ਤੂੰ ਧਾਰੋਵਾਲੀ ਦਾ ਸੂਰਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਾਣ
ਤੂੰ ਗੱਭਰੂ ਸ਼ੇਰ ਪੰਜਾਬ ਦਾ, ਤੇਰੀ ਉਪਮਾ ਕਰੇ ਜਹਾਨ
ਤੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਓਂ, ਹੁੰਦਾ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦਾ ਅਪਮਾਨ
ਤੇਰਾ ਖ਼ੂਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਖੌਲਿਆ, ਲੱਗੇ ਡੌਲੇ ਫਰਕਨ ਆਣ
ਤੂੰ ਖੱਫ਼ਣ ਬੱਧਾ ਸੀਸ ’ਤੇ, ਹੈ ਧਰੀ ਤਲੀ ’ਤੇ ਜਾਨ
ਤੂੰ ਤੁਰ ਪਿਓਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ ਨਾਲ ਜਵਾਨ
ਤੂੰ ਅਰਦਾਸਾ ਸੋਧਿਆ, ਇਹ ਸੀਸ ਕਰਨ ਲਈ ਦਾਨ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਨਿਕਲੇ ਸੂਰਮੇ, ਆ ਹੋਇਆ ਗਰਮ ਮੈਦਾਨ
ਤੂੰ ਰਹਿਓਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦਾ ਵਰਜਿਆ, ਤੇਰਾ ਆਸ਼ਾ ਉੱਚਾ ਮਹਾਨ
ਤੁੰ ਪਹੁੰਚਿਓਂ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਪਈ ਨਾ ਕੋਈ ਅਟਕਾਨ
ਤੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਓਂ ਦਰ ਓਸ ’ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਪਮਾਨ
ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਮੈਂ ਜੀਅ ਦਾਨ
ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਪੀ ਕੰਬਿਆ, ‘ਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ ਕੁਝ ਸ਼ੈਤਾਨ
ਤੂੰ ਬੈਠਿਓਂ ਤਾਬਿਆ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ, ਕਰ ਬਾਰ ਬਾਰ ਪ੍ਰਣਾਮ
ਹੁਣ ਪਾਪ ਦਾ ਬੱਦਲ ਗਰਜਿਆ, ਲੱਗਾ ਕਹਿਰ ਦਾ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਣ
ਕੜ੍ਹ ਕੜ੍ਹ ਗੋਲੀ ਚੱਲ ਪਈ, ਸਿੰਘ ਲੱਗੇ ਸ਼ਹੀਦੀਆਂ ਪਾਣ
ਤੇਰਾ ਪਰਬਤ ਚਿੱਤ ਨਾ ਡੋਲਿਆ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁੱਲ ਘਮਸਾਨ
ਹੁੰਦੇ ਤਾਣ ਨਿਤਾਣਾ ਹੋ ਗਇਓਂ, ਤੇਰਾ ਆਸ਼ਾ ਸੀ ਬਲਵਾਨ
ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਾਲਮ ਹੱਥਾਂ ਪਕੜਿਆ, ਨਾ ਧੂਹੀ ਤੂੰ ਕਿਰਪਾਨ
ਤੈਨੂੰ ਜਿਊਂਦਾ ਜੰਡ ਨਾਲ ਬੰਨ ਕੇ, ਲੱਗੇ ਬੇਹੱਦ ਕਹਿਰ ਕਮਾਣ
ਤੈਨੂੰ ਭੇਟਾ ਕੀਤਾ ਅੱਗ ਦੀ, ਉਸ ਨਰੈਣੂ ਬੇਈਮਾਨ
ਤੂੰ ਜਾਮ ਸ਼ਹੀਦੀ ਪੀ ਲਿਆ, ਜੜ੍ਹ ਜ਼ੁਲਮ ਦੀ ਹਿੱਲ ਗਈ ਆਣ
ਤੇਰੀ ਜੰਡ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਅਜੇ ਹੈ, ਵਿਚ ਨਨਕਾਣੇ ਜਨਮ ਅਸਥਾਨ
ਤੇਰੇ ਮੇਲੇ ਲੱਗਣਗੇ ਸੁਰਿਆ, ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਵਿਚ ਜਹਾਨ
ਕਵੀ ਢਾਡੀ ਵਾਰਾਂ ਗਾਣਗੇ, ਲੈ ਲੈ ਲਛਮਨ ਸਿੰਘ ਦਾ ਨਾਮ
ਅੱਜ ‘ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘਾ' ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ, ਹੈ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪ੍ਰਣਾਮ।