ਰਾਜੇ ਮਹਾਰਾਜੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਪਹਿਨਦੇ ਰਹੇ, ਰਹੇ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਸਾਰੇ ਅਵਤਾਰ ਪੱਗੜੀ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਾ ਕੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨੇ, ਸਜਾਈ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦਸਤਾਰ ਪੱਗੜੀ।
ਗੁਰੂ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਪੰਜ ਕਕਾਰ ਸਾਨੂੰ, ਢੱਕ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਕੇਸ ਕਕਾਰ ਪੱਗੜੀ।
ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਕੀਤੈ, ਸਜਾਓ ਸਿਰ ’ਤੇ ਉੱਠਣ ਸਾਰ ਪੱਗੜੀ।
ਹਰ ਸਿੱਖ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਹੈ ਪੱਗ ਵੀਰੋ, ਸਿਹਰਾ ਸੀਸ ਜਿਓਂ ਸਜੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਪੱਗੜੀ।
ਦੁਸ਼ਮਣ ਚੜ੍ਹ ਆਵੇ ਜਦ ਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਵੈਰੀ ਤਾਈਂ ਇਹ ਦੇਵੇ ਲਲਕਾਰ ਪੱਗੜੀ।
ਗਊ, ਗਰੀਬ ਦੇ ਨਾਲ ਜੇ ਹੋਏ ਧੱਕਾ, ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਕਦੇ ਸਹਾਰ ਪੱਗੜੀ।
ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਸ਼ੀਹਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ, ਸੀਸ ਉੱਤੇ ਸਜਾਏ ਜਦ ਨਾਰ ਪੱਗੜੀ।
ਗ਼ਲਤ ਰਸਤੇ ਬੰਦਾ ਜੇ ਤੁਰਨ ਲੱਗੇ, ਹਲ਼ੂਣੇ ਓਸ ਨੂੰ ਸੌ ਸੌ ਵਾਰ ਪੱਗੜੀ।
ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹੈ ਕੰਮ ਕਰਦੀ, ਰੋਕਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਿਰ ਤੇ ਵਾਰ ਪੱਗੜੀ।
ਘੋਨੇ ਮੋਨੇ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਕਹਿਣ ਬਾਬੂ, ਸਿੱਖ ਤਾਈਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸਰਦਾਰ ਪੱਗੜੀ।
ਸੁਸਤੀ ਆਲਸ ਦਲਿੱਦਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਰਖਦੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਦਾ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਪੱਗੜੀ।
ਏਸ ਗੱਲ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ, ਮੁੰਡੇ ਸਮਝਦੇ ਕਿਓਂ ਸਿਰ ’ਤੇ ਭਾਰ ਪੱਗੜੀ।
‘ਬੋਹੜ ਸਿੰਘ ਮੱਲਣ’ ਕਰੇ ਕੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇਰੀ, ਨਮਸ਼ਕਾਰ ਪੱਗੜੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਪੱਗੜੀ।