ਰੰਗ ਅੱਗ ਦਾ ਵੀ ਲਾਲ, ਤਵੀ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਵੀ ਲਾਲ।
ਸਾਰੀ ਰੋਵੇ ਕਾਇਨਾਤ, ਹੋ ਗਏ ਬੱਦਲ ਵੀ ਲਾਲ।
ਰੰਗ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਟਾਇਆ
ਜੱਗ ’ਤੇ ਹਨੇਰ ਪੈ ਗਿਆ
ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਤਵੀ ’ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਜੱਗ ’ਤੇ ਹਨੇਰ ਪੈ ਗਿਆ... ਹੋਇਆ ਤਨ ਛਾਲੇ-ਛਾਲੇ, ਮਨ ਸੀਤ ਠੰਡਾ ਠਾਰ।
ਤੇਰਾ ਕੀਆ ਮੀਠਾ ਲਾਗੈ, ਰਹੇ ਮੁਖ ’ਚੋਂ ਉਚਾਰ।
ਤੱਤਾ ਰੇਤਾ ਉੱਤੋਂ ਤੱਤਿਆਂ ਨੇ ਪਾਇਆ
ਜੱਗ ’ਤੇ ਹਨੇਰ ਪੈ ਗਿਆ... ਹੇਠੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਾਟਾਂ, ਤੱਤਾ ਰੇਤਾ ਸੀਸ ਵਿਚ।
ਉੱਤੋਂ ਅੰਬਰ ਵੀ ਰੋਵੇ, ਪਾਟੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਹਿੱਕ।
ਚੰਦੂ ਚੰਦਰੇ ਨੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾਇਆ
ਜੱਗ ’ਤੇ ਹਨੇਰ ਪੈ ਗਿਆ... ਮੁੱਖੋਂ ਸਤਿਨਾਮੁ ਬੋਲੇ, ਖਿੱਲ ਭੁੱਜਿਆ ਸਰੀਰ।
ਕਿਵੇਂ ਮੰਨੀਏ ਜਿਉਂਦੀ, ਜਹਾਂਗੀਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਰ?
ਜਿਨ੍ਹੇ ਮੁਖ ਵਿੱਚੋਂ ਫਤਵਾ ਸੁਣਾਇਆ
ਜੱਗ ’ਤੇ ਹਨੇਰ ਪੈ ਗਿਆ...
ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਤਵੀ ’ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਜੱਗ ’ਤੇ ਹਨੇਰ ਪੈ ਗਿਆ। | 
