗਿਆ ਜਿਸ ਦਿਨ ਸਿਡਨੀ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਇਕ ਥਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ‘ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਪੰਜਾਬੀ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ’ ਨਾਂ ਦੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਵਜੂਦ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਮਰ, ਪਿਛੋਕੜ ਅਤੇ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਨਾਲ਼ ਢੁਕਵਾਂ ਤਾਂ ਨਾ ਲੱਗਾ ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੂਜੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਹਾਜਰੀਨ ਇਸ ਨਾਂ ਤੇ ਸਹਿਮਤ ਸਨ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਾਧੂ ਬਖੇੜਾ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਸੰਕੋਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੰਮ ਸਹੀ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਵਿਚ ਕੀ ਪਿਆ! ਜੇਕਰ ਮੇਰੇ ਜਾਣੂਆਂ ਨੇ, ਇਸ ‘ਕਲੱਬ’ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕਰ ਲੈਣ ਤੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਸਾਧਾਰਨ ਮੈਂਬਰ ਵਜੋਂ ਹੀ ਇਸ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦਸ ਸੱਜਣ ਸਿਡਨੀ ਦੇ ਹਾਜਰ ਹੋਏ ਤੇ ਇਕ ਵਿਦਵਾਨ ਪੰਜਾਬੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ। ਸਿਡਨੀ ਵਾਸੀ ਪੰਜ ਜਣਿਆਂ ਨੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਹਾਜਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਮਜਬੂਰੀ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬਣਨ ਵਾਲ਼ੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਭਰਪੂਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਖਾਇਆ। ਇਕ ਦੋ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਸੋਂ ਆਏ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੇ ਸਨਮਾਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਡਨੀ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ਼ ਰੂਬਰੂ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ, ਸਮਾਗਮ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਸਭਾ ਦੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਸਹਾਇਤਾ ਵਜੋਂ ਮੀਤ ਸਕੱਤਰ ਨੂੰ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਨੇਪਰੇ ਚਾੜ੍ਹਨ ਲਈ, ਜੁੰਮੇਵਾਰੀ ਸੌਂਪੀ ਗਈ।

ਇਹ ਨਵੀਂ ਬਣੀ ਇਸ ਜਥੇਬੰਦੀ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਪਹਿਲ ਪਲੇਠੀ ਦਾ ਸਮਾਗਮ ਸੀ। ਏਥੋਂ ਹੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਖੇਵੇਂ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਮੁਖੀ ਸੱਜਣ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਸਰੰਜਾਮ ਦੇਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ਼ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਸਨ ਤੇ ਮੁਖੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਮੈਨੂੰ ਫ਼ੋਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਪਰਗਟ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੇਰਾ ਉਤਰ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਘੋੜੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲੀਦੇ। ਇਸ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਏ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਨੇਪਰੇ ਚੜ੍ਹ ਲੈਣ ਦਿਓ; ਇਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ ਆਪਾਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ਼ ਕੇ ਖੁਲ੍ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਗ਼ਲਤ ਹੋਇਆ, ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਉਹ ਗ਼ਲਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਜਿਹਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇਗਾ। ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਦਲਾ ਬਦਲੀ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।

ਸਮਾਗਮ ਸਿਡਨੀ ਦੇ ਪੈਰਾਮਾਟਾ ਨਾਮੀਂ ਸਬਅਰਬ ਵਿਚ, ਪੰਜ ਤਾਰਾ ਹੋਟਲ ‘ਮੰਤਰਾ’ ਅੰਦਰ, ਸੁੱਖੀਂ ਸਾਂਦੀ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰੈਸ ਵਿਚ ਵੀ ਅਤੇ ਸਿਡਨੀ ਦੇ ਬੁਧੀਜੀਵੀ ਹਲਕਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਭਰਪੂਰ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਹੋਈ। ਸਾਡੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ਼ੋਂ ਕਿਤੇ ਵਧ ਇਹ ਸਫ਼ਲ ਹੋਇਆ। ਹਾਜਰੀ ਏਨੀ ਸੀ ਕਿ ਹੋਰ ਕੁਰਸੀਆਂ ਮੰਗਾਈਆਂ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕੁਝ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਹੀ ਇਸ ਵਿਚ ਭਾਗ ਲੈਣਾ ਪਿਆ।
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕੀ ਬਿੱਲੀ ਛਿੱਕ ਗਈ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਕਿਸੇ ਭੱਦਰ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਕਰੂਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੈ ਗਈ ਕਿ ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਪਿੱਛੋਂ, ਸਭਾ ਦੇ ਕੁਝ ਮੈਂਬਰ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ। ਕਲੱਬ ਦੀ ਮਾਸਕ ਮੀਟਿੰਗ ਰੱਖੀ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਏਜੰਡੇ ਦੀ ਮੁਖ ਆਈਟਮ ਹੀ ਇਸ ਸਮਾਗਮ ਬਾਰੇ ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲ਼ੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਵਿਧੀਵਤ ਸੱਦਾ ਦਿਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਿਡਨੀ ਤੋਂ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਲੋ ਮੀਟਰ ਬਾਹਰ ਸਾਂ। ਬਥੇਰਾ ਮੈਂ ਸਕੱਤਰ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਜਬੂਰੀ ਦੱਸੀ ਤੇ ਸੁਝਾ ਦਿਤਾ ਕਿ ਮੀਤ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਮੀਟਿੰਗ ਕਰ ਲਈ ਜਾਵੇ ਪਰ ਅਖੀਰ ਉਸ ਦੇ ਜੋਰ ਦੇਣ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿਚ ਆਉਣ ਲਈ ਹਾਂ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਈ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਰੀਮੋਟ ਏਰੀਏ ‘ਚੋਂ ਬੱਸ ਰਾਹੀਂ ਢਾਈ ਸੌ ਕਿਲੋ ਮੀਟਰ ਪੈਂਡਾ ਕਰਕੇ ਐਡੀਲੇਡ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਓਥੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ ਰਾਹੀਂ ਸਿਡਨੀ ਆਇਆ। ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿਰ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਅਗਲੇਰੇ ਦਿਨ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਰਫ ਇਸ ਮੀਟਿੰਗ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਵਾਸਤੇ, ਮੇਰੇ ਛੇ ਦਿਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਕੁ ਸੌ ਦੇ ਕਰੀਬ ਡਾਲਰ ਖ਼ਰਚ ਹੋਏ। ਇਸ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਜ਼ ਦੇ, ਸਮਾਗਮ ਸਬੰਧੀ, ਇਤਰਾਜ਼ਾਂ ਉਪਰ ਖੁਲ੍ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਹੋਣੀ ਸੀ ਤੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਮਤਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਾਸਤੇ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਕਰਕੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਲਏ ਜਾਣੇ ਸਨ ਪਰ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿਚ ਸਕੱਤਰ ਜੀ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਤਿੰਨ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਮੱਤਭੇਦਾਂ ਕਾਰਨ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਪਰਗਟ ਕਰ ਦਿਤਾ ਹੈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਮੈਂਬਰ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ। ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੇ ਪੰਜ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿਚ ਭਾਗ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ, ਵਿੱਤ ਸਕੱਤਰ ਅਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਸੱਜਣ ਸਨ। ਰੂਬਰੂ ਸਮਾਗਮ ਸਬੰਧੀ ਖੁਲ੍ਹੀਆਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਹੋਈਆਂ। ਸਰਬ ਸੰਮਤੀ ਨਾਲ਼ ਇਸ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ, ਮੋਹਰੇ ਲੱਗ ਕੇ ਇਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਸਰੰਜਾਮ ਦੇਣ ਲਈ, ਕਲੱਬ ਦੇ ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਉਪਰ ਤਸੱਲੀ ਪਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ।

ਇਸ ਮੀਟਿੰਗ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ, ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰ ਸਾਹਿਬਾਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਭੇਜ ਦਿਤੀ। ਸਕੱਤਰ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਕ ਪ੍ਰੌਮੀਨੈਂਟ ਮੈਂਬਰ ਵੱਲੋਂ ਈ-ਮੇਲ ਰਾਹੀ ਜਵਾਬ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਇਸ ਮੀਟਿੰਗ ਨਾਲ਼ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਤੇ ‘ਫ਼੍ਰੈਂਡਲੀ ਅਡਵਾਈਸ’ ਰਾਹੀਂ, ‘ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਪੰਜਾਬੀ ਮੀਡੀਆ ਕਲੱਬ’ ਦਾ ਨਾਂ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਰੁਕ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖ ਦਿਤਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਲੱਬ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੱਜਣ ਵੱਲੋਂ ਰਜਿਸਟਰ ਕਰਵਾਈ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।

ਪਰਵਾਰ ਵਿਚ ਸੋਗਮਈ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਜਨਰਲ ਸਕੱਤਰ ਜੀ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਪੰਜਾਬ ਜਾਣਾ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੇਸੋਂ ਆਉਣ ਤੇ ਹੀ ਅਗਲੇ ਕਾਰਜ ਕਰਮ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵੈਸੇ ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿਚ ਜੇਕਰ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰੱਖ ਕੇ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦਾ ਨਾਂ ਰਜਿਸਟਰ ਕਰਵਾ ਕੇ ਹੀ ਕਾਰਜ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਬਿਨਾ ਰਜਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਂ ਹੇਠ, ਉਸਾਰੂ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਰੀਸ ਕਰਨ ਯੋਗ ਮਿਸਾਲ ‘ਪੰਜਾਬੀ ਸਥ, ਲਾਂਬੜਾ’ ਦੀ ਹੈ। ਉਹ, ਡਾ. ਨਿਰਮਲ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਬਿਨਾ ਰਜਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਧਾਨਗੀਆਂ/ਸਕੱਤਰੀਆਂ ਦੇ ਝਮੇਲਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਿਡਨੀ ਵਿਚ ਹੀ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਰਜਿਸਟ੍ਰਡ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰਜਿਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵੀ, ਸੇਵਾ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਕਈ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਰਜਿਸਟ੍ਰਡ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸਰਗਰਮੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਆਉਂਦੀ।

‘ਏ ਪੀ ਐਮ. ਕਲੱਬ’ ਵਾਲ਼ੀ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਇਕ ਗੱਲ ਚੇਤੇ ਆ ਗਈ; ਢੁਕਦੀ ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਹੀ ਹੋਵੇ:

ਇਕ ਨਿਹੰਗ ਸਿੰਘ ਜੀ ਘੋੜੀ ਉਪਰ ਸਵਾਰ ਸਨ ਤੇ ਘੋੜੀ ਉਪਰ ਕਾਠੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਘੌੜੀ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਾਠੀ ਵਿਹੀਨ ਘੋੜੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਹਰੇਕ ਵਾਰੀਂ, ਜਦੋਂ ਘੋੜੀ ਨੇ ਬੁੜ੍ਹਕਣਾ ਤਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਨਿਹੰਗ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਨਾਲ਼ ਬੁੜ੍ਹਕਣਾ ਹੀ ਸੀ। ਜੇ ਤਾਂ ਘੋੜੀ ‘ਤੇ ਕਾਠੀ ਪਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਫਿਰ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਦੋਹਾਂ ਰਕਾਬਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਠ ਕਾਠੀ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਜੁੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਘੋੜੀ ਦੇ ਬੁੜ੍ਹਕ ਕੇ ਉਚੀ ਉਠਣ ਸਮੇ, ਸਵਾਰ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤਾਂ ਨਾਲ਼ ਉਪਰ ਉਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਮੁੜ ਕੇ ਥੱਲੇ ਆਉਣ ਸਮੇ, ਵਾਲ਼ ਕੁ ਜਿੰਨੀ ਘੋੜੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਏਨੀ ਕੁ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੌਲ਼ੀ ਹੌਲ਼ੀ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾ ਵਰਤਣ ਕਰਕੇ, ਸਵਾਰ ਨੇ ਘੋੜੀ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਡਿੱਗਣਾ ਹੀ ਹੋਇਆ! ਇਹੋ ਕੁਝ ਨਿਹੰਗ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨਾਲ਼ ਹੋਇਆ। ਕੁਝ ਸਮੇ ਬਾਅਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਘੋੜੀ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲੋਂ ਧਰਤੀ ਉਪਰ ਆ ਬਿਰਾਜੇ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬੋਲੀ ਮਾਰੀ, “ਸਿੰਘ ਜੀ, ਨੀਲੇ ਦੇ ਸ਼ਾਹ ਸਵਾਰ ਦੇ ਤਿਆਰ ਬਰ ਤਿਆਰ ਸਿੰਘ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਘੋੜੀ ਤੋਂ ਡਿਗ ਪਏ!” “ਫੌਜਾਂ ਥੋਹੜਾ ਡਿਗੀਆਂ ਨੇ ਗੁਰਮੁਖਾ, ਸੌਰੀ ਦੀ ਘੋੜੀ ਹੀ ਮੁੱਕ ਗਈ!” ਚੜ੍ਹਦੀਕਲਾ ਵਾਲ਼ਾ ਉਤਰ ਸੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦਾ।

ਏਥੇ ਘੋੜੀ ਮੁੱਕੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ੁਭਚਿੰਤਕ ਸੱਜਣ ਵੱਲੋਂ, ਸਰਕਾਰੇ ਦਰਬਾਰੇ ਰਜਿਸਟਰ ਕਰਵਾ ਕੇ, ‘ਕਿਡਨੈਪ’ ਕਰ ਲਈ ਗਈ ਸੀ।

ਇਕ ਹੋਰ ਵੀ ਘਟਨਾ ਚੇਤੇ ਆ ਗਈ। ਮਰਾਸੀ ਗੁੜ ਵੰਡਦਾ ਫਿਰੇ। ਕਿਸੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਉਂ ਮੀਰਜਾਦਿਆ, ਕਿਤੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਸਗਨ ਲੱਗ ਗਿਆ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੇਲ਼ੇ ਸਿਰ ਦੱਸਿਆ ਈ ਨਹੀਂ!” “ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਭਾ, ਮੇਰੀ ਘੋੜੀ ਚੋਰੀ ਹੋਗੀ ਰਾਤੀਂ,” ਉਤਰ ਸੀ ਮੀਰਜਾਦੇ ਦਾ। “ਓਇ ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਗੁੜ ਵੰਡਣ ਵਾਲ਼ੀ ਗੱਲ ਆ ਪੁੱਠੀ ਮੱਤ ਵਾਲਿਆ?” “ਅਲਾਹ ਮੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਆ ਪ੍ਰਭਾ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇ ਮੈਂ ਘੋੜੀ ਤੇ ਸਵਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਨਹੀਂ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਘੋੜੀ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਹੀ ਚੋਰੀ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ; ਇਸ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਮੈਂ ਗੁੜ ਪਿਆ ਵੰਡਣ ਡਿਹਾ ਵਾਂ।” ਮੋੜਵਾਂ ਜਵਾਬ ਸੀ ਮੀਰਜਾਦੇ ਦਾ। ਸ਼ੁਕਰ ਹੈ ਕਿ ‘ਅ.ਪ.ਮ. ਕਲੱਬ’, ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੀ ‘ਕਿਡਨੈਪ’ ਹੋ ਗਈ; ਨਹੀਂ ਤੇ ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿਤੇ ਨੇ ਜਾਣੀਏ .....? (ਸਮਾਪਤ)