ਆਹਲੂਵਾਲੀਏ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘਾ ਦਾ, ਆਓ! ਮੈਂ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਾਵਾਂ।
ਇਸ ਦਾ ਭਾਰਤ ਵਰਸ਼ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗੂੰ ਚਮਕੇ ਨਾਵਾਂ।

ਧਨੀ ਤੇਗ ਦਾ, ਬਚਨ ਦਾ ਪੂਰਾ, ਸੂਰਬੀਰ ਯੋਧਾ ਉਪਕਾਰੀ।
ਸੁਲਤਾਨ-ਉਲ-ਕੌਮ ਦੀ ਪਦਵੀ ਦੇ ਕੇ, ਪੰਥ ਜਿਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸਰਦਾਰੀ।

ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਮਿਸਲਾਂ ’ਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਪਰਬਤੋਂ ਜਿਦ੍ਹਾ ਇਰਾਦਾ ਪੱਕਾ।
ਦੀਨ ਦੁਖੀ ਮਜ਼ਲੂਮ ਦਾ ਦਰਦੀ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਹੋਣ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਧੱਕਾ।

ਅਹਿਮਦ ਸ਼ਾਹ ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਜਾ, ਹਰਿਮੰਦਰ ’ਤੇ ਕਹਿਰ ਕਮਾਇਆ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਉਸ ਪੂਰ ਸਰੋਵਰ, ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਸੱਲ ਜਾ ਲਾਇਆ।

ਨਾਲ ਬਰੂਦ ਦੇ ਹਰਿਮੰਦਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਸੀ ਉਡਾ ਕੇ ਛੱਡਿਆ।
ਸ਼ਹਿਰ ’ਚੋਂ ਲੱਭੇ ਸਿੰਘ ਸੂਰਮੇ, ਉਹਨਾਂ ਤਾਈਂ ਮੁਕਾ ਕੇ ਛੱਡਿਆ।

ਖਾ ਗੁੱਸਾ ਫਿਰ ਕੁਝ ਚਿਰ ਮਗਰੋਂ, ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਲੈ ਕੇ ਦਲ ਭਾਰੀ।
ਜਾ ਸਰਹੰਦ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਕੇ ਜਿੱਤਿਆ, ’ਕੱਠੀ ਹੋਈ ਕੌਮ ਸੀ ਸਾਰੀ।

ਫਿਰ ਸ. ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਦਾਨੀ, ਚਾਦਰ ਇਕ ਵਿਛਾ ਕੇ ਬੋਲੇ।
ਇਹ ਚਾਦਰ ਹੈ ਗੁਰੂ ਦੀ ਚਾਦਰ, ਨੌਂ ਲੱਖਾ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਬੋਲੇ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਹਰਿਮੰਦਰ ਲਈ ਜਿਸ, ਕਾਰ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਪਾਣਾ।
ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਇਸ ’ਤੇ ਮਾਇਆ ਰੱਖੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਬਨਾਣਾ।

ਰਲਮਿਲ ਕੇ ਸਿੰਘਾਂ ਸਰਦਾਰਾਂ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਹੋਰ ਰਲਾ ਕੇ ਮਾਇਆ।
ਪੰਜ ਮੈਂਬਰੀ ਇਕ ਸਾਜ ਕਮੇਟੀ, ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਮਾਇਆ।

ਮੋਹਰ ਵੀ ਇਕ ਬਣਾ ਕੇ ਬੋਲੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਜੇਕਰ ਥੋੜ੍ਹ ਕੋਈ ਹੋਵੇ।
ਹੁਕਮਨਾਮਾ ਲਿਖ ਮੋਹਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਭੇਜ ਦੇਣਾ ਜੇ ਲੋੜ ਕੋਈ ਹੋਵੇ।

ਗੁਰੂ–ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਘਾਟਾ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ–ਦਿਲ ਨਾਲ ਸੇਵ ਕਮਾਣਾ।
ਸੋਢੀ ਪਿਤਾ ਦਾ ਤਾਲ ਹਰਿਮੰਦਰ, ਸੁμਦਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਨਾਣਾ।

ਜੋ ਕੁਝ ਮੂੰਹੋਂ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ, ਓਹੋ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਰ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਸਿੱਖ ਪੰਥ ਲਈ ਮਰਨਾ ਦੱਸਿਆ, ਨਦੀ ਖ਼ੂਨ ਦੀ ਤਰ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।