ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਸਤਲੁਜ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ,
ਕਿੱਧਰ ਗਈ ਜਵਾਨੀ।
ਕੀ ਬੀਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੀ,
ਲਹੂ ਜਦ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ।
ਪੁੱਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੋਹ ਲਏ ਤੂੰ, 
ਉਹ ਵਿਲਕਣ ਮਾਵਾਂ। 
ਭਟਕਦੀਆਂ ਮਰ ਗਈਆਂ,
ਜਾ ਸੁੰਨੀਆਂ ਰਾਹਵਾਂ।
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਸਤਲੁਜ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ,
ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਕਹਿਰ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਕਿੰਨੇ ਬੇਦੋਸ਼ੇ ਮਾਸੂਮ ਸੀ,
ਗਏ ਵਿਚ ਮਾਰੇ।
ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸਭ ਪਤਾ ਹੋਊ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੱਸਦੇ।
ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜਾਲਮ ਆਦਮੀ
ਜੋ ਲੋਥਾਂ ’ਤੇ ਹੱਸਦੇ।
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਸਤਲੁਜ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ,
ਉਹ ਬੋਲ ਤਰਸਦੇ।
ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਏ
ਕਿੰਨੇ ਤਾਰੇ ਅਰਸ਼ ਦੇ
ਦੱਸਦੇ ਉਹ ਕੌਣ ਸਨ,
ਜਿੰਨਾਂ ਲੁੱਟੀ ਜਵਾਨੀ,
ਕਿ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਫਿਰ ਰਹੇ,
ਕੋਈ ਦੱਸ ਨਿਸ਼ਾਨੀ।
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਸਤਲੁਜ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ,
ਘਾਟੇ ਕਿੰਝ ਹੋਣੇ ਪੂਰੇ।
ਪਾਣੀ ਤੇਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ
ਕੀਤਾ ਜ਼ਹਿਰ ਧਤੂਰੇ।
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਸਤਲੁਜ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ,
ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਜੋ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੋ 'ਗੀਆਂ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ,
ਰੂਹਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ 'ਗੀਆਂ।
ਸੱਚੋ ਸੱਚ ਦੱਸਦੇ ਤੇਰੇ ਮੈਂ ਪਾਵਾਂ ਤਰਲੇ।
‘ਪੱਤੋ’ ਧੰਨ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁੱਖੜੇ ਜਰਨੇ।