ਹਰਿਮੰਦਰ ਸੱਚ ਦੀ ਜੋਤ ਜੁਆਲਾ,
ਰੂਹਾਨੀ ਬਾਣੀ ਦੇ ਛਹਿਬਰ ਵਰਸਾਏ,
ਅਨੰਤ ਡੂੰਘਾਣ ਦੇ ਸਵੱਛ ਸ਼ਬਦ,
ਚਹੁੰ ਕੁੰਟਾਂ ਵਿਚ ਖਿਲਰਾਏ।

ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸ ਭਿਉਂ ਕੇ,
ਅਗੰਮ ਅਗੋਚਰ ਦੇ ਸੋਹਿਲੇ ਗਾਏ।
ਸਿਫ਼ਤ ਸਲਾਹੁਣ ਸਿਫਤੀ ਦਾ ਘਰੁ,
ਜਗ ਵਿਚ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਦੀਪ ਜਗਾਏ।

ਧਰਮ ਕਰਮ ਦੇ ਬਿਖੇੜੇ ਤਜ ਕੇ,
ਖ਼ਲਕਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੀ ਪਾਹੁਲ ਪਿਲਾਏ।
ਜੋ ਵੀ ਪਾਕ ਨੀਰ ਸਰਵਰ ਨਹਾਤੇ,
ਲਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਕਮਾਏ।

ਲੋਕ ਲੋਕਾਈ ਸ਼ਰਨ ਗੁਰੂ ਦੀ,
ਮੀਆਂ ਮੀਰ ਨੇ ਨੀਂਹ ਪੱਥਰ ਲਾਏ।
ਧਰਮ ਨਿਰਪੇਖ ਏਕ ਜਾਤ ਮਾਨਵ ਕੀ।
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਇਲਾਹੀ ਗਿਆਨ ਸੁਣਾਏ

ਜੋ ਵੀ ਆਇਆ ਏਸ ਦਰ ’ਤੇ,
ਨਿਰੰਕਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਪਾਏ।
ਊਚ ਨੀਚ ਦੀ ਕੰਧ ਡਿਗਾ ਕੇ,
ਮਾਨਵਤਾ ਦੀ ਸੂਝ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਜਗਾਏ।

ਗਾਇਨ ਬਾਣੀ ਦਾ ਪੌਣਾਂ ’ਚ ਗੂੰਜੇ,
ਰੱਬੀ ਇਸ਼ਕ ਮਨ ਅੰਦਰ ਰਲਦਾ ਜਾਏ।
ਭਟਕਿਆ ਜੋ ਵੀ ਦਰ ’ਤੇ ਆਏ,
ਭਟਕਣ ਦੇ ਦੁਖ ਦਰਦ ਮਿਟਾਏ।
ਇਲਾਹੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ਅੱਖਰ ਅੱਖਰ,
ਯੁੱਗਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਸੁਧਾਏ।