ਭਾਰਤ ਬਹੁ-ਧਰਮੀ, ਬਹੁ-ਭਾਸ਼ਾਈ ਦੇਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਸੰਵਿਧਾਨ ਵੀ ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਦਾ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਪਿਛਲੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਖਾਸ ਕਰ ਸਿੱਖਾਂ, ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਈਸਾਈਆਂ ਨਾਲ ਵਿਤਕਰੇ- ਬਾਜ਼ੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿਚ ਬੇਲੋੜੀ ਦਖ਼ਲ-ਅੰਦਾਜ਼ੀ ਕੁਝ ਕੱਟੜਵਾਦੀ ਹਿੰਦੂ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਆਗੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਜੋਕਾ ਭਾਰਤੀ ਮੀਡੀਆ ਵੀ ਇਸ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਵਿਚ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ 1981 ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਹੱਕੀ ਮੰਗਾਂ ਲਈ ਲਗਾਏ ਧਰਮ ਯੁੱਧ ਮੋਰਚੇ ਸਮੇਂ ਮੀਡੀਏ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨੇ, ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਏਕਤਾ ਅਤੇ ਆਖੰਡਤਾ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਦੱਸ ਕੇ ਸੰਤ ਜਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਜੀ ਖਾਲਸਾ ਭਿੰਡਰਾਂਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਅਮਰ ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਅਮਰੀਕ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਹਿੰਦੂ-ਵਿਰੋਧੀ ਐਲਾਨਣ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਤਾਣ ਲਗਾਇਆ ਜਦਕਿ ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਗਿਣੀ-ਮਿਥੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਅਧੀਨ ਇਹ ਵਰਤਾਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਬਲਿਊ ਸਟਾਰ ਜੂਨ 1984 ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਇਸ ਹਮਲੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ, ਦੇਸ਼ ਦੀ ਜਨਤਾ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਚੁਕਾਉਣੀ ਪਈ। ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੇ ਖ਼ੂਨ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗੀਆਂ, ਬੇਦੋਸ਼ੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗਲ਼ਾਂ ਵਿਚ ਟਾਇਰ ਪਾ-ਪਾ ਕੇ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਧੀਆਂ, ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਬੇਪਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ।

ਮੁਗ਼ਲ-ਕਾਲ ਸਮੇਂ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਬਹੂ-ਬੇਟੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾ ਕੇ ਗ਼ਜ਼ਨੀ ਦੇ ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚ ਬੇਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਹਿੰਦੂ ਮੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਅਬਦਾਲੀ ਵਰਗਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੋੜਨ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ, ਜਿਸ ਦੱਰਾ-ਖੈਬਰ ਵਰਗੇ ਰਸਤੇ ਜਿੱਥੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਅਫਗਾਨੀ ਜਰਨੈਲ ਪੰਜਾਬ ਤੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੱਰੇ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਿੱਖ ਜਰਨੈਲਾਂ ਨੇ ਬੰਦ ਕੀਤਾ। ਦੇਸ਼ ਉੱਪਰ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੌਮ ਦੁਆਰਾ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਕਰਾਉਣ ਵਿਚ 80% ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਵਿਰੋਧੀ, ਅੱਤਵਾਦੀ ਅਤੇ ਵੱਖਵਾਦੀ ਵਰਗੇ ਲਕਬ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਜ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿਚ ਜੇਕਰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਰੋਨਾ ਰੂਪੀ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਬਹੁ-ਗਿਣਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਗਾਇਕਾ ਕਨਿਕਾ ਕਪੂਰ ਨੇ ਕਰੋਨਾ ਪਾਜ਼ਿਿਟਵ ਹੁੰਦਿਆਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਇਕੱਠ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਮੈਂਬਰ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਨੂੰ ਕੁਆਰੰਟੀਨ ਹੋਣਾ ਪਿਆ। ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਨੇ ਕੋਰੋਨਾ ਦੇ ਮਰੀਜ਼ ਬਣਾਇਆ, ਪਰੰਤੂ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਰੌਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੀਡੀਆ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ, ਬੱਸ ਮੁਸਲਮਾਨ ਕੌਮ ਦੀ ਤਬਲੀਗੀ ਜਮਾਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਦੀ ਦੇਰ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਹੀ ਲਾਕ-ਡਾਊਨ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਰਫਿਊ, ਪੂਰੀ ਮੁਸਲਮਾਨ ਕੌਮ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮੀਡੀਏ ਦਾ ਅੱਡੀ ਚੋਟੀ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਭਾਈ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਪਠਲਾਵਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਕਰੋਨਾ ਦਾ ਜਨਮ-ਦਾਤਾ ਬਣਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਵਿਰੁੱਧ ਧੂੰਆਂ-ਧਾਰ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਉਹ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਹੋਲੇ ਮਹੱਲੇ ’ਤੇ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜਦ ਕਿ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਉਪਰੰਤ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਰਟ ਅਟੈਕ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਰੋਨਾ ਪਾਜ਼ਿਿਟਵ ਹੈ, ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਮਿਹਰ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇਗੀ ਕਿ ਹੋਲੇ ਮਹੱਲੇ ’ਤੇ ਗਏ ਕਿਸੇ ਵੀ ਯਾਤਰੂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਪਾਜ਼ਿਟਿਵ ਨਹੀਂ ਆਈ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਸਿੰਘ ਪਠਲਾਵਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਘਰੋਂ-ਘਰੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਦਮ ਸ੍ਰੀ ਭਾਈ ਨਿਰਮਲ ਸਿੰਘ ਜੀ ਖਾਲਸਾ ਪਹਿਲਾ ਹੀ ਅਸਥਮਾ ਦੇ ਮਰੀਜ਼ ਸਨ, ਇਲਾਜ ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਕਾਲ ਚਲਾਣਾ ਕਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਖੂਬ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿਚ ਆਏ ਸਨ, ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

ਜਦ ਅਜਿਹੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਰਾਜਪੁਰਾ ਤੇ ਪਟਿਆਲਾ ਵਿਚ ਆਈਆਂ ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਕਰੋਨਾ ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਰਮ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਮੀਡੀਆ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਸੁੰਘ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਮੀਡੀਆ ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਿਆ ਕੋਈ ਸ਼ੋਰ-ਸ਼ਰਾਬਾ ਨਹੀਂ। ਪਟਿਆਲਾ ਸਬਜ਼ੀ ਮੰਡੀ ਸਨੌਰ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਅਚਾਨਕ ਵਾਪਰੀ ਘਟਨਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੁਹਿਰਦ ਸੋਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸਿੱਖ ਸਨ, ਭਾਈ ਹਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਹਮਦਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਬਾਣੇ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਮੀਡੀਏ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੀ ਪੀ ਕੇ ਕੋਸਿਆ, ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਝੜਪ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਿੱਖਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਿੱਖਾਂ ਤੇ ਬੀਬੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਛੱਡਣਾ ਪਿਆ ਇਸ ਦਾ ਮੀਡੀਏ ਨੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਬੇਗੁਨਾਹ ਫੜੇ ਕਿਉਂ ਸਨ? ਇਹ ਵਰਤਾਰਾ ਆਮ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਚੈਨਲ ਹਿੰਦੂ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਹਨ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਏਜੰਡਾ ਸੈੱਟ ਕਰ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਇਹ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਅੱਜ ਵੀ ਕੋਈ ਹਰਿਆ ਬੂਟੁ ਰਹਿਓ ਰੀ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤੇ ਉਸਾਰੂ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜੋ ਗੰਦੀ ਖੇਡ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਲਮ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਧਰਮ, ਜਾਤ-ਪਾਤ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਸੱਚ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।ਅਜਿਹੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਹੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਮਾਜ ਦਾ ਚੌਥਾ ਪਾਵਾ (ਪਿੱਲਰ) ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਭਾਰਤ ਦੇ ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਵਿਚ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਕੌਮ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਤਖ਼ਤ ਸੱਚਖੰਡ ਅਬਚਲ ਨਗਰ ਹਜ਼ੂਰ ਸਾਹਿਬ, ਨੰਦੇੜ ਵਿਖੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਅਕੀਦਤ ਭੇਂਟ ਕਰਨ ਗਏ ਸਿੱਖ ਡੇਢ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਉੱਥੇ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਰੋਨਾ ਪੀੜਤ ਰਾਜ ਹੈ, ਉੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਜੱਦੋ-ਜਹਿਦ ਕੀਤੀ । ਜਥੇਦਾਰ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨਾਲ ਨਿੱਜੀ ਰੂਪ ਅਤੇ ਪੱਤ੍ਰਿਕਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤਾਲਮੇਲ ਕੀਤਾ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ, ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਖ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਿਆਸੀ ਧਿਰਾਂ ਨੇ ਇਕ ਮੱਤ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਮੁੱਢ ਬੱਧਾ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਸਰੀਰ ਪੱਖੋਂ ਰਿਸ਼ਟ-ਪੁਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਰੋਨਾ ਪਾਜ਼ਿਿਟਵ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖ ਸਰਧਾਲੂਆਂ ਨੇ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਹਿਯੋਗ ਦਿੱਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤਵਾਸ ਲਈ ਖੁਦ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲੋਂ ‘ਬਰੇਕਿੰਗ ਨਿਊਜ਼! ਕਰੋਨਾ ਵਾਇਆ ਨਾਂਦੇੜ ਸਾਹਿਬ’ ਕਹਿ ਕੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਫ਼ਿਜ਼ਾ ਵਿਚ ਡਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮੁਹਿੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਕਰੋਨਾ ਹਜ਼ੂਰ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਖਰੀਦ ਕੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋਣ। ਜੇਕਰ ਕਰੋਨਾ ਵਾਕਿਆ ਹੀ ਹਜ਼ੂਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਸੀ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਜਿਹੜੇ ਰੋਜ਼ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ ਪਾਜ਼ਿਟਿਵ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਏ? ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਪਾਜ਼ਿਟਿਵ ਆ ਜਾਣਾ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਲੋਹੜੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਹ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਅਤੇ ਗੁਰਅਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਚਾਲ ਹੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮੀਡੀਏ ਦੀ ਮੰਨੀਏ ਤਾਂ ਕੀ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ’ਤੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਕੀ ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ? ਇਹ ਬਿਮਾਰੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ ਸਹੇੜਨ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਧਰਮ ਜਾਂ ਜਾਤ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੋਵੇ।

ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਨ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਵੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਇਸ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਸਮੁੱਚੀਆਂ ਸੁਹਿਰਦ ਧਿਰਾਂ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਤਭੇਦ ਭੁਲਾ ਕੇ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਫਿਰਕੇ ਧਰਮ ਜਾਂ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਕਲਮਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਕੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਸਾਜ਼ਗਾਰ ਮਾਹੌਲ ਸਿਰਜਿਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਆਈਆਂ ਕੁਰਦਤੀ ਆਫ਼ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਧਰਮ, ਜਾਤ-ਪਾਤ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਸੂਖਮ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ (ਮਾਈਨਰ ਮਨਿਉਰਟੀ) ਹੋਣ ਅਤੇ ਘੱਟ ਵਿੱਤੀ ਸਾਧਨਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋਖਮ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਭਾਈ ਘਨੱਈਆ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਦਰਸ਼ ਮੰਨ ਕੇ, ਅਵਲਿ ਅਲਹ ਨੂਰੁ ਉਪਾਇਆ ਕੁਦਰਤਿ ਕੇ ਸਭ ਬੰਦੇ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀਮਾਨ ਕਰਦਿਆਂ ਵਡਮੁੱਲੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਕੌਮ ਦਾ ਸਵੈਮਾਣ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮੀਡੀਏ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਤੋਂ ਸਬਕ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਹੀ, ਸਟੀਕ ਅਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਪਰੋਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਧਰਮ ਜਾਂ ਫਿਰਕਾ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਗਾਨਾ ਨਾ ਸਮਝੇ।