ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦੇ:- ਪੋਹ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਉਤੋਂ ਕਾਲੀ ਬੋਲੀ ਰਾਤ,
ਘਟਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਅੰਬਰ ’ਤੇ ਛਾਈਆਂ।
ਕੋਈ ਦਿਸੇ ਨਾ ਟਿਕਾਣਾ ਅੰਮੀਏ,
ਕਿਹੜੇ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਕਰੀਆਂ ਚੜਾਈਆਂ, ਕੋਈ ਦਿਸੇ ਨਾ ਟਿਕਾਣਾ ਅੰਮੀਏ। ਦਾਦੀ ਮਾਤਾ ਜੀ:- ਪੋਹ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਉਤੋਂ ਕਾਲੀ ਬੋਲੀ ਰਾਤ,
ਤੁਸੀਂ ਬੱਚਿਓ ਜ਼ਰਾ ਨੀ ਘਬਰਾਣਾ,
ਵੇ ਇੱਥੋਂ ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਬੱਚਿਓ।
ਆਪਾਂ ਗੰਗੂ ਦੇ ਸਹੇੜੀ ਪਿੰਡ ਜਾਣਾ,
ਵੇ ਇੱਥੋਂ ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਬੱਚਿਓ। ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦੇ:- ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਵੀਰ ਵੱਡੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਵਿਛੋੜ ਗਏ।
ਕਿਹੜੀ ਗੱਲੋਂ ਮਾਤਾ ਮੁਖ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਮੋੜ ਗਏ।
ਖਿੱਚ ਕੇ ਜੁਦਾਈ ਵਾਲੇ ਮਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰ,
ਸਾਥੋਂ ਝੱਲੀਆਂ ਨਾ ਜਾਣ ਜੁਦਾਈਆਂ,
ਕੋਈ ਦਿਸੇ ਨਾ ਟਿਕਾਣਾ ਅੰਮੀਏ। ਦਾਦੀ ਮਾਤਾ ਜੀ:- ਸਰਸਾ ਨਿਮਾਣੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿਰ ਕਮਾਇਆ ਵੇ,
ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਓਨੇ ਪਾਇਆ ਵੇ,
ਲਿਖੀ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਨਾ ਮੇਟ ਸਕੇ ਕੋਈ,
ਮੰਨੋ ਮਿੱਠਾ ਸਤਿਗੁਰ ਦਾ ਭਾਣਾ,
ਵੇ ਇੱਥੋਂ ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਬੱਚਿਓ। ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦੇ:- ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਕਾਹਤੋਂ ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾ ਲਿਆ,
ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾ ਵੈਰ ਕਾਹਤੋਂ ਪਾ ਲਿਆ।
ਦੁਖੀ ਮਜ਼ਲੂਮ ਉੱਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾਵੇ,
ਨਾਲੇ ਕਰਦਾ ਰਹੇ ਉਹ ਮਨ ਆਈਆਂ,
ਕੋਈ ਦਿਸੇ ਨਾ ਟਿਕਾਣਾ ਅੰਮੀਏ,
ਕਿਹੜੇ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਕਰੀਆਂ ਚੜਾਈਆਂ। ਦਾਦੀ ਮਾਤਾ ਜੀ:- ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਬਦੀ ਦਾ ਤਾਂ ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਹੀ ਵੈਰ ਵੇ,
ਸਾਡੀ ਝੋਲੀ ਪਾਈ ਰੱਬ ਨੇਕੀਆਂ ਦੀ ਖੈਰ ਵੇ।
ਧਰਮ ਦੇ ਲਈ ਥੋਡੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਜਾ ਕੇ,
ਪਿਆ ਸੀ ਸੀਸ ਕਟਵਾਣਾ,
ਵੇ ਇੱਥੋਂ ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਬੱਚਿਓ। ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦੇ:- ਦਾਦੇ ਵਾਂਗੂੰ ਅਸੀਂ ਵੀ ਤਾਂ ਧਰਮ ਬਚਾਵਾਂਗੇ।
ਦੇ ਕੇ ਕੁਰਬਾਨੀ ਸ਼ਾਨ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਵਧਾਵਾਂਗੇ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੀਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਚਲਦੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਸਾਡੇ ਦਾਦੇ ਪੜ੍ਹਦਾਦਿਆਂ ਜੋ ਪਾਈਆਂ,
ਕੋਈ ਦਿਸੇ ਨਾ ਟਿਕਾਣਾ ਅੰਮੀਏ। ਦਾਦੀ ਮਾਤਾ ਜੀ:- ਥੋਡੇ ਕੋਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹੋ ਬੱਚਿਓ ਸੀ ਆਸ ਵੇ।
ਹੋਵੋਗੇ ਜ਼ਰੂਰ ਸਿੱਖੀ ਪੇਪਰਾਂ 'ਚੋਂ ਪਾਸ ਵੇ।
“ਲੰਮਿਆਂ ਦੇ ਮਾਹੀ' ਨੇ ਬਣਾ ਕੇ ਇਤਿਹਾਸ
ਵਿਚ ਸੰਗਤ ਦੇ ਫਿਰ ਹੈ ਸੁਨਾਣਾ,ਵੇ ਇੱਥੋਂ ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਬੱਚਿਓ। | 
