ਰੱਖਦੀ ਸੀ ਲਾਈ ਜਿਹਨੂੰ ਘੁੱਟ ਸੀਨੇ ਨਾਲ,
ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਦਾ ਬਾਲ ਸੀ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਦਾ ਬਾਲ।
ਭੋਇਂ ਉੱਤੇ ਨਾਨਕੀ ਦਾ ਲਗਦਾ ਨਾ ਪੱਬ ਸੀ,
ਲੱਗਾ ਜਿਦ੍ਹੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਰੱਬ ਸੀ।
ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਿਣ ਲੈਂਦਾ ਝੱਟ ਜਿਹੜਾ ਚਾਲ,
ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਦਾ ਬਾਲ ਸੀ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਦਾ ਬਾਲ।

ਬੀਜਿਆ ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਉਹੋ ਏਥੇ ਹਰਾ ਹੋਣਾ,
ਇਹਦੇ ਨਾਲੋਂ ਹੋਰ ਸੌਦਾ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿਹੜਾ ਖਰਾ ਹੋਣਾ।
ਦਿੱਤਾ ਭੁੱਖੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਜੋ ਖੁਆਲ,
ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਦਾ ਬਾਲ ਸੀ ਉਹ . . . .

ਜਿਹੜੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਬਹਿੰਦਾ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਤਾੜੀਆਂ,
ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਝੱਟ ਪੱਟ ਆੜੀਆਂ,
ਮੁੱਖੜੇ ’ਤੇ ਛਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਏ ਕਮਾਲ,
ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਦਾ ਬਾਲ ਸੀ ਉਹ . . . .

ਪਾਂਧੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜਾ ਕੇ ਪਾਂਧੇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਲੱਗਾ,
ਮੁੱਲਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਵੀ ਇਹ ਸੱਚੀਆਂ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਪੜ੍ਹ ਐਸਾ ਗਿਆਨ ਕਹਿੰਦਾ ਜਾਣਾ ਜਿੰਨ੍ਹੇ ਨਾਲ,
ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਦਾ ਬਾਲ ਸੀ ਉਹ . . . .

ਹੋਈ ਜਾ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਿੱਕੇ ਬਾਲ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ,
ਇਹਦੀਆਂ ਮੱਝਾਂ ਨੇ ਕਹਿੰਦਾ ਖੇਤ ਮੇਰਾ ਖਾ ਲਿਆ।
ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਖੇਤ, ਦੂਣੀ ਡਿੱਠੀ ਹਰਿਆਲ,
ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਦਾ ਬਾਲ ਸੀ ਉਹ . . . .

ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਰਾਹ ਜਿਸ ਰੱਬ ਵਾਲੀ ਡੰਡੀ ਦਾ,
ਲੱਗਦਾ ਇਹ ਓਹੀ ਮੈਨੂੰ ਨਾਨਕ ਤਲਵੰਡੀ ਦਾ,
ਵੇਖੀ ਜਾਵੇ ਜਿਦ੍ਹੇ ਵੱਲ ਖੜਾ ਸੀਚੇਵਾਲ,
ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਦਾ ਬਾਲ ਸੀ ਉਹ . . . .

ਰੱਖਦੀ ਸੀ ਲਾਈ ਜਿਹਨੂੰ ਘੁੱਟ ਸੀਨੇ ਨਾਲ,
ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਦਾ ਬਾਲ ਸੀ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਦਾ ਬਾਲ।