ਨੀਤ ਵੇਖ ਕੇ ਕਾਣੀ ਬਾਈ ਧਾਰ ਦੀ ਸਿਰਲੱਥਾਂ ਦੀ ਢਾਣੀ ਗੱਜੀ ਆਣ ਕੇ।
ਗੂੰਜ ਪਈ ਭੰਗਾਣੀ ਨਾਲ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਜਿਉਂ ਆਣ ਜੁੜੇ ਕਿਰਸਾਣੀ ਵਾਢੀ ਖੇਤ ਦੀ।
ਨਾਲੇ ਬੰਦੇ ਖਾਣੀ ਭੱਨੀਆਂ ਆਕੜਾਂ ਹੋਵਣ ਲੱਗੀ ਘਾਣੀ ਲੋਹੂ ਮਿੱਝ ਦੀ।
ਕਿਰਪਾਲ ਦਾਸ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਆਣ ਹਯਾਤ ਖਾਂ ਤੇ ਸਾਧ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਵਿਚ ਮੈਦਾਨ ਦੇ। ਜਿਉਂ ਆਣ ਕਮਾਦੇ ਵੜਿਆ ਭੂਤੜ ਵਹਿੜਕਾ ਉਸ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਮਾਰੂ ਘੋਟਣਾ।
ਸੀ ਕੋਕਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੜ੍ਹਿਆ ਸੰਮ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਉਸ ਢੰਗ ਨਿਰਾਲਾ ਪੜ੍ਹਿਆ ਕਲਗੀ ਧਾਰ ਤੋਂ।
ਉਹ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਿਆ ਪੱਬਾਂ ਭਾਰ ਹੋ ਸੀ ਸਿਰ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਮੜ੍ਹਿਆ ਖਾਨ ਹਯਾਤ ਦਾ।
ਪਰ ਸਾਧ ਨੇ ਐਸਾ ਜੜ੍ਹਿਆ ਟਿੰਡ ’ਚ ਘੋਟਣਾ ਸੀ ਗਿਆ ਫਾਤਿਆ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਗਦੇ ਸਾਰ ਹੀ। ਫਿਰ ਖਾਨ ਨਜਾਬਤ ਆਇਆ ਗੁੱਸਾ ਖਾ ਕੇ ਉਸ ਸੰਗੋ ਸ਼ਾਹ ਵੱਲ ਧਾਇਆ ਖੰਡਾ ਪਕੜ ਕੇ।
ਉਹ ਖੰਡਾ ਖੜਕਾਇਆ ਦੋਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਜਿਉਂ ਕਾਲ ਨੇ ਭੰਗੜਾ ਪਾਇਆ ਵਿਚ ਮੈਦਾਨ ਦੇ।
ਤੇ ਐਸਾ ਵਾਰ ਚਲਾਇਆ ਸੰਗੋ ਸ਼ਾਹ ਨੇ ਸਿਰ ਲਾਹ ਕੇ ਲੰਮਾ ਪਾਇਆ ਪੁੱਤ ਪਠਾਣ ਦਾ।
ਫਿਰ ਸਾਹਬ ਚੰਦ ਨੇ ਫੜ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਹੀਆਂ ਇਉਂ ਜਾਪੇ ਭਿਸ਼ਮ ਆ ਗਿਆ ਕਰ ਫੇਰ ਚੜਾਈਆਂ। ਤੇ ਮਾਮਾ ਸੀ ਕਿਰਪਾਲ ਚੰਦ ਜਿਸ ਨੇ ਤਰਫਾਟਾਂ ਪਾਈਆਂ ਤੇ ਲੜਿਆ ਧਰਮੀ ਧਰਮ ਚੰਦ ਕਰ ਕਰ ਕੇ ਧਾਈਆਂ।
ਫਿਰ ਲਾਲ ਚੰਦ ਹਲਵਾਈ ਗੁੱਸਾ ਖਾ ਕੇ ਉਸ ਤੇਗ ਹੱਥ ਨਾ ਆਈ ਖੁਰਪਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਉਹਦੀ ਹੋਈ ਆਣ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਪਠਾਣ ਦੇ ਉਸ ਵਿਚ ਪਠਾਣਾਂ ਪਾਈ ਆ ਕੇ ਖਲਬਲੀ।
ਇਹ ਖਾ ਦੌੜੇ ਮਠਿਆਈ ਹੁੱਕੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖਾਧੀ ਬਾਲੂਸ਼ਾਹੀ ਨਾਲ ਜਲੇਬੀਆਂ। ਅੱਜ ਕੱਢੂੰ ਪਾਈ ਪਾਈ ਲੰਮੇਂ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਾਦੂੰ ਝਾਈ ਹਰ ਪਠਾਣ ਨੂੰ।
ਉਸ ਐਸੀ ਇੱਕ ਟਿਕਾਈ ਮੀਰੇ ਖਾਨ ਦੇ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਪਾਰ ਬੁਲਾਈ ਘੱਗਰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ।
ਫਿਰ ਹਰੀ ਚੰਦ ਹੰਡੂਰੀਆ ਇਕ ਬਾਂਕਾ ਛੈਲ ਜਵਾਨ ਉਹਦੀ ਛਾਤੀ ਅਹਿਰਨ ਵਾਂਗਰਾਂ ਤੇ ਡੌਲੇ ਵਾਂਗ ਵਦਾਨ।
ਉਹ ਤੀਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕਮਾਲ ਦਾ ਤੇ ਯੋਧਾ ਵੀ ਬਲਵਾਨ ਉਹ ਆਇਆ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਲੈ ਕੇ ਤੀਰ ਕਮਾਨ। ਫਿਰ ਲਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਰੱਖ ਕਲਗੀ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਕਹਿਰੀ ਸ਼ੂਕਦਾ ਇਕ ਭੱਥੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਣ।
ਉਹ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀ ਦਸਤਾਰ ਦਾ ਇਕ ਬੋਸਾ ਲੀਤਾ ਆਣ ਸੀ ਵੱਖੀ ਲਾਗੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ ਤੀਜਾ ਤੀਰ ਨਿਸ਼ਾਨ।
ਪਰ ਬਾਜਾਂ ਵਾਲੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੀ ਲੱਗੇ ਇੰਜ ਫੁਰਮਾਣ ਆ ਦੱਸੀਏ ਤੈਨੂੰ ਸੋਹਣਿਆਂ ਕਿੰਝ ਯੋਧੇ ਤੀਰ ਚਲਾਣ। ਤਦ ਕਲਗੀ ਵਾਲਾ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਰੋਹ ਦੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ੴ ਦਾ ਅਕਾਲ ਧਿਆਇਆ।
ਫਿਰ ਭੱਥੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢਿਆ ਇਕ ਹੋਣੀ ਜਾਇਆ ਜਿਉਂ ਤੱਛਕ ਜੀਭਾਂ ਕੱਢਦਾ ਭੁੱਖਾ ਤਿਰਹਾਇਆ।
ਜਿਉਂ ਨੀਲ ਕੰਠ ਦੇ ਗਲੇ ’ਚ ਸੱਪ ਉੱਡਣਾ ਆਇਆ ਉਸ ਆਣ ਮਚਾਈ ਕਰਬਲਾ ਕੋਹਰਾਮ ਮਚਾਇਆ। ਜਿਉਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ ਤਾਂਡਵ ਦਾ ਸਾਇਆ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਛਾਤੀ ਚੀਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਧਾਇਆ।
ਤੇ ਹਰੀ ਚੰਦ ਹੰਡੂਰੀਆ ਏਦਾਂ ਪਟਕਾਇਆ ਜਿਉਂ ਦੁਰਗਾ ਬਰਛਾ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਖਾਸਰ ਢਾਇਆ।
ਫਿਰ ਐਸਾ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੜਾ ਸੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ ਉਠ ਨੱਸੇ ਬਾਈ ਧਾਰੀਏ ਹੋ ਗਿਆ ਸਫਾਇਆ। | 
