ਧਰਤੀ ਮਾਝੇ ਦੀ ਨਗਰ ਪੂਹਲੇ ਦੇ ਵਿਚ,
ਮਰਦ ਸੂਰਮੇ ਨੇ ਭਾਗ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ,
ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗੋਦੀ ਵਿਚ ਬਿਠਾਲ ਕੇ ਪੁੱਤ ਤਾਈਂ,
ਇਤਿਹਾਸ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਵੇਂ ਸਿੱਖੀ ਲਈ ਸਿੰਘ ਕੁਰਬਾਨ ਹੋਏ,
ਜਾਨੋ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਸਿੱਖੀ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੀ ਜ਼ਕਰੀਏ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ,
ਸਿੰਘ ਪਕੜਨੇ ਜਾਲ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ।
ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਸੂਰੇ,
ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਤਾਈਂ ਬਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਫਿਰ ਲੋਹਾਂ ਤੇ ਦੇਗਾਂ ਤਪਾਈਆਂ ਘਰ ਵਿਚ,
ਲੰਗਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਛਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੱਟੀ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਜ਼ਾਫ਼ਰ ਬੇਗ ਨੇ ਜਦ,
ਹੱਥ ਮਾਛੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨਾ ਸੁਣੀ ਫਰਿਆਦ ਉਹਦੀ,
ਪੂਹਲੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਕਦਮ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਦੱਸੀ ਜਦ ਖ਼ਬਰ ਸਾਰੀ,
ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪਾਪੀ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਖੀ ਗ਼ਰੀਬ ਮਜ਼ਲੂਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ,
ਜੁਲਮ ਅੱਗੇ ਫਿਰ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਡਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਨਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਜਰੇ ਪਾਪੀ,
ਨਿਰੰਜਨੀਏ ਤੋਹਮਤਾਂ ਲਾ ਪਕੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੋਮਨ ਖਾਂ ਨੇ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨਿਆ,
ਕਚਿਹਰੀ ਖਾਨ ਦੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨੂਰ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਡੁੱਲ ਡੁੱਲ ਜਾਂਵਦਾ ਸੀ,
ਨਾਅਰਾ ਫਤਹ ਦਾ ਉੱਚੀ ਗਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਜਕਰੀਏ ਖਾਂ ਤਾਈਂ,
ਉੱਤੇ ਚਰਖੜੀ ਸਿੰਘ ਚੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਹਿੰਦਾ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸਲਾਮ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ,
ਸਿੱਖੀ ਛੱਡ ਦੇ ਹੁਕਮ ਫੁਰਮਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅੱਗੋਂ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਬੋਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ,
ਨਹੀਂ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਦਾਗ਼ ਲਗਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।
ਭਾਵੇਂ ਤੇਗ ਦੀ ਧਾਰ ’ਤੇ ਪਵੇ ਨੱਚਣਾ,
ਹੱਸ ਹੱਸ ਕੇ ਸੀਸ ਕਟਾਵਾਂਗਾਂ ਮੈਂ।
ਬੂਟਾ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਲਾਇਆ ਜੋ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਂ,
ਖ਼ੂਨ ਆਪਣਾ ਉਸ ਵਿਚ ਪਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।
ਸਿੱਖੀ ਸਿਦਕ ਨਿਭਾਉਣਾ ਮਲਕੀਤ ਸਿੰਘਾ,
ਖੋਪਰ ਸੀਸ ਦੇ ਉਤੋਂ ਲੁਹਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।