ਸਾਕਾ ਜਨਮ ਅਸਥਾਨ ਵਿਚ ਵਰਤਿਆ ਜੋ,
ਕੀਕੂੰ ਦੱਸ ਕੇ ਕਰਾਂ ਬਿਆਨ ਵੀਰੋ।
ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜੋ ਲੇਖਣੀ ਲਿਖ ਸਕੇ,
ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕਹੇ ਜ਼ਬਾਨ ਵੀਰੋ।
ਸੀਨਾ ਚਾਕ ਹੁੰਦਾ ਮੂੰਹੋਂ ਆਖਦਿਆਂ ਥੀਂ,
ਫਟੇ ਜ਼ਿਮੀਂ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਅਸਮਾਨ ਵੀਰੋ।
ਬਿਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਇਹ ਜ਼ੁਲਮ ਦੀ ਅੱਤ ਹੋਈ,
ਮਚੀ ਧੂਮ ਸਾਰੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਵੀਰੋ।

ਡਾਢਾ ਕਹਿਰ ਕੀਤਾ ਨਰੈਣ ਦਾਸ ਪਾਪੀ,
ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਇਆਂ ਨੂੰ ਕੁਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਮ ਸਾਧ ਕਰਤੂਤ ਕਸਾਈਆਂ ਦੀ,
ਵਾਂਗ ਬੱਕਰੇ ਜ਼ਿਬਾਹ ਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿੰਘਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਸਿਦਕੀ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੂੰ,
ਹਾਇ ਪਕੜ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਾ ਜਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹੇ ਮਰਦੂਦ ਕੀ ਦੇਸੇਂ ਜਵਾਬ ਅੱਗੇ,
ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਖ਼ੂਨ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ।

ਬਸ ਅੱਤ ਹੋਈ ਤੇਰੇ ਜ਼ੁਲਮ ਸੰਦੀ,
ਪੱਥਰ ਦਿਲ ਪਾਪੀ ਨਾ ਕੋਈ ਰਹਿਮ ਆਯਾ।
ਜਾ ਪੁੱਛ ਕੇ ਵੇਖ ਕਸਾਈਆਂ ਨੂੰ,
ਚਿੱਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੀ ਹੁੰਦੀ ਕੁਝ ਦਇਆ।
ਇੱਕੋ ਵੇਰ ਵੱਢ ਦੇਣ ਉਹ ਬੱਕਰੇ ਨੂੰ,
ਕਿਹਾ ਰੱਬ ਦੇ ਜੀਵ ਨੇ ਦੁੱਖ ਪਾਇਆ।
ਰੂਪ ਸਾਧ ਦਾ ਧਾਰ ਕੇ ਪਾਪੀਆ ਓਏ,
ਇਹ ਕੀ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਲੰਕ ਲਾਇਆ।

ਜਿਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੋਡ ਕੇ ਸਾਧ ਬਣਿਓਂ,
ਕਾਹਨੂੰ ਓਸ ਦੇ ਵਿਚ ਗਲਤਾਨ ਹੋਇਓਂ।
ਨਾਮ ਰੱਬ ਦਾ ਲੈਣਾ ਸੀ ਸਾਧ ਹੋ ਕੇ,
ਵਿਸ਼ੇ ਭੋਗ ਦੇ ਵਿਚ ਮਸਤਾਨ ਹੋਇਓਂ।
ਨਾਰੀ ਘਰ ਦੀ ਤਜੀ ਫ਼ਕੀਰ ਹੋ ਕੇ,
ਰੱਖ ਮਿਰਾਸਣਾਂ ਨਸ਼ਰ ਜਹਾਨ ਹੋਇਓਂ।
ਦੱਸ ਇਸ ਫ਼ਕੀਰੀ ਤੋਂ ਖੱਟਿਆ ਕੀ,
ਭਗਵਾ ਵੇਸ ਬਾਹਰੋਂ ਦਿਲ ਸ਼ੈਤਾਨ ਹੋਇਓਂ। (ਪੰਜਾਬ ਦਰਪਣ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, 10 ਮਾਰਚ, 1921 ਈ. )