ਤੱਤੀ ਤਵੀ ਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਅੱਤ ਠੰਡੇ, ਵਕਤ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਅਜਮੌਣ ਲੱਗਾ।
ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਜਬਰ ਦੀ ਅੱਗ ਸੀ ਤੇਜ ਹੋਈ, ਸਬਰ ਆਪਣਾ ਸਿਦਕ ਨਿਭੌਣ ਲੱਗਾ।
ਚੰਦੂ ਚੰਦਰਾ ਮੰਦਰ ਦੇ ਤਿਲਕ ਦੀ ਥਾਂ, ਆਪਣੀ ਕੌਮ ਦੇ ਕਲੰਕ ਸੀ ਲੌਣ ਲੱਗਾ।
ਬਹਿ ਕੇ ਆਪ ਓਹ ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਤਖਤ ਸਾਹਵੇਂ, ਤੱਤੀ ਗੁਰਾਂ ’ਤੇ ਰੇਤ ਪਵੌਣ ਲੱਗਾ।
ਜਿਹਨਾਂ ਸੁਖਮਨੀ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਰਚੀ ਬਾਣੀ, ਪਾਪੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਪਚੌਣ ਲੱਗਾ।
ਹੱਥ ਜੋੜ ਆ ਕੇ ਮੀਆਂ ਮੀਰ ਕਹਿੰਦਾ, ਦਾਤਾ ਇਹ ਕੀ ਤੂੰ ਭਾਣਾ ਵਰਤੌਣ ਲੱਗਾ।
ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਕਰੋ ਜੇ ਹੁਕਮ ਮੈਨੂੰ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਲ਼ਾਂ ’ਚ ਪਾਸਾ ਪਲਟਾ ਦੇਵਾਂ।
ਜਿਹੜੇ ਤਖਤ ਦਾ ਚੰਦੂ ਹੈ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਉਹਦੀ ਇੱਟ ਨਾਲ ਇੱਟ ਖੜਕਾ ਦੇਵਾਂ।
ਗੁਰੂ ਘਰ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਲਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਹਦੀ ਦਾਤਿਆ ਹੁਣੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵਾਂ।
ਰਾਹ ਨਰਕ ਦਾ ਚੁਣਿਆ ਏ ਆਪ ਪਾਪੀ, ਹੁਣੇ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਪੁਚਾ ਦੇਵਾਂ।
ਹੱਸ ਕਹਿਣ ਗੁਰ ਜੀ, ਸਾਈਂ ਜੀ ਕਰੋ ਧੀਰਜ, ਗੁੱਸਾ ਐਨਾ ਫਕੀਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ।
ਬੜਾ ਅਉਖਾ ਫਕੀਰੀ ਦਾ ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ, ਐਵੇਂ ਭੰਗ ਦੇ ਭਾੜੇ ਗਵਾਈਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸੱਤ ਪੁਸ਼ਤਾਂ ਦਾ ਮੁਗ਼ਲਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜ ਖੋਹਣਾ, ਮੌਕਾ ਬਣਿਆ ਹੱਥੋਂ ਗਵਾਈਦਾ ਨਹੀਂ।
ਜੋ ਬੀਤੇ ਸੋ ਭਲੀ ਦਾ ਮਨ ਭਾਣਾ, ਉਹਦੇ ਭਾਣੇ ਚ ਦਖ਼ਲ ਜਤਾਈਦਾ ਨਹੀਂ।
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸਾਂ ਹਰਿਮੰਦਰ ਦੀ ਨੀਹ ਰੱਖੀ, ਨੀਂਹ ਮੈਂ ਵੀ ਇਕ ਨਵੀਂ ਰਖਾ ਦੇਵਾਂ।
ਫੱਟੀ ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚ ਦੇ ਲੇਖ ਲਿਖਣੇ, ਆਪਣੇ ਪੰਥ ਲਈ ਪੂਰਨੇ ਪਾ ਦੇਵਾਂ।
ਜੋ ਕੁਫਰ ਤੋਲਦੇ ਬੋਲਦੇ ਝੂਠ ਜਾਲਮ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਵਿਖਾ ਦੇਵਾਂ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੋ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਲਾਇਆ ਬੂਟਾ, ਉਹਨੂੰ ਖ਼ੂਨ ਮੈਂ ਜਿਸਮ ਦਾ ਪਾ ਦੇਵਾਂ।
ਆਖਰ ਜਗ ਨੂੰ ਠੰਡ ਵਰਤੌਣ ਦੇ ਲਈ, ਆਪ ਅੱਗ ਦਾ ਸੇਕ ਉਠੌਣ ਲੱਗੇ।
ਰਾਜੋਕਿਆਂ ਵਾਲਿਆ ਪੰਥ ਦੇ ਗੁਰੂ ਪੰਜਵੇਂ, ਨਵੀਂ ਪਿਰਤ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਪੌਣ ਲੱਗੇ।