ਰਾਤ ਮੈਂ ਸੁਫਨਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ
ਬਦਲਿਆ ਭੇਸ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ,

ਸਿਰ ਸੋਹਣੀ ਦਸਤਾਰ ਸਜਾ ਕੇ
ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ,

ਚਿਣ ਚਿਣ ਲਾਏ ਲੜ ਦਸਤਾਰ ਦੇ
ਸਿਰ ਉੱਪਰੋਂ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ,

ਕੇਸ ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਸੀਸ ਪਏ ਸੋਂਹਦੇ
ਕਿਉਂ ਹੈ ਨੀ ਜੂੜਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ,

ਬਿਨ ਜੂੜੇ ਕਿਉਂ ਦਿਸਿਆ ਕੰਘਾ
ਕਰ ਯਾਦ ਮੈਂ ਚੂਲਾਂ* ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ,

ਏ ਕਿਹੜੀ ਨੀਂਦ ਮੈਂ ਸੁੱਤਾ ਗੂੜਾ
ਕਰ ਯਾਦ ਮੈਂ ਊੜਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ,

ਮੈਂ ਨਾਨਕ ਦਾ ਸਿੱਖ ਹਾਂ ਸੋਹਣਾ
ਕਿਊਂ ਭੁੱਲਿਆ ਜੂੜਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ,

ਨੀਂਦ ’ਚੋਂ ਉੱਠ ਮੈਂ ਸੰਭਲ ਗਿਆ ਤੇ
ਚੂੜਾ ਸਜਿਆ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ, ਸਿਰ

ਤੇ ਉਸ ਜੂੜੇ ਵਿਚ ਸਜਿਆ ਕੰਘਾ
ਸੀਸ ਮੇਰੇ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ,
ਜਿਵੇਂ,
ਬਿਨ ਊੜੇ* ਤੋਂ ਪਗ* ਨਾ ਸੋਹਵੇ*
ਤਿਵੇਂ, ਮੈਂ ਸੁਫਨਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ,

ਏਹੀ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਹੈ ਸੋਹਣਾ
ਪੜ੍ਹ ਨਾਨਕ ਤੋਂ ਊੜਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ,

ਰਾਤ ਮੈਂ ਸੁਫਨਾ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ
ਓਹੀ ਰੂਪ ਮੈਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸਾਂ।

ਸੰਖੇਪ: ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਧ ਦਾ ਪ੍ਰਗਾਸ ਹੀ ਸੱਚਾ ਪਗ (ਮਾਰਗ) ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੂੜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਸਤਾਰ ਸੰਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।

* ਪਾਹੁਲ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਚੂਲਾ

* ਉਹ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ- ਓ (ਜੋ ਆਦਿ ਹੈ)

*ਪਗ ਭਾਵ ਮਾਰਗ (ਸੱਚ ਪੰਥ)

* ਸੋਭਣਾ