ਸ਼ਹੀਦੀ (ਇਕ ਸ਼ਹਾਦਤ) ਇਕ ਕੌਮ ਦਾ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੈ.  ਸ਼ਹੀਦੀ ਨੇ ਮਰ ਰਹੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜ਼ਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਪਿਆਸ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ.  ਪਰ ਸ਼ਹਾਦਤ ਕੇਵਲ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ.  ਇੱਕ ਸਧਾਰਣ ਵਿਅਕਤੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.  ਪਰ ਇੱਕ ਸ਼ਹੀਦ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ, ਅਨੰਦ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਾਂਸੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ.  ਨਿਰਸਵਾਰਥ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦੇਣਾ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਹੈ.  ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਹੀਦ ਬਣਨ ਦੀ ਸਹੁੰ ਖਾਧੀ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿੱਖ ਖੜਕੂ ਲਹਿਰ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਬੱਬਰ ਵੀ ਸਨ।

ਬਚਪਨ

ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਬੱਬਰ ਦਾ ਜਨਮ ਬਾਪੂ ਮੱਖਣ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਨਿਰੰਜਨ ਕੌਰ ਦੇ ਘਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵੜਿੰਗ ਸੋਭਾ ਸਿੰਘ ਵਿਖੇ ਹੋਇਆ ਸੀ।  ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਚਾਰ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਸਨ: ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਭਾਈ ਹਰਦੀਪ ਸਿੰਘ.  ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਅਤੇ ਗੁਰਸਿੱਖ ਸੀ।

ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਰੂਹਾਨੀ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਸਨ.  ਘਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਸੀ.  ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਵਿਚ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਬਣ ਗਏ.  ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਥੇ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡਿੳੁਟੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਅਤੇ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨਾਲ ਨਿਭਾਈ, ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੇੜਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਲਾਲਚ (ਨੌਕਰੀ ਲੈਣ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਵਤ ਲਏ) ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।  ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਗੁਰੂ ਘਰ ਤੋਂ ਪੈਸਾ ਇਕ ਗੁਰਸਿੱਖ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਸੀ (ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ).  ਇਹ ਸਿਰਫ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸੀ.

ਭਾਈ ਫੌਜਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ

ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਭਾਈ ਫੌਜਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।  ਭਾਈ ਫੌਜਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਵੀ ਗੁਰਮੁਖ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਯਾਤਰੀ ਬਣ ਗਏ।  ਉਹ ਹੋਰਨਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਸਮੇਤ ਭਾਈ ਫੌਜਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਫਾਰਮ ਹਾੳੁਸ (ਖਾਲਸਾ ਫਾਰਮ) ਵਿਖੇ ਗੱਤਕੇ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।  ਭਾਈ ਸੁਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਗਹਿਰਾ ਪਿਆਰ ਸੀ।

ਰੂਪੋਸ਼ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਭਾਈ ਸੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨਾਗੋਕੇ ਦੇ ਘਰ ਇਕ ਅਖੰਡ ਪਾਠ ਸਾਹਿਬ ਸਨ, ਜਿਥੇ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਪੂਰੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਇਕੋ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਰੰਭ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤਕ ਸੁਣਦੇ ਸਨ.

13 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1978 ਦਾ ਖੂਨੀ ਕਤਲੇਆਮ ਇਕ ਤੂਫਾਨ ਵਰਗਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।  1978 ਦੇ ਕਤਲੇਆਮ ਦੌਰਾਨ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਭਾਈ ਫੌਜਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।  ਭਾਈ ਫੌਜਾ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾ ਸੰਤ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ 'ਤੇ ਡੂੰਘਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ।

1978 ਦੇ ਕਤਲੇਆਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿਰੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੱਟੀ ਅਤੇ ਤਰਨਤਾਰਨ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।

ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਪੰਥ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ

ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪੰਥ ਦੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।  ਭਾਈ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸਖੀਰਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਵਿਆਹ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਦੇ ਭਰਾ ਭਾਈ ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।  ਜਦੋਂ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਭਾਈ ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ, ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਨਵਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ।  ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਰੁਪਏ ਕੱਢੇ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ.  ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਦੀ ਭਰਜਾਈ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਮਖੌਲ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਜੁਝਾਰੂ ਸਿੰਘ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਦੋ ਰੁਪਏ ਹਨ ??"

ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਿਆਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਭਾਬੀ ਜੀ, ਇਹ ਪੈਸਾ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।  ਇਹ ਦੋ ਰੁਪਈਏ ਪੰਥ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਵਜੰਮੇ ਪੰਥ ਦਾ ਕੋਈ ਪੈਸਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰੇ। ”

ਜਦੋਂ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਡੇਹਲੋ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਗਿਰਫ਼ਤਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਭਾਈ ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿਖੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਹੋਣ ਲਈ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਸੀ।  ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਜ਼ਦੀਕ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸੀ: "ਜੇ ਪੁਲਿਸ ਮੈਨੂੰ ਸਹੀਦ ਬਣਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਲਹੂ ਨਾ ਵੇਚੋ [ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਲਾਭ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ]।"  ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦਸਵੰਧ ਲੈਣ ਲਈ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ.  ਜੇ ਬਾਪੂ ਮੱਖਣ ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪੈਸੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਦਸਵੰਧ ਨਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜਵਾਬ ਦੇਣਗੇ, “ਪੂਰਾ ਪੈਸਾ ਰੱਖ, ਹਰ ਇੱਕ ਪੈਸਾ.  ਦਸਵੰਧ ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ”

ਸ਼ਹੀਦੀ

ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਬੱਬਰ ਦੀ ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਲਈ ਮਰਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਸੀ।  ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, "ਮੈਂ ਇਕ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੈਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਦੁਹਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।"  ਜਦੋਂ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉਸਨੂੰ ਲੁਧਿਆਣਾ ਤੋਂ ਰਿਹਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਕਿਹਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, “ਇੰਨੇ ਲੰਬੇ ਅਰਸੇ ਬਾਅਦ ਸ਼ਹੀਦੀ ਨੇੜੇ ਆਈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਭੱਜਣਾ ਪਿਆ।  ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਖਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ... ”ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਭਾਈ ਮੱਖਣ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ,“ ਬਾਪੂ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤ ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਥਾਣੇ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਘਿਰਾਓ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ) ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।  ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗੋਲੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹਾਦਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ. ”

ਅਖੀਰ ਮੌਤ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਸ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਜਲੰਧਰ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਕਾਬੂ ਕਰ ਲਿਆ।  ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰੋਵਾਲ ਥਾਣੇ (ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ) ਲਿਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਤਸੀਹੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।  ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤਕ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਥਾਣੇ ਵਿਚ ਉਲਟਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।  ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਧਾਤੂ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਥੌੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਵੱਲ.  ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਪਿੰਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਕੁਨੈਕਸ਼ਨ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਸਕੇ.  ਗਰਮ ਧਾਤ ਦੀਆਂ ਡੰਡੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੀਆਂ ਸਨ.  ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਤਸੀਹੇ ਚੈਨ ਨਾਲ ਲੈ ਲਏ।  ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸਾਰੇ ਤਸੀਹੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ "ਵਾਹਿਗੁਰੂ" ਸਨ.  ਕੋਈ ਦਰਦ ਦੀ ਚੀਕ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਚੀਕ ਨਹੀਂ.

ਉਸ ਦਾ ਕਮਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ  ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋ ਅੰਨਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.  ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਮਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।  ਦੋ ਪੈਰ ਦੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਤਿਲਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਠੋਕਿਆ ਗਿਆ.  ਗਰਮ ਡੰਡੇ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਏ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉਸਦੀ ਖੋਪਰੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.  ਪਰ ਦਸ਼ਮੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਦਾ ਇਹ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕੇਸ਼ ਅਤੇ ਸਿੱਖੀ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਤੱਕ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹਿਣਗੇ।

ਤਸ਼ੱਦਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਛੱਡ ਗਏ, ਚਲਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰੱਥ ਸਨ.  ਰੇਹਰਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ.  ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਪਰ ਉਹ ਸਾਕਟ ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਈਆਂ ਸਨ ਖੋਖਲੇ ਸਨ.  ਉਸ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤ ਦਾੜ੍ਹੀ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਸੀ.  ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਇਕ ਵਾਰ ਡੂੰਘੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਗੁੰਮ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਾਹਰ ਕੱਟੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ.

ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਸੰਤਰੀ! ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਹੋਇਆ ਹੈ?"  ਉਸਨੇ ਗਾਰਡ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ.

"ਇਹ 7.15 ਬਬੀਓ ਹੈ। ਕੀ? ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ ਹੈ?"

ਸੰਤਰੀ ਨੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਘਬਰਾਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ.

“ਓਹ, ਸੋਦਰ ਦਾ ਤਾਂ ਸਮਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਦਰ ਤੇਰਾ ਕਹੇਹਾ…” ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਏ ਰਹਿਰਾਸ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।  ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪਾਠ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ.  ਸੰਤਰੀ ਨੇ ਵੀ ਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ.

ਸੋਦਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ, ਅਜੇ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਪਏ ਅਰਦਾਸ ਅਰੰਭ ਕੀਤੇ.  ਇਹ ਉਸਦੀ ਰੁਟੀਨ ਦਾ ਨਿੱਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ.  “ਦਸ ਗੁਰੂ, ਪੁੰਜ ਪਿਆਰੇ, ਚਾਰ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦੈ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਬੂਂਗਯ…” ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਅਰਦਾਸ ਅਰੰਭ ਕੀਤੀ: “ਹੇ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਸੁਚੈ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਸਤਿਗੁਰ, ਉਹ ਦਿਨ ਜਿਹੜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਭਾਣੇ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਲੰਘ ਗਿਆ।  ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ। ਸੁੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਰਾਤ ​​ਆ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਭਾਣੇ ਵਿਚ ਵੀ ਲੰਘੇ .... ਸਤਿਗੁਰੂ, ਮੈਂ ਇਕ ਸ਼ਹੀਦ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ... ਸੁੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਮੈਨੂੰ ਗੱਦਾਰ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਚਾਓ.  .. ਸਤਿਗੁਰੂ, ਸਿੱਖੀ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਤਮ ਸਾਹਾਂ ਤੱਕ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਖਰੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ... ਐਸੇ ਪਾਤਿਸ਼ਾਹ, ਸਾਰਿਆਂ ਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੋ .... ਬੋਲੇ ​​ਸੋ ਨਿਹਾਲ ... ਸਤਿ ਸ਼੍ਰੀ ਅਕਾਲ "

ਜੈਕਾਰਾ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਪੂਰੇ ਥਾਣੇ ਵਿਚ ਗੂੰਜਿਆ.

ਸੰਤਰੀ ਦੌੜਕੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਹੈਡ ਵੱਲ ਗਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਾਈਫਲ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਅਸਤੀਫਾ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।

"ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ... ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ..." ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ.

ਐਸਐਸਪੀ ਨੇ ਸਰਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂਗਰ ਹਨ ... ਸਾਡੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਇਸ ਪਾਠ ਕਾਰਨ ਸੇਵਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ"

ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਅੱਤਿਆਚਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ.  ਧਾਤ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਆਰੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਿਆਂ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਜੀਭ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।  ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਆਈਆਂ ਪਰ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸਿੰਘ ਅਰਦਾਸ ਵਿਚ ਹੱਥ ਖੜੇ ਕਰਕੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ।

ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹਰ ਸਾਹ ਨਾਲ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਕਸਾਈ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਐਸਐਸਪੀ ਅਜ਼ਹਰ ਆਲਮ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।  ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਪੁਲਿਸ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਈ ਅਤੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਸਟੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ.  ਜਦੋਂ ਗੋਲੀ ਚਲਾਈ ਗਈ, ਇਕ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਸੁਣੀ ਜਾ ਸਕੇ.  ਰਾਤ ਵੇਲੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਬਿਆਸ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।  ਪਰ ਸ਼ਹੀਦ ਦੀ ਰੂਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਬੱਬਰ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਹੀਦੀ ਨੇ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਵਿਚ ਅੱਜ ਵੀ 18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਦੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਹਨ।  (ਇਹ ਵੀ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਬਾਪੂ ਮੱਖਣ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਤਸ਼ੱਦਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਹੀਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ)।