ਪੰਜ ਸਦੀਆਂ ਪਰਤ ਕੇ, ਨਾਨਕ ਪਿਆਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਰਤ ਦਾ ਕਰਤਾਰਪੁਰ...। ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਹੁੰਦਾ, ਬੀਜਦਾ ਤੇ ਆਪ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ।
ਜਪਦਾ ਨਾ ਕੱਲ੍ਹੇ ਨਾਮ ਨੂੰ, ਹੱਥੀਂ ਵੀ ਕਰਦਾ ਕਾਰ ਹੈ।
ਗ਼ਰਜ਼ ਮੰਦਾਂ ਵੰਡਦਾ, ਅੰਨ ਦਾ ਭੰਡਾਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਰਤ ਦਾ ਕਰਤਾਰਪੁਰ...। ਕੱਢਦਾ ਸਿਆੜ ਫੇਰ ਖ਼ੁਦ, ਰੂਹਾਂ ’ਚ ਬਾਣੀ ਕੇਰਦਾ।
ਮਾਲਾ ਨਾ ਕੱਲ੍ਹੀ ਘੁੰਮਦੀ, ਮਨ ਦੇ ਵੀ ਮਣਕੇ ਫੇਰਦਾ।
ਰਾਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਰਤਦਾ, ਅਦਭੁਤ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਰਤ ਦਾ ਕਰਤਾਰਪੁਰ...। ਨਿਸ਼ਕਾਮ, ਨਿਰਛਲ ਨੀਰ ਨੂੰ, ਅੰਗਦ ਬਣਾਇਆ ਲਹਿਣਿਓਂ।
ਸੇਵਾ ਹੈ ਏਦਾਂ ਮੌਲਦੀ, ਮਿਲਦਾ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਕਹਿਣਿਓਂ।
ਬਿਨ ਬੋਲਿਆਂ ਸਭ ਜਾਣਦਾ, ਐਸਾ ਪਿਆਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਰਤ ਦਾ ਕਰਤਾਰਪੁਰ...। ਪੰਜ ਸਦੀਆਂ ਬਾਦ ਅੱਜ, ਰੱਟਦੇ ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨੂੰ।
ਛੇੜਦਾ ਨਾ ਸੁਰ ਰਬਾਬੀ, ਹੁਣ ਕੋਈ ਸੁਬਹ-ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ।
ਸੁਰਤਿ ਦਾ ਤਾਹੀਓਂ ਹੀ ਤਾਂ, ਪੈਂਦਾ ਖਿਲਾਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਰਤ ਦਾ ਕਰਤਾਰਪੁਰ...। ਕਿਹੜਾ ਕਹੇ ਮਰਦਾਨਿਆ! ਤੂੰ ਛੇੜ ਹੁਣ ਰਬਾਬ ਨੂੰ?
ਤਾਹੀਓਂ ਸਿਉਂਕ ਲੱਗ ਗਈ, ਬਾਬਾ ਤੇਰੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ!
ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰੀ ਜਾ ਰਿਹਾ, ਭਟਕਣ ਦਾ ਆਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਰਤ ਦਾ ਕਰਤਾਰਪੁਰ...। ‘ਜਪੁ ਜੀ’ ਦੀ ਸਿਰਜਣ-ਭੂਮ ਦੇ, ਚੇਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਡੰਗਦੇ।
ਤਾਹੀਓਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਅੱਜ ਰਾਵੀ ਤੋਂ ਲਾਂਘਾ ਮੰਗਦੇ।
ਪੂਰੀ ਕਰੀਂ ਅਰਦਾਸ ਤੂੰ, ਤੇਰਾ ਸਹਾਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਰਤ ਦਾ ਕਰਤਾਰਪੁਰ...। ਦੇ ਕੇ ਪੰਜਾਲੀ ਬੌਲਦਾਂ ਨੂੰ, ਬਾਬਾ ਲਾਉਂਦਾ ਜੋਤਰਾ।
ਉਸ ਨੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਪੁੱਤ ਜਾਂ ਪੋਤਰਾ।
ਇਕ ਹੀ ਓਅੰਕਾਰ ਦਾ, ਨੂਰੀ ਦੁਲਾਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਰਤ ਦਾ ਕਰਤਾਰਪੁਰ...। ਲੋਧੀ ਸਣੇ ਸੁਲਤਾਨ ਪੁਰ, ਬਾਬੇ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੇਈਂ ’ਚੋਂ ਉਚਰੇ ਸ਼ਬਦ ਦਾ, ਭੀੜਾਂ ’ਚ ਚਿਹਰਾ ਖੋ ਗਿਆ।
ਅੰਨ੍ਹੀ ਰੱਯਤ ਭਟਕਦੀ, ਖ਼ੁਰਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਰਤ ਦਾ ਕਰਤਾਰਪੁਰ...। ਪੌਣ ਗੁਰ, ਪਾਣੀ ਪਿਤਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਕਹਿ ਗਿਆ।
ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ’ਚ ਹੁਣ, ਉਪਦੇਸ਼ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਕਹਿਰ ਦਾ ਤਾਹੀਓਂ ਦਿਨੇ, ਚੜ੍ਹਿਆ ਸਿਤਾਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਕਿਰਤ ਦਾ ਕਰਤਾਰਪੁਰ...। ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਚੋਲੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਬਾਣੀ ਰੱਟ ਲਈ।
ਅੱਚਲ ਵਟਾਲਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਥਾਂ-ਥਾਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੱਟ ਕਈ।
ਭਰਮਾਂ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਭਰ ਗਿਆ, ‘ਗੋਸ਼ਟਿ’ ਵਿਚਾਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪੰਜ ਸਦੀਆਂ ਬਾਦ ਫਿਰ...। ਹਾਲੇ ਕੰਧਾਰੀ ਵਲੀ ਦਾ, ਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂਓ ਟੁੱਟਿਆ।
ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ’ਤੇ, ਕਰਨ ਕਬਜ਼ੇ ਜੁੱਟਿਆ।
‘ਤਰਕ’ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਮੁੜ, ਪੱਥਰ ਮੈਂ ਭਾਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪੰਜ ਸਦੀਆਂ ਬਾਦ ਫਿਰ...। ਸੰਗਮਰਮਰ ਹੇਠ ਤਾਂ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੱਕਿਆ ਵਿਲਕਦਾ।
ਰੇਸ਼ਮੀ ਫ਼ਰਸ਼ਾਂ ’ਤੇ ਤੁਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਾਪੇ ਤਿਲਕਦਾ।
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਸੱਚ ਨੂੰ, ਏਨਾ ਵਿਚਾਰਾ ਵੇਖਿਆ।
ਪੰਜ ਸਦੀਆਂ ਪਰਤ ਕੇ ਨਾਨਕ ਪਿਆਰਾ ਵੇਖਿਆ। | 
